Na początku XXI wieku przez Iran przetoczyła się fala zabójstw prostytutek. W świętym dla islamu mieście Meszhed (później także w innych miejscach) ktoś mordował pracujące na ulicy kobiety, porzucając ich ciała w rynsztoku, okryte czadorami, bezimienne i nikomu niepotrzebne. Sprawcę największej serii tych zabójstw zatrzymano, osądzono, skazano na karę śmierci. O jego działaniach pisano artykuły i książki, nakręcono filmy; opinia publiczna poznała nazwisko zabójcy (dorobił się nawet biogramu w Wikipedii) i motywy, którymi uzasadniał swoje zbrodnie. Morderca zyskał sławę, a jego proceder przez długi czas stanowił temat publicznych dyskusji i sporów.
Chahdortt Djavann w powieści Dziwki w czadorach nie idą do raju przywołuje wydarzenia sprzed lat, przyjmując inną perspektywę. Spycha w cień postać zabójcy, na pierwszym planie stawiając jego ofiary. Daje im biografie i przestrzeń do przedstawienia własnej historii, własnego światopoglądu. W ten sposób tworzy bezkompromisowy, nieocenzurowany portret islamu jako zbrodniczego systemu religijno-kulturowej opresji, w którym ofiarami są od stuleci przede wszystkim kobiety.
Informacje dodatkowe o Dziwki w czadorach nie idą do raju:
Wydawnictwo: W podwórku
Data wydania: 2024-05-01
Kategoria: Literatura piękna
ISBN:
Liczba stron: 236
Tytuł oryginału: Les putes voilées n'iront jamais au Paradis!
Tłumaczenie: Krzysztof Jarosz
Kup książkę Dziwki w czadorach nie idą do raju
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Przeczytane:2026-07-19, Ocena: 5, Przeczytałam, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2026 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2026, 2026, audiobooki,
Ojjj.... mocno było i dużo więcej niż się spodziewałam. Ta niewielka książeczka przepełniona jest wulgaryzmem, dosłownością czy wręcz pornografią. Na początku pomyślałam "no ale po co? przecież to nie jest potrzebne". Później zmieniłam zdanie. Tak, to było potrzebne, wręcz niezbędne, żeby opowiedzieć historie kobiet, a nie sprzedać tylko ładne historyjki, które miałyby szokować. Bo czasami sobie myślę, że my z jakiegoś powodu chcemy trudnych i brutalnych historii, ale oczekujemy, że zostaną podane ładnie i elegancko, abyśmy mogli je lepiej strawić. Tylko, że życie jest inne, działa bez wygładzania i łagodzenia, żeby czytelnicze duszyczki mogły sobie opowiadać "straszne" historie w swym kulturalnym i poukładanym świecie. Czasami trzeba powiedzieć, napisać, wprost, trzeba poczuć, żeby zrozumieć. I taka właśnie jest ta książka. Przerażająca, upadlająca, pokazująca zarówno kobiety, jak i mężczyzn w świecie islamu. Bez wybielania, bez woalu, bez znieczulenia. Chcie zobaczyć jaki jest świat? Proszę bardzo, wejdźcie do świata, w którym dziwki w czadorach nie idą do raju. To też jest rzeczywistość. To się dzieje.