Głupie robaki i inne takie Polski

Jak to nie będzie najzabawniejsza książka roku, to ja nie wiem, co nią będzie! Marek Maruszczak w mistrzowski sposób zaprezentował życie robaków, które możemy spotkać na swojej drodze, czy to spacerując po lesie lub łące, czy własnym mieszkaniu. Czytałam i płakałam ze śmiechu.

✨️Kto i za co pokocha?

Każdy, kto lubi się śmiać i to nie podlega żadnej dyskusji, bo humor zawarty w tej książce jest rozbrajający. Każdy, kto lubi poznawać przyrodnicze ciekawostki, a te dostajemy tu z gwarancją 0% nudy, 0% wymądrzania się, 100% łatwość w odbiorze. Aż żałuję, że mamy tak mało robali w Polsce, bo jeśli ta książka byłaby wielką cegłą na tysiące stron, to i tak przeczytałabym ją od deski do deski.

Pokochasz za to, że w prosty i przezabawny sposób autor prezentuje kolejne portrety robali. Młodzież może uczyć się z tej książki, serio. I jestem pewna, że zapamiętają więcej niż z lekcji biologii, przyrody czy jaki tam przedmiot teraz traktuje o robactwie. Pokochasz za to, że znane i (nie)lubiane owady/robaki zyskały nowe nazwy, które raz przeczytane, zostają w głowie już na zawsze. Czy pyrko-żerka nie brzmi lepiej niż stonka ziemniaczana? Czy mucha domowa to tak naprawdę wkur*i-kopter? Przecież wiadomo, że tak. A czy ćmiel nie prościej wymówić niż trzmiel? A tasiemiec to tak naprawdę gilza osobista?

✨️Czy ja pokochałam?

Daję tej książce 100/10, jestem zachwycona, uśmiana do woli i co najważniejsze, uzupełniłam swoją wiedzę o robakach, które wielokrotnie choć wkurzające, to okazują się pożytecznymi draniami. Na pewno nie jest to książka dla ludzi z kijem w miejscu, z którego wspomniana glizda osobista lubi wychodzić. To lektura dla czytelników, którzy lubią humor, dystans i luz w przekazywaniu wiedzy. Taka trochę nauka przez zabawę i joga śmiechu w jednym. Na wspomnienie zasługują też genialne ilustracje robali, zachwycam się!

✨️Czy polecam?

No jasna sprawa! Czytajcie o głupich robalach i innych takich Polski, bo to doskonałe kompendium podstawowej wiedzy o tym, co nas otacza, a często nawet tego nie zauważamy. No i to, o czym wspominałam już tu jakieś milion razy — uśmiejesz się do łez. 

Jeśli myślicie, że w trawie nie dzieje się nic ciekawego... to ta książka szybko wyprowadza z błędu. Autor zabiera czytelnika w podróż po świecie łąk, lasów, ogrodów, domów, wody, a nawet... człowieka... Czyli wszędzie tam, gdzie można spotkać owady i pajęczaki czy inne robaki, które zwykle mijamy obojętnie albo reagujemy na nie klasycznym ,,o nie, co to jest?!"

Książka jest napisana bardzo przystępnym, luźnym językiem, takim jakby ktoś opowiadał nam przyrodnicze ciekawostki podczas spaceru. Bez naukowego zadęcia, za to z dużą dawką humoru. Autor świetnie pokazuje, że wygląd potrafi mylić: coś może wyglądać jak osa i zachowywać się jak osa... a wcale nie musi być osą.

Każdy gatunek ma krótką, konkretną notkę: gdzie występuje, jak wygląda, jakie ma wymiary, ile żyje, czy jest groźny, czy może użreć, jak się broni i jak trudno jest go zobaczyć. Są też ciekawostki o nazwach i zachowaniach, więc człowiek nagle zaczyna rozumieć, co właściwie obserwuje. To jest bardzo faje kompendium wiedzy o tym, co piszczy w trawie.

Największym hitem są dla mnie autorskie przezwiska dla owadów i pajęczaków
Np. kowal bezskrzydły to ,,tramwajarz" (te czerwone owady, które wszyscy widzieliśmy na chodnikach wiosną),a tarantula ukraińska została nazwana ,,puchatym atamanem" brzmi słodko, wygląda jak koszmar.

Książka dodatkowo zachęca do obserwacji i podpowiada, jak się za to zabrać oraz co warto mieć przy sobie. Graficznie jest świetnie dopracowana: twarda oprawa, super ilustracje i bardzo przejrzysty układ. Na dole stron można zaznaczyć, czy ,,widziałem drania" co sprawia, że czytanie zamienia się w małą przyrodniczą grę. Co jakiś czas trafia się też ostrzegawcze ,,uwaga, pajun!" dla ludzi, którzy przewracają kartki z lekką niepewnością

A na samym końcu... owadzi sennik! Można sprawdzić, co oznacza sen o biedronce albo karaluchu..

Jest to świetna alternatywa dla monotonnych atlasów.