Recenzja książki: Dzielnica cieni

Recenzuje: truskawka2

Nadia jest rosyjską pisarką. Znalazła w Polsce azyl polityczny. Sprzeciwiała się reżimowi, który doprowadził w końcu do wojny z Ukrainą. Niestety, dopadają ją upiory przeszłości. Znalazła ją Wanda – dawna przyjaciółka, która stała się wrogiem. Obie były baletnicami. Wanda marzyła o roli Aurory w Śpiącej królewnie. Tańczyła lepiej od Nadii, ale to rywalka dostała wspomnianą rolę. Nikt nie wiedział o tym, że po prostu... poszła do łóżka z człowiekiem decydującym o obsadzie. Niedługo później Nadia zrezygnowała z tańca, a załamana Wanda stała się narkomanką. Po odwyku i długim leczeniu psychiatrycznym przypadkowo trafiła, będąc w Warszawie, na ślad dawnej rywalki. Odwiedziła więc ją w domu, żądając pieniędzy. Pisarka obiecała jej dochody z książki, którą właśnie pisze – o roku 1968. To był bardzo niespokojny politycznie czas. Na domiar złego w jednym z warszawskich bloków znaleziono ciało zamordowanej jedenastolatki. Władze oskarżyły o zbrodnię studentów, którzy wracali ze strajku. Ponieważ jednak w akcie oskarżenia były wyraźne dziury, zdecydowano się na wskazanie jako winnego kolejnego kozła ofiarnego – żydowskiego naukowca Mordechaja Bluma.

Oba światy – z 1968 i współczesny – łączy manuskrypt Wojnicza (napisana nieznanym językiem książka, która według legendy... zabija czytelników) oraz dwie tajemnicze bibliotekarki. Jedna jest fizycznie odrażająca, ale pomaga ludziom. Druga wygląda na sympatyczną, ale jest czystym złem.

Dzielnica cieni Katarzyna Puzyńska to niezwykła opowieść o... opowieściach. Postać z książki, która przejmuje ciało jednej z czytelniczek, by prawdziwie żyć, na długo zapada w pamięć.

dr Kalina Beluch

Tagi: Literatura kryminalna i detektywistyczna Thrillery i suspens