Inflame me. Tom 2

Inflame me. Tom 2 - Paulina Prokop 

Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki.

Autorka w tym tomie idealnie przedstawia temperament Włochów. (Na tyle, ile znam to ze źródeł) Jak czegoś/kogoś chcą, to nie odpuszczają. Tylko, dążą do wyznaczonego celu. 

Mamy tutaj strach przed podjęciem ryzyka, jeśli chodzi o uczucia, śmierć członka rodziny, ciągle uczucie smutku, mimo relacji. Czy też to, aby spełniać marzenia, rozwijać skrzydła, jak ptak i się nie poddawać. Autorka pokazuje również, jak miłość w danym wieku może przytłoczyć. Najważniejsze jest to, aby wybaczać i rozumieć pewne rzeczy.

Mamy tutaj przedstawione wiele nurtów czasowych. Przeszłość i rok 2013, oraz 2014, teraźniejszość - rok 2023, a na koniec, przyszłość - rok 2024. Dowiadujemy się jeszcze więcej z tego, co się stało, że stracili kontakt na całą dekadę.

Prawdziwa miłość, zawsze odnajdzie drogę. Zazdroszczę takiej relacji. To coś, co według mnie, nie zdarza się zbyt często. A ludzie, nie raz przez głupotę tracą te uczucie, tę bliskość. Potem się tego żałuje. Jak to mówią: "Życie to ocean niewykorzystanych szans". Jak już dostajemy kolejną okazję, to należy pnąć się po szczęście. Najważniejsze, aby nigdy nie ograniczać osoby, którą kochamy.

Czy polecam?

O, tak! To piękna historia, która łącznie ma ponad 700 stron. Pokaże Ci, że miłość istnieje. Musisz tylko dać jej szansę, aby mogła się spełnić.

To naprawdę świetnie spędzony czas. W wakacyjnym Vibe. 

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Do diabła. Tak szaleńczo ją kocham!

Chciałbym prześlizgnąć się teraz do jej głowy. Odczytać jej myśli, zapisać je, a później sprawić, by odeszło od niej całe zwątpienie."

"Kochałem cię, pragnąłem. Moje serce szalało z tęsknoty. Czułem, jakbym tłumił w sobie emocje od wielu miesięcy, które tylko przy tobie mogłem je uwolnić. Nie mogłem odgonić radosnej myśli, że jestem w niebie. Ktoś na mnie czekał. Nie miałem pojęcia, czym zasłużyłem sobie na twoją dobroć."

"Oddałem ci serce i z ufnością obserwowałem, co z nim zrobisz. Byłem jak zahipnotyzowany. Całkowicie oddany tobie i twojej miłości. Szczeniacko zakochany, wierny do granic szaleństwa. Byłaś moim światłem i nadzieją na lepsze jutro. Całym światem. Wszystkim, co najjaśniejsze i wielkie. Po prostu wszystkim."

"Nie wyobrażam sobie życia bez uczuć. Dla mnie mają one największą wartość. Kierują ludźmi i światem, kierują naszymi intencjami. Sprawiają, że mamy po co żyć. Bez nich, bez uczuć – pięknych, ale i tak często brutalnych – nasze życie byłoby dla nas nic nie warte. Wiem, że zrobię wszystko dla miłości. Absolutnie wszystko, bo to jej w życiu najbardziej pragnę, ale to twoja miłość byłaby dla mnie spełnieniem."

"Życie zatacza koło. Muszę to przyznać. Niemożliwe staje się możliwe. Marzenia stają się rzeczywistością."

"Wszyscy się kiedyś zmienimy, a już na pewno zmieni nas miłość."

"Ale miłość jest ulotna. Nigdy nie wiesz, gdy nadejdzie jej koniec. Nie jesteś w stanie przewidzieć przyszłości. Możesz jedynie oddać się jej tu i teraz. Stracić głowę, by mieć później co wspominać. Chcesz ją przeżyć, nawet jeśli wspomnienia będą ostatnim, co pozostanie.

Ja tak zrobiłam. Tracąc tak wiele."

"Czuję, jakby zmieniało się właśnie moje życie. Mam szansę zawalczyć o lepszą przyszłość, o miłość, która zawsze była dla mnie najważniejsza. Mam szansę zawalczyć o kobietę mojego życia."

"Przeklinałam dzień, w którym tak bardzo cię pokochałam, by za chwilę cieszyć się tym, że było mi dane przeżyć tak silne uczucie.

Kochałam cię mimo wszystko.

Byłeś moją pierwszą miłością.

Jedyną miłością."

"Tak bardzo cię kocham, że nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Chcę cię coraz więcej i na zawsze. Nie mogę z tym walczyć – jestem twoja."

"Inflame me" to druga część losów Laury i Davide.
Podobnie jak w pierwszej części poznajemy losy bohaterów z dwóch sfer czasowych: ich młodości i obecnie.

Davide jest młodym pisarzem. Napisał już wiele wspaniałych powieści, ale jednak nadal czegoś mu brakuje. Brakuje mu miłości. Tej jedynej. Tej, która stała się jego inspiracją. Tej, dzięki której zaczął pisać.
Pomimo upływu lat, nadal pamięta o wakacjach spędzonych w Polsce i wraca do wspomnień z tych czasów.

Wspomina niezwykłą przyjaźń.
Wspomina pierwsze zauroczenie.
Wspomina pierwszą miłość.

Myśli o Laurze. Kim jest, kim się stała.
Postanawia coś zmienić, ale czy mu się to uda? Znajdzie w sobie siłę? Odważy się?

Fabuła płynnie przeszła z pierwszej części do drugiej.
Mam wrażenie, że tu akcja toczy się troszkę szybciej, ale nadal powoli budowane jest napięcie. Nie wiadomo jakie decyzje podejmą bohaterowie. Co wybiorą i czy przezwyciężą lęk przez ponownym zranieniem.

Bohaterowie są dojrzali. Wiedzą czego pragną, ale jednak nadal trochę się tego boją. Ich relacja każdego dnia się zmienia, zacieśnia i rozkwita na nowo. Każde kolejne spotkanie przypomina o dawnej miłości i przyjaźni. Rozbudza na nowo i zacieśnia ich relację.

Czy Laura i Davide będą w stanie dogadać się po tylu latach rozłąki?

Czy miłość okaże się silnejsza niż strach i lęk?

Mam wrażenie, że tej książki się nie czyta. Przez nią się płynie. Lekka i przyjemna. Otulająca oraz zapadająca w pamięć.

Historia wywołała u mnie wiele emocji. Kilka razy mocno wzruszyłam się i zaśmiałam na głos. Cieszyłam się razem z bohaterami i wyobrażałam sobie piękne jezioro, plażę i dyskoteki. Przeżywałam ich pierwsze rozmowy i spotkania. Czułam spokój i ciepło.

Zdarzyło się, że uroniłam kilka łez. Raz było ich więcej a raz mniej, ale mimo tego czytałam dalej z coraz to większą ciekawością. Bardzo chciałam dowiedzieć się jakie decyzje podejmą bohaterowie i czy będą szczęśliwi.
To jedna z tych historii, która porusza serce. Serce i duszę. Wchodzi do głowy i nie chce z niej wyjść. Rozgrzewa i otula. Skłania do refleksji. Ukazuje siłę miłości, siłę przeznaczenia.

Na pewno na długo ją zapamiętam.
Opowieść o Laurze i Davide jest jedną z najlepszych jakie poznałam.
Bardzo dziękuję autorce za możliwość jej poznania 🖤