Głowa do góry, cycki do przodu!

“Bo życie jest po to, żeby z niego brać: bez tłumaczenia się, bez czekania na pozwolenie. Jest jedno. Jest twoje”.

To opowieść o kobietach takich jak my. O tych momentach, gdy poprawiamy niewidzialną koronę, choć w środku wszystko się chwieje. O rolach, które gramy na co dzień: silnej, ogarniętej, zawsze dającej radę — i o zmęczeniu, które w końcu domaga się głosu. Ta książka nie każe być lepszą wersją siebie. Ona delikatnie przypomina, że już teraz jesteśmy wystarczające. Gabriela Gargaś sięga po prawdziwe historie — swoje i cudze — i układa z nich czułą mozaikę codzienności. Są tu dni, gdy świat wali się szybciej niż poranna kawa stygnie, i takie, kiedy jedynym planem jest koc, pilot i chwilowe zniknięcie spod oczekiwań innych. Jest zgoda na słabość, na potknięcia, na brak gotowych odpowiedzi. I ogromna ulga płynąca z myśli, że nie trzeba wszystkiego dźwigać samodzielnie.

To nie poradnik i nie zbiór złotych myśli. Raczej zapis życia takim, jakie bywa naprawdę — raz lekkim, raz brutalnie szczerym. Bez lukru, za to z humorem, dystansem i empatią. Autorka nie poucza. Idzie obok. Czasem przytuli, czasem delikatnie potrząśnie ramieniem, przypominając, że odpoczynek nie jest porażką, a proszenie o wsparcie nie odbiera godności. Między stronami pojawiają się tematy bliskie sercu: relacje, które dają siłę i te, które trzeba odpuścić, miłość w różnych odsłonach, przyjaźnie ratujące w kryzysie, macierzyństwo, samotność pośród ludzi, stawianie granic drżącym głosem. Wszystko podane w formie krótkich refleksji i scenek, które łatwo dopasować do własnych doświadczeń — jakby ktoś zapisał dokładnie to, co od dawna siedziało nam w głowie.

Ogromnym plusem jest też forma — piękna, dopracowana, pełna ilustracji i trafnych myśli, które wywołują uśmiech albo ciche „oj, to o mnie”. Czyta się ją powoli, na raty, wracając do zaznaczonych fragmentów w gorsze dni. Po lekturze nie ma fajerwerków ani obietnicy nowego życia od jutra. Jest za to coś znacznie cenniejszego: spokój. Zgoda na chaos. Poczucie, że można się rozsypać, ponarzekać, pobyć nieidealną — i nadal być sobą.

Książka do której się wraca. Ciepła, mądra, momentami zabawna, bardzo kobieca. I zostająca w sercu na dłużej. Tatiasza i jej książki :) 

Mam nadzieję,że znacie Gabi, pewnie nie osobiście ale z jej podcastów albo profilu na ig. Ta kobieta to istna petarda, nie w takim sensie,że wszystko ma na tip top, jest mistrzynią organizacji i zawsze wygląda jak milon dolców. W takim, że jest naturalna, umie słuchać, umie NIE radzić i potrafi pokazać jak my kobiety sobie samym i nie tylko, dowalamy każdego dnia. Podglądamy życie innych i co widzimy? Same idealne osoby, ogarnięte, wymuskane, uśmiechające się na każdą stronę świata. A jaka jest prawda?? 

"O panie, daj pan spokój!" Prawdy nikt nam nie pokaże, nie powie - mam dzisiaj gorszy dzień, potrzebuje spokoju, ciszy, potrzebuje popłakać i kolejny raz zastanowić się co robię nie tak... Może to nie Ty robisz coś nie tak, może to ludzie wokół nie są tymi, którzy powinni Cię otaczać. Może za dużo bierzesz na swoje barki bo inni tego od Ciebie oczekują. Może boisz się powiedzieć dość bo...no bo co właściwie. Co możesz stracić będąc szczerym. Fałszywe relacje? Środowisko, które Cię zatruwa dzień po dniu? 

To nie jest tak, że masz tryskać energią i optymizmem bo żaden ani żadna z nas tak nie ma. Gorsze dni, walnięcie pięścią w stół też są potrzebne, a nawet konieczne. Pozwól sobie na to. Nie patrz na innych, oni też tak mają, chodźby się zapierali rękami i nogami. Mają tak, serio. Niech pierwszy rzuci kamień kto nie ma takich kryzysowych chwil,czekam na tę lawinę. 

Świetna książka, nie poradnik, raczej przedstawienie świata w jakim żyjemy. Bez owijania w bawełnę, z wieloma przykładami zaczerpniętymi z prawdziwego życia. Dla każdego z nas. Warto poświęcić tych kilka chwil na lekturę, zatrzymać się i pomyśleć czy aby na pewno chcę by ta codzienność wyglądała tak jak teraz. Serdecznie i szczerze polecam. Tych ilustracji z "mądrymi" zdaniami znajdziecie więcej co również jest na plus.