Great Teacher Onizuka. Tom 20

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Dwudziesty tomik przynosi ze sobą bardzo wyraźny, wręcz odczuwalny reset dotychczasowego status quo i otwiera kolejny, wielki rozdział w historii. Po potężnych emocjach z poprzedniego tomu, scenariusz przenosi środek ciężkości na walkę z bezduszną machiną biurokratyczną i nową wicedyrektor, która całkowicie zmienia dynamikę panującą w szkole.

Sam pomysł na nowego przeciwnika jest bardzo dobry. Onizuka przez większość serii walczył z ludźmi, którzy działali w sposób mniej lub bardziej bezpośredni. Nowa dyrektorka gra inaczej. Wystarczy jej stanowisko, odpowiednie przepisy i umiejętność wykorzystywania systemu przeciwko człowiekowi, którego uważa za problem. Onizuka świetnie radzi sobie z ludźmi, których można sprowokować. Znacznie trudniej jest mu walczyć z kimś, kto pozostaje chłodny, kalkuluje i potrafi sprawić, że jego działania będą wyglądały na całkowicie uzasadnione.

System punktowy wpływający na zarobki Onizuki jest prostym, ale skutecznym narzędziem fabularnym. Daje autorowi możliwość wrzucenia bohatera w serię kolejnych absurdalnych problemów, a jednocześnie pozwala pokazać konflikt pomiędzy nauczycielem działającym po swojemu a instytucją, która chce mieć nad wszystkim kontrolę.

Problem polega na tym, że ten motyw momentami jest zbyt mocno eksploatowany. Onizuka znowu znajduje się w sytuacji, w której praktycznie wszyscy chcą mu przeszkodzić. Znowu musi coś udowodnić. Znowu próbuje pomóc uczniowi, który okazuje się znacznie większym problemem, niż początkowo zakładano. Znowu szkolna rzeczywistość zostaje wywrócona do góry nogami. To nadal potrafi być zabawne. Nie jest jednak już tak świeże jak wcześniej.

Najbardziej widać to w historii ucznia, który przez długi czas nie pojawiał się w szkole. Sam koncept nie jest zły. Fujisawa ponownie może dzięki niemu opowiedzieć o młodym człowieku wypchniętym poza szkolny system i o nauczycielu próbującym dotrzeć do kogoś, kto dawno przestał wierzyć, że edukacja ma dla niego jakiekolwiek znaczenie. Tyle że po wcześniejszych historiach podobny schemat nie robi już takiego wrażenia.

Problemem nie jest sam pomysł, tylko brak odpowiedniej siły charakterologicznej. Nie każdy trudny uczeń w GTO może być kolejnym Mayu czy inną postacią, która natychmiast przejmuje uwagę. W dwudziestym tomie czuć, że autor korzysta ze sprawdzonego mechanizmu, ale nie zawsze dostarcza mu równie mocnego paliwa. Jednocześnie nie można powiedzieć, że wszystko tutaj jest przewidywalne. Fujisawa wprowadza kilka postaci, które mają potencjał do mocnego rozwinięcia. Szczególnie interesująca jest nowa uczennica, ponieważ jej obecność od początku sugeruje, że za spokojnym wyglądem kryje się coś więcej....