Frankenstein

Któż nie zna Frankensteina? Postać obecna w wielu horrorach, budząca strach nie tylko swoim wyglądem, ale i postępowaniem. Ale nie jest to zwykła opowieść grozy o potworze zszytym z ludzkich szczątków, to historia przesycona emocjami, zadająca pytanie czy człowiek ma prawo dla własnej chwały bawić się w Boga i co z tego może wyniknąć.

Victor Frankenstein jest naukowcem opętanym ideą pokonania śmierci, dlatego tworzy własnego „człowieka”. Okazuje się, że nie jest to triumf nauki, lecz moralna katastrofa. Przerażony tym co udało mu się stworzyć ucieka, zostawiając swoje „dziecko” na pastwę losu. A on, samotny i budzący przerażenie i śmiech, potrzebuje jedynie ciepła i miłości. Potwór nie urodził się zły, stał się taki pod wpływem otoczenia - gdy został odrzucony, wyśmiany i pozbawiony jakiejkolwiek czułości. Potwór Frankensteina nie jest bezmyślną bestią, tylko istotą, która desperacko chce być zaakceptowana. Uczy się mówić, obserwuje ludzi, marzy o przyjaźni i miłości. Każde odrzucenie pogłębia jego samotność, która z czasem zamienia się w gniew, a gniew w chęć zemsty na świecie, który nigdy nie dał mu szansy. Jego złość nie bierze się z natury, lecz z bólu istnienia w samotności.

Autorka nie straszy brutalnymi scenami, lecz wywołuje klimat narastającego niepokoju i poczucia winy. Obsesja prowadzi bohatera do samotności, a jego strach przed odpowiedzialnością niszczy wszystko wokół. To historia o konsekwencjach pychy i o tym, że wiedza i pragnienie uznania potrafi być niebezpieczne. Mimo że powieść powstała ponad dwa wieki temu, brzmi zaskakująco współcześnie. Tematy sztucznego życia, granic nauki czy odpowiedzialności twórcy za swoje dzieło dziś wydają się jeszcze bardziej aktualne niż w tamtych czasach.

Choć większość z nas zna tę historię z filmu, to dopiero w książce widać, że nie jest to klasyczny horror, lecz przejmująca historia o tym, jak bardzo każdy potrzebuje drugiego człowieka i co się dzieje, gdy tej potrzeby nikt nie zauważa.

Pozycję rozłożyłam sobie na klika dni, gdyż spodobał mi się styl w jaki została napisana. Jestem z rodzaju tych, że boją się skończyć czegoś, co wzbudza mój zachwyt. To strach przed końcem, który wiem, że nadejdzie i nie powróci do czasu, aż będę chciała ponownie z niego skorzystać. Nie wiem jak wy, ale ja bardzo lubię, kiedy w książce zawarte są listy. Tutaj zdobią one nadawcę, który wypisuje do swojej siostry. Tutaj może sobie pozwolić na bycie sobą i używanie porównań bardzo podobnych, które mogłyby dotyczyć niemal każdego dziecka. Przekazuje jej swoje plany, tematy, które krążą mu po głowie i czuć w nich taką ekscytację, jakby pierwszy raz te myśli właśnie podczas pisania przyszły mu dopiero do głowy. Zwierza jej się z tego o czym kiedyś marzył i co pragnie zrobić, w jakim iść kierunku. On pragnie chwały ponad wszystko, co można sobie wyobrazić. W kolejnych listach czas płynie znacznie szybciej. Co ciekawe im dalej, tym bardziej poetycki miały wydźwięk. Zwraca się do niej z szacunkiem i liczy, że zdołają się zobaczyć. To listy bez odzewu, czasami opisuje w nich ludzi, których spotkał i którzy go fascynują. Zacytuje nam również wypowiedź człowieka, który wywarł na nim wrażenie, choć powiedziałabym, że doznali tu obopólnej korzyści. Następne wchodzimy w opowieść towarzysza, która rozpoczyna się innym drukiem. To od tej pory zrodziła się prawdziwa historia o szalonym naukowcu, który pragnął stworzyć coś niemożliwego. Dać życie tam, gdzie wcześniej go nie było. Wyszła z tego kupka braku miłości i wsparcia. Potrzeba stworzenia ukształtowała się na krab zapotrzebowań ludzkich i nieco dla niego nieosiągalnych. A że niedaleko pada miłość od nienawiści... Czy w takim przypadku zemsta jest dobrym rozwiązaniem? Myślę, że czytelnik dostał ważne i jednocześnie trudne pytanie od Autorki, bo któż to bardziej winny jest, ten, co pragnął i nie dostał, czy ten co chciał dać i wybrakowanie otrzymał?
W dzieciństwie słyszałam o tej opowieści, jednak pierwszy raz miałam okazje ją przeczytać. A wydana jest w cudownej i mrocznej skąpanej w zieleni oprawie, by podkreślić klimat zgnilizny, który hipnotyzuje swoimi odcieniami. Dokładnie jakby dostała życie w braku życia. Pokręcone ale dla tej książki wytłumaczalne:-) To piąta część wspaniałej serii, którą wydawnictwo Replika wznowiło w kolekcjonerskiej oprawie. Wyszło naprawdę fantastycznie:-)