Idealny kadr

💡 Znalazłeś się w idealnym miejscu, jeśli szukasz emocjonalnej i dojrzałej historii. Powieść „Idealny kadr” autorstwa Katarzyny Grochowskiej, wydana nakładem Wydawnictwa Szara Godzina, to książka, która od pierwszych stron zachwyca swoim głębokim, nieco nostalgicznym klimatem. Jako dumna patronka medialna tego tytułu, z ogromną radością zapraszam Was do świata, który na długo zapada w pamięci.

📸 Głównym bohaterem jest Paweł – fotograf, który po nagłej stracie żony musi na nowo posklejać swoją codzienność. Mężczyzna samotnie wychowuje dzieci, uciekając w pracę. Gdy na jego drodze stają dwie tajemnicze kobiety, skrywane przez lata sekrety i demony przeszłości zaczynają pukać do drzwi z podwójną siłą.

🌾 Fabuła jest utkana z ogromną precyzją. Autorka mistrzowsko dawkuje napięcie i stopniowo odkrywa przed nami kolejne elementy skomplikowanej układanki. To opowieść o tym, że to, co widzimy na zewnątrz – ten tytułowy „idealny kadr” – często jest tylko iluzją, pod którą kryje się bolesna prawda. Każdy zwrot akcji ogromnie angażuje czytelnika.

💔 Bohaterowie są stworzeni z krwi i kości, pełni wad, lęków, ale i niesamowitej siły. Emocje, jakie towarzyszą tej lekturze, są wręcz namacalne. Wspólnie z nimi przeżywałam żałobę, strach oraz nieśmiało rodzącą się nadzieję na nowy początek. Katarzyna Grochowska nie gra na tanich sentymentach, pisze z ogromną wrażliwością i autentyzmem.

✒️ Styl pisania autorki jest niezwykle lekki, płynny i obrazowy, dzięki czemu przez tę historię dosłownie się płynie. Choć poruszane tematy są trudne i bolesne, książka nie przytłacza. Tempo akcji pozwala na chwilę refleksji i głębokie wniknięcie w psychikę postaci.

☕ Komu polecam ten tytuł?
To idealna pozycja dla wszystkich miłośników nieszablonowych dramatów życiowych, powieści obyczajowych z nutą tajemnicy oraz historii, które zmuszają do przewartościowania własnego życia. Jeśli szukacie książki z głębią na jesienne wieczory, to będzie strzał w dziesiątkę!

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

„Idealny kadr” Katarzyny Grochowskiej to emocjonalna powieść o Pawle Wolińskim – fotografie z Krakowa, który wykonuje sesje osób śmiertelnie chorych. Szczególnie trudne okazują się dla niego spotkania z dziećmi, których radosne twarze przed obiektywem często skrywają strach, ból i świadomość choroby. Jego własne życie również nie jest proste – samotne ojcostwo, rodzinne relacje, błędy z przeszłości i nowe uczucia tworzą historię, w której nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać.

Na uwagę zasługują również Róża, Kinga i Liwia – trzy kobiety, z których każda ma własną tajemnicę. Autorka umiejętnie dawkuje informacje i przygotowuje kilka naprawdę zaskakujących zwrotów akcji. To opowieść o miłości, zaufaniu, sekretach, stracie i nowych początkach, ale również o tym, że nawet po bolesnych doświadczeniach można odnaleźć drogę do czegoś dobrego.

Okładka przyciągnęła moje spojrzenie. Jest naprawdę ładna. Zakrzówek w tle i jakaś kobieta. Lubię takie okładki, które niby nic nie znaczą, a jednak przekazują wiele. I tutaj też tak jest, ale zrozumiecie to po przeczytaniu powieści. Nie będę spoilerować. Jest matowa w dotyku. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce, a na drugim okładki jej poprzednich powieści. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Żałuję jedynie, że książka przyszła do mnie w opłakanym stanie, z okładką całą połamaną... Niestety, kurierzy zaczynają się nie odróżniać od poczty... 

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, chociaż to nie jest jej debiut, a kolejna już powieść. Przyznam szczerze, że trochę się obawiałam tego, co dostanę, ale okładka i opis skutecznie mnie zachęciły. Dałam szansę i... Nie żałuję! Czytało się szybko i lekko, a w dodatku przyjemnie, mimo iż nie zawsze były przyjemne chwile. W sumie, to było ich bardzo mało... Niemniej jednak od razu weszłam do świata wykreowanego przez autorkę, ponieważ... Miejscem akcji okazał się Kraków. Czyli miasto, do którego mam rzut beretem. Cieszę się niesamowicie, bo dzięki temu mogłam tę historię poczuć mocniej. Uważam, że prosty styl pisarki nie sprawi Wam kłopotów i z miłą chęcią zapoznacie się z historią Pawła, która do najlżejszych nie należy. 

Paweł to nasz główny bohater, a moja pierwsza myśl na jego temat „ma chłop pecha”. Bo naprawdę, musicie mi uwierzyć, że non stop spada na niego tak wiele złych zdarzeń, z każdej strony niemalże go bombardują rzeczy, których by się nie spodziewał nigdy w życiu. Było mi przykro, bardzo. Nikt nie chciałby być w jego skórze... Poznajemy dzieci Pawła i jego byłej i zmarłej żony, Róży – Zojkę i Tymka. Cieszę się, że powieść skupiła się również na dzieciach, które cierpią w tej sytuacji bez mamy, ale i że Zojka ma swoje fragmenty, w którym widzimy rozterki młodej dziewczyny. Właśnie to ona stała się moją ulubioną bohaterką. Ale ten plot twist na końcu, dotyczący jej przeszłości... Poczułam się tak, jakbym dostała w głowę. Dosłownie... Ogólnie uważam, że bohaterowie są realistyczni i niczym nie różnią się od nas. Na spokojnie takich ludzi spotkalibyśmy w swoim otoczeniu.

Duży plus za to właśnie, że nie czytamy tylko o losach Pawła. Ale i Zojki czy Liwii. Dzięki temu mamy poszerzony kontekst i więcej możliwości, by polubić więcej niż jednego bohatera czy wczuć się w jego myśli, zrozumieć go i poczuć to, co on. Poza tym każda z postaci mierzy się z czymś innym i to również jest dobrą sprawą. Także tematyką nie będzie tylko samotność, ból, niezrozumienie i żałoba czy próba wejścia na nowe/stare tory, po to, by żyć. Zmierzymy się z problemem nastolatków: akceptacji i jej braku, popisywaniem się, wykorzystywaniem, ułudą, kłamstwami, postępami, problemami i przykrym zderzeniem z jąkaniem i wykluczeniem. Mamy także Liwię i jej specyficzną osobowość i cel, którego zdradzić nie mogę. Ale aż tak to się nie spodziewałam, że się wydarzy. Także kolejne zaskoczenia jak najbardziej na plus. 

Ta mnogość tematu brzmi, mam nadzieję, bardzo zachęcająco dla Was. Sięgając po tę książkę, nie sądziłam, że aż tyle mi przyniesie. Emocji było trochę, ale nie czułam wszystkiego. Najbardziej do mnie dotarły uczucia Zojki, chociaż nastolatką już dawno nie jestem... Akcja książki jest utrzymana w dobrym tempie. Autorka wie, kiedy przyspieszyć, a kiedy zwolnić bieg wydarzeń, by czytelnik mógł nadążyć. 

Dlatego serdecznie Wam polecam tę książkę. Może nie jest ona odkrywcza i wspaniała, ale prawdziwa. Życiowa. Z emocjami i wartościami, których jest tutaj naprawdę sporo. Ta historia pokazuje, jak jedno, niby niewiele znaczące zdarzenie z przeszłości, potrafi ewoluować przez lata. Jak jeden obraz, a raczej wykonane zdjęcie, potrafi przynieść wiele dobrego, ale też ile historii za nim się kryje... Szczerze mówiąc, wciąż jestem zaskoczona, ale jednocześnie zadowolona z tego, że miałam okazję poznać tę książkę. Chętnie sięgnę po inne książki autorki. Polecam.

*współpraca reklamowa*

Będąc jeszcze w zachwytach nad pierwszą przeczytaną przeze mnie książką autorki, dostałam propozycję by przeczytać drugą. Nie zastanawiałam się ani przez chwilę tylko od razu się zgodziłam, a kiedy zobaczyłam okładkę już totalnie się zakochałam i liczyłam, że fabuła zrobi na mnie wrażenie. Tak też na szczęście się stało, bo lektura nie tylko z miejsca mnie wciągnęła, ale dostarczyła wielu wrażeń jak i zaskoczeń.

Paweł jest fotografem, ale nie takim zwyczajnym, bo fotografuje on ludzi stających na granicy życia i śmieci. Każdy kadr oddaje emocje przychodzących do niego ludzi, jednocześnie podsycając i nie dając zapomnieć o bólu po starcie ukochanej żony. Odkąd Róża zginęła w do dziś nie wyjaśnionym wypadku samochodowym, mężczyzna samotnie wychowuje dwójkę dzieci, co jest nie lada wyzwaniem. Paweł po ostatnim zleceniu ma dość, czuje się wypompowany i postanawia zamknąć działalność, znaleźć nową prace i skupić się na rodzinie, jednak kiedy decyzja zapada, pojawia się nowa klientka, która składa mu bardzo hojną ofertę, za reportaż z jej kończącego się życia. Paweł choć niechętnie, ale mając na względzie i pieniądze ale i wartość niegdyś zrobionego zdjęcia reportażowego, za które otrzymał nagrodę zgadza się. W między czasie w jego życiu pojawia się też kobieta, która na nowo porusza jego serce. Z czasem Paweł zaczyna dostrzegać, że zmiany w jego życiu nie są przypadkowe, a stare zdjęcie, reportaż i wypadek żony, skrywają więcej tajemnic niż przypuszczał.

Ta pani znów to zrobiła, zagięła mnie, bo tak poprowadziła fabułę tej powieści, że nie raz wprowadziła mnie w maliny, a moje założenia i teorie raz za razem były obalane, a prawda jaka wyszła finalnie na jaw, wywarła na mnie efekt wow. To powieść obyczajowa, przynajmniej w największym stopniu, bo w treści pojawiają się też elementy romansu, dramatu, a nawet thrillera czy kryminału. Powieść jest więc złożona i wielowątkowa, trzeba przy niej nieco wytężyć umysł, bo każdy element jest ważny, z czego zdacie sobie sprawę na końcu książki, bo czytając można tego nie zauważyć.

Autorka wplątała nam w powieść intrygujące motywy, takie trochę też nietypowe. Cała fabuła kręci się wokół fotografii, ale ta jest inna, bo ta nisza jest inna, dotycząca ludzi cierpiących, będących już na granicy ze śmiercią. Do tego mamy motyw śmierci, starty i żałoby, przez te tematy powieść jest trudna, emocjonalna ale i głęboka, bo główny bohater nie tylko patrzy na ludzi żegnających się z życiem, ale sam doświadczył tych trudnych emocji, przez co powieść jest wielowymiarowa. Dostajemy też motyw samotnego ojca, jeden z popularniejszych motywów, ale i tutaj autorka podeszła do niego nietypowo, skupiając się nie tylko na wątku romantycznym, ale pokazała całą paletę zależności, wyzwań, odczuć, przemyśleń, życia człowieka po starcie, który nawet po latach nie do końca wie co może, a co powinien robić. Między wierszami zaś możemy dopatrzeć się też motywów winy, kary, zemsty, poświęcenia, ale też innych motywów czy tematów, które mogą wywoływać kontrowersję, mogą być trudne, ale nadają tej historii, jeszcze mocniejszego wydźwięku, takiego który dotyka nawet jakich niewidzialnych strun w umysłach czy sercach czytelników.

Książka naprawdę fantastyczna. Złożona, prawdziwa, emocjonalnie trudna, ale przez to głęboka, taka o której długo, a może już nigdy nie da się zapomnieć. To powieść pełna sekretów, manipulacji, niedopowiedzeń ale i zwrotów akcji. To też historia o pogodzeniu się z losem, o nadziei na lepsze jutro, o wyborach, o wybaczeniu i o życiu, nieważne czy długim czy krótkim. Jestem poruszona tą opowieścią, czytałam ją z otwartą buzią, zapominając o całym świecie, ja po porostu musiałam wiedzieć co się stało, i jak to wszystko się skończy, po czym przez parę minut po prostu siedziałam i zastanawiałam się co ze sobą zrobić. 

To książka zdecydowanie warta polecenia, warta przeczytania, szczególnie jeśli ktoś lubi tak złożone i wielowątkowe historie niosące ze sobą tak potężną dawkę emocji. Ja oczywiście odczuwam pewien niedosyt, ale wywodzi się on z tego, że ja nie chciałam kończyć tej książki. Czytajcie, naprawdę warto.

Między pozorem a żywą prawdą -- Katarzyna Grochowska i jej ,,Idealny kadr"

Każda fotografia to cichy pakt zawarty z czasem -- chwila skradziona mijającym sekundom, zatrzymana w kadrze z naiwną nadzieją, że to, co ulotne, zdoła oszukać przemijanie. Patrząc na odbitkę, wierzymy, że uchwyciliśmy prawdę o człowieku, o jego spojrzeniu czy emocji, która przemknęła przez twarz niczym powracający cień. A jednak powierzchowność obiektywu często bywa iluzją, bo prawdziwe pęknięcia, najgłębsze lęki i sekrety kryją się zawsze poza kadrem -- w tym, co przemilczane, niewyraźne i schowane przed światłem dziennym. Uczymy się żyć z pamiątkami po tych, którzy odeszli, zapominając, że prawdziwa pamięć nie wymaga idealnego naświetlenia, lecz odważnego spojrzenia w mrok.

Właśnie tę bolesną, lecz głęboko oczyszczającą prawdę o radzeniu sobie ze stratą, poszukiwaniu śladów dawnego życia i odkrywaniu tego, co ukryte pod warstwą pozorów, czyni osią swojej wielowymiarowej powieści Katarzyna Grochowska w książce ,,Idealny kadr". Pisarka zaprasza nas do rzeczywistości, która z pozoru zaczyna się cicho, wręcz ascetycznie, w zaciszu fotograficznego studia. Główny bohater, Paweł, czyni z aparatu narzędzie ocalenia -- nie dla siebie, lecz dla tych, którzy stają przed jego obiektywem, by uwiecznić ostatnie chwile życia przed nieuchronnym rozstaniem z bliskimi. Ta osobliwa profesja spina całą opowieść klamrą metafory: obiektyw aparatu chwyta powierzchnię rzeczywistości, lecz jednocześnie maskuje najgłębsze rany duszy, zmuszając do pytania o granicę między pozorem a prawdą.

W tej misternej konstrukcji doświadczony fotograf jawi się jako postać skomplikowana, poruszająca w swej cichej, godnej bezsilności. To samotny ojciec, w którego codzienności gęstnieje cień nierozliczonej przeszłości -- nagła, owiana tajemnicą śmierć żony, Róży, pozostawiła w jego sercu pustkę, której nie potrafił zasypać czas. Zamknięty w pancerzu obowiązków, mężczyzna próbuje stać się oparciem dla córki Zoi i syna, nie zauważając, że unikanie bolesnych tematów w imię ich ochrony powoli zamienia się w barierę emocjonalną. Ich relacja to wzruszający mechanizm usilnej samoobrony, w którym oboje starają się nie przysparzać sobie nawzajem cierpienia, przez co stają się samotnymi wyspami na tym samym oceanie straty.

Warto podkreślić, że to opowieść, w której swój własny cień odnajdą również młodsi czytelnicy. Twórczyni z wielką czułością pochyla się nad losem Zoi, kreśląc poruszający obraz młodzieńczego osamotnienia, z którym nastolatka musi mierzyć się z dala od wzroku najbliższych. W jej rówieśniczym otoczeniu wyjątkowo mocno wyziera mechanizm, w którym silniejsza, bardziej manipulacyjna jednostka potrafi podporządkować sobie tę wrażliwszą, narzucając jej własną wolę pod płaszczykiem rzekomej troski i przyjaźni. Dziewczyna, próbując wbrew sobie sprostać cudzym oczekiwaniom i zatrzeć własną tożsamość, staje się więźniem toksycznej relacji, podczas gdy w szkole jej postawa uwarunkowana jest wyłącznie doraźną korzyścią otoczenia. Nastolatka dźwiga ten ciężar w milczeniu, co doskonale ukazuje, jak często młodzi ludzie przeżywają swoje największe kryzysy w absolutnym odosobnieniu -- ukrywając prawdę pod maską dobrych wyników, dopóki sami nie odnajdą w sobie siły, by przerwać milczenie.

To właśnie w cieniu tak głębokiej rysy na życiu cała historia zaczyna budować swoją wielowarstwową strukturę. Codzienność osamotnionego rodzica to nie tylko zmaganie się z bolesną pustką, ale też cicha próba bycia fundamentem dla dorastających dzieci, które w jego milczeniu szukają poczucia bezpieczeństwa. Wypracowana przez lata rutyna ulega jednak zachwianiu w chwili, gdy w drzwiach studia zjawia się nieznajoma kobieta. Decyzja o podjęciu tej ostatniej pracy burzy uporządkowany dotąd świat, uchylając drzwi do rzeczywistości pełnej niedomówień, półprawd i przeszłości, która nigdy naprawdę nie zasnęła. Okazuje się bowiem, że najtrudniejszą rzeczą nie jest samo pożegnanie, lecz odważne spojrzenie w twarz iluzji, w której żyło się przez lata. A jednak pośród tego gruzowiska dawnych kłamstw powieściopisarka pozwala swemu bohaterowi dostrzec nieśmiałe kiełki nowych uczuć -- dowód na to, że poturbowane serce nie traci zdolności do ponownego zachwytu drugim człowiekiem.

Narracja ta została zbudowana z ogromną wyrozumiałością dla ludzkiej wrażliwości, przy użyciu języka wysoce plastycznego, obrazowego, w którym każde słowo wydaje się starannie wyważone. Pióro prozaiczki rezygnuje z gwałtownych zwrotów akcji na rzecz miarowego tempa opowieści, co pozwala czytelnikowi wniknąć w emocjonalne wnętrze bohaterów i współodczuwać gęstniejącą wokół nich atmosferę nostalgii oraz słodko-gorzkiej tajemnicy. Ten intymny klimat powoduje, że lektura staje się doświadczeniem niemal zmysłowym, gdzie cisza między zdaniami znaczy równie wiele, co wypowiedziane na głos słowa.

Obcowanie z tym tekstem pozostawia czytelnika w stanie głębokiego zamyślenia, zmuszając do skonfrontowania się z własnymi niedopowiedzeniami i lękiem przed odsłonięciem prawdy przed najbliższymi. Mnie osobiście najmocniej poruszyły te fragmenty, w których ukazano Pawła w relacji z dziećmi -- ten cichy, domowy mikroświat pełen wzajemnej troski, a zarazem nieporadności w obliczu trudnych emocji. To przejmujące doświadczenie wywołuje cichy rezonans w sercu, przypominając, jak często w imię ochrony tych, których kochamy najbardziej, budujemy między sobą niewidzialne mury. Siła tej historii tkwi w jej bezpretensjonalnej prawdziwości -- w potężnej lekcji o tym, że akceptacja przeszłości jest jedyną drogą do zrzucenia ciężaru traumy, a z gruzów dawnego życia zawsze może wyrosnąć nowa nadzieja.

,,Idealny kadr" to pozycja, po którą powinni sięgnąć miłośnicy kameralnej prozy obyczajowej i wielowarstwowych dramatów z głęboko nakreślonym tłem psychologicznym. Polecam ją czytelnikom ceniącym w literaturze językową wrażliwość, subtelność w dawkowaniu uczuć oraz historie, które zamiast taniego sensacjonalizmu oferują głębokie, zmysłowe zanurzenie w doświadczenia bohaterów. Będzie to idealny wybór na wieczory wymagające refleksyjnej lektury, która po przewróceniu ostatniej strony rezonuje w myślach jeszcze przez długi czas.

Bo choć żaden aparat nie potrafi wyostrzyć tego, co najważniejsze, to właśnie literatura pozwala nam dostrzec to, co dotąd pozostawało ukryte w cieniu. Katarzyna Grochowska przypomina, że idealny kadr nie istnieje w obiektywie, lecz w odwadze, by wreszcie spojrzeć na własne życie bez żadnego filtra.

125/52/2026
"Idealny kadr" Katarzyna Grochowska Szara Godzina #recenzja #współpracareklamowa #szaragodzina #idealnykadr #katarzynagrochowska

Za zasłoną złudzeń

Chwila zatrzymana na fotografii, moment uchwycony w kadrze, zdjęcia, pamiątki, zbiór wspomnień, skrywające niejednokrotnie skomplikowane i pełne przeróżnych emocji historie.

Jaką historię skrywa "Kobieta we mgle", najcenniejsze zdjęcie w portfolio Pawła? Od tego ujęcia zaczęła się jego kariera fotografa, ale od momentu tragicznej śmierci Róży, jego żony, Paweł czuje się pusty wewnętrznie, przy życiu jak dwa promienie słońca trzymają go jego dzieci, ma dość także swojej dotychczasowej pracy, która niszczy go psychicznie i wypala emocjonalnie. Na co dzień Paweł musi mierzyć się z cierpieniem, bólem, żalem ludzi, którzy przed ostatecznym końcem zamawiają u niego sesje fotograficzne, które mają być swoistym pożegnaniem i pamiątką dla ich bliskich.
Bohater pragnie zmiany, postanawia zrobić pierwszy krok, a los pomaga mu stawiając na jego drodzę dwie kobiety, które pozwolą mu uwierzyć, że każdy ma prawo do szczęścia, że życie daje nam czasem drugą szansę, a sekrety przeszłości szybciej, czy później wyjdą na jaw, a  prawda okazuje się bolesna i gorzka, a pragnienie zemsty niszczy nas samych, nie pomaga w odnalezieniu spokoju, wręcz przeciwnie wprowadza jeszcze większy chaos.

"Czasami lepiej samemu iść pod górę, niż mieć obok kogoś, kto ciągnie cię w dół."

"Idealny kadr" to poruszająca opowieść o życiu, o jego blaskach i cieniach, o tym jak trudne i rozdzierające serce historie mogą skrywać się za zasłoną przypadkowego kadru, na pierwszy rzut oka wyglądającego na tajemniczy, sensualny, osnuty woalem mgły, będący wynikiem gry cieni, przykryty płaszczem ciemności wieczora, kadr, a także jakie tajemnice może skrywać śmierć bliskiej osoby i jak jeden kamyk wywołuje lawinę, dzięki której bohaterowie mogą pogodzić się z przeszłością i zacząć patrzeć z nadzieją i uśmiechem w przyszłość, wspólną przyszłość.

"Idealny kadr" to opowieść pełna emocji, wywołująca łzy w oczach czytelnika, ale także uśmiech na twarzy. To paleta ciepłych, sympatycznych bohaterów, bliskich czytelnikowi, poprzez zmartwienia i trudności z którymi muszą się zmierzyć na swojej drodze. To historia napisana przyjemnym stylem, dzięki któremu powieść czyta się dobrze, mimo sporego ładunku emocjonalnego jaki ze sobą niesie.

Jeśli nie boisz się trudnych tematów, emocji i wzruszeń w powieści, to nie zwlekaj, sięgaj po "Idealny kadr" i pozwól odkryć sobie tajemnice fotografii będącej zaledwie jedną chwilą uchwyconą przez migawkę aparatu.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Szara Godzina. ?

Idealny kadr. Katarzyna Grochowska. 

Paweł jest fotografem i to nie byle jakim. Specjalizuje się w fotografiach ludzi stojących na granicy życia i śmierci. Ludzi, których lada moment może nie być. Jest to zajęcie niezwykle ciężkie. Sama czytając już z początku było mi ciężko. 

Sam Paweł również wiele przeszedł. Miał żonę, którą kochał aż nagle w tajemniczych okolicznościach ona zginęła. Nikt nie wie co się wtedy wydarzyło. Kobieta wyszła do pracy, aż nagle pojechała w zupełnie innym kierunku. 

Teraz Paweł jest samotnym ojcem, który nie daje sobie szansy na ponowne szczęście.

Aż na jego drodze pojawia się kobieta, którą zna z widzenia. Pomaga jej ze znalezionym psem i tak zaczyna się ich znajomość. Jednak czy to przypadek że się poznali?

Od początku kobieta wydaje się podejrzana. Spotkanie Pawła to nie przypadek, a do tego raz się zbliża, a raz wycofuję. Czy może mieć swój plan? 

Paweł w końcu chce coś zmieniać w swoim życiu. Zamierza zamknąć studio i rozpocząć inną pracę. Robi to dla swojej rodziny, aż nagle pojawia się kolejna potencjalna klientka, która nie daje za wygraną. Nawet proponuje większą stawkę za jej ostatnią sesję. 

Ta kobieta również wydaje się podejrzana, a po jej śmierci Paweł nabiera wątpliwości co do śmierci swojej żony. Co się wtedy wydarzyło ? To właśnie to pytanie chodzi nam po głowie.

To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale jakie udane. Książkę przeczytałam niemal od razu, aż tak mnie zaciekawiła. Motyw fotografii uwielbiam, chociaż tutaj już z początku mnie zabolał. Ciężko było mi czytać o sesjach ludzi, którzy wręcz umierali. 

Autorka świetnie budowała w książce tajemnice i masę pytań w mojej głowie. I to tajemnicze zdjęcie Pawła przez które stał się rozpoznawalny. 

Takiej tajemnicy nawet ja się nie spodziewałam. 

Jednym słowem śmiało polecam tą historię i chce więcej

Ocena: 5/5?

Lubicie książki, w których z pozoru wszystko wydaje się jasne, a potem nagle okazuje się, że jednak nie mieliśmy racji i pod pozorami kryje się coś znacznie innego? Ja bardzo lubię takie opowieści, szczególnie kiedy tajemnica łączy się z emocjami i bohaterami, którzy mają za sobą trudną przeszłość. 

?I jeszcze jedno pytanie - gdybyście mogli zobaczyć jedno zdjęcie z przeszłości i poznać całą prawdę, nawet jeśli miałaby zaboleć... chcielibyście je zobaczyć?

? ,,Idealny kadr" Katarzyny Grochowskiej to historia, która od początku przyciągnęła mnie przede wszystkim swoim klimatem. Paweł Woliński jest fotografem, ale jego praca zdecydowanie nie należy do tych lekkich. Fotografuje ludzi znajdujących się na granicy życia i śmierci. Każdy kolejny kadr staje się więc nie tylko zapisem czyjegoś cierpienia, ale też przypomnieniem o jego własnym bólu.

? Paweł kilka lat wcześniej stracił żonę Różę w tragicznym wypadku. Od tamtej pory samotnie wychowuje dwoje dzieci i próbuje jakoś poukładać codzienność. Tylko jak żyć normalnie, kiedy w głowie wciąż pojawiają się pytania, na które nie znamy odpowiedzi? Dokąd tak naprawdę jechała Róża? Dlaczego znalazła się w miejscu wypadku? I czy Paweł przez wszystkie te lata znał całą prawdę o swojej żonie?

? I właśnie wtedy na jego drodze pojawiają się dwie tajemnicze kobiety. Jedna z nich prosi go o coś, co z pozoru wydaje się tylko kolejnym zleceniem. Kinga chce, żeby Paweł fotografował jej ostatnie tygodnie życia. I tutaj fotografia zaczyna mieć dla mnie zupełnie inne znaczenie. Bo przecież zdjęcie potrafi zatrzymać chwilę. Możemy zachować czyjś uśmiech, spojrzenie, gest. Możemy wrócić do konkretnego momentu nawet po wielu latach. Ale fotografia nigdy nie pokazuje całej historii. Widzimy tylko to, co znajduje się w kadrze. A cała reszta może być gdzieś poza nim.

? I to p właśnie ten motyw najbardziej zapadł mi w pamięć. ,,Idealny kadr" przypomniał mi, że czasami patrzymy na człowieka i jesteśmy przekonani, że wiemy o nim wszystko, podczas gdy tak naprawdę znamy tylko fragment jego historii. To, co ktoś chce nam pokazać. Reszta może kryć się w przemilczeniach, sekretach i niedopowiedzeniach.

? Podobało mi się również to, że książka nie jest wyłącznie historią o zagadce związanej ze śmiercią Róży. To przede wszystkim opowieść o stracie, żałobie, tęsknocie i próbie odnalezienia się w rzeczywistości po tragedii. O tym, że można przez bardzo długi czas tkwić w przeszłości i nie zauważać, że życie mimo wszystko toczy się dalej.

? Nie zabrakło tutaj oczywiście tajemnic. Kolejne informacje sprawiały, że coraz bardziej chciałam zrozumieć, co wydarzyło się w przeszłości i dlaczego pewne osoby zachowują się w określony sposób. Lubię, kiedy autor nie wykłada wszystkich kart od razu i pozwala czytelnikowi samemu poskładać poszczególne elementy.

? ,,Idealny kadr" jest przy tym książką emocjonalną, ale nie miałam poczucia, że autorka próbuje na siłę wycisnąć ze mnie łzy. Są tutaj trudne tematy, smutek i ból, ale jest też nadzieja. I właśnie ta równowaga bardzo mi się podobała.

? Najbardziej zostało ze mną chyba pytanie o to, ile tak naprawdę jesteśmy w stanie zobaczyć w drugim człowieku. Możemy znać czyjąś twarz, głos, zwyczaje, możemy mieć wspólne wspomnienia, a mimo wszystko nigdy nie poznamy wszystkich jego sekretów. Bo może właśnie na tym polega ,,idealny kadr" - na zatrzymaniu chwili, która wygląda perfekcyjnie, mimo że poza nią dzieje się coś zupełnie innego.

? To była dla mnie emocjonalna, klimatyczna historia z tajemnicą w tle. Nie każda część tej opowieści trafiła do mnie w takim samym stopniu, ale całość zdecydowanie mnie zainteresowała i zostawiła z kilkoma myślami już po odłożeniu książki.

? Czy polecam? Jeśli lubicie historie o stracie, rodzinnych sekretach, tajemnicach z przeszłości i bohaterach, którzy próbują poukładać swoje życie na nowo - zdecydowanie warto dać jej szansę ?

Moja ocena: 8/10 ?