Ostatnia prosta

Wierzycie w moc symboli? Jaskółka, która widnieje na okładce najnowszej ksiazki Pauliny Prokop, symbolizuje m.in. wolność, nadzieję, odrodzenie. Kiedy jedna z głównych bohaterek opisywanej książki, Weronika, poznaje Mateusza, powoli odnajduje w sobie tę wolność i odradza się w niej kobiecość, uśpiona przez trwający w jej małżeństwie z Maksem kryzys. Obserwujemy powolny rozkwit relacji i rozwijającą się coraz mocniejszą wzajemną fascynację pomiędzy Werą a Mateuszem. Początkowo kobieta broni się przed uczuciem. Jest w końcu mężatką, a jej adorator jest od niej o 11 lat młodszy. Mimo licznych obaw ulega jednak urokowi mężczyzny, a wzajemna fascynacja rodzi uczucie i namiętność, o jakiej Wera nawet nie śniła. Autorka pozwala nam, podobnie jak Weronice uwierzyć w tę relację, kibicujemy im, cieszymy się że Wera dzięki Mateuszowi odbudowuje zdeptane poczucie własnej wartości. I to właśnie wtedy, kiedy żyjemy w tej książkowej bajce, następuje pierwsze pęknięcie, autorka zasiewa niepewność i podskórny lęk. Okazuje się, że autorka bardzo sprytnie wodziła nas za nos pozwalając uwierzyć, że ta historia to dość mocny, okraszony bardzo pikantnymi scenami romans. Do pewnego momentu tak faktycznie jest. Jednak tu nic nie dzieje się przypadkiem, wszystko okazuje się być zaplanowanym wcześniej scenariuszem rozgrywanym przez ciekawie skonstruowaną postać. Powieść napisana jest z dwóch perspektyw - część z perspektywy Wery, częsć z perspektywy Mateusza. Historia nie traci tempa ani na moment, tu ciągle coś się dzieje. Dlatego też jest lekturą nieodkładalną. Dodatkowym smaczkiem jest fakt, teksty rozpoczynające rozdziały ukazujące perspekrywę Mateusza , to autorskie wiersze Pauliny Prokop. Historia pokazuje nam jak niebezpieczna potrafi być tak silna fascynacja drugim człowiekiem. Jak cienka jest granica między miłością a niebezpiecznym uzależnieniem.