Kapelusz pełen nieba

"Kapelusz pełen nieba" opowiada o kolejnych przygodach Tiffany, która zaczyna uczyć się na czarownicę. Dziewczynka zwraca swoją mocą uwagę pewnego stwora, który chce przejąć jej ciało, aby się w nim schować. Tiffany musi użyć całej swojej mocy, aby stawić mu czoła. Ale nie zostaje sama - z pomocą śpieszą jej Nac Mac Feeglowie. Jak zwykle w tej serii fantasy mamy dobry humor, a nowe przygody Tiffany i jej przyjaciół nie potrafią nudzić ani przez chwilę. Poza tym za sprawą tajemniczej postaci, śledzącej główną bohaterkę, mamy również odrobinę dreszczyku. Poza tym to historia o przeciwnościach losu, stawianiu czoła nieprzyjaznym osobnikom i przyjaźni. Książkę czyta się lekko, wciąga w ten wspaniały świat fantasy, jest dobrą kontynuacją i zachęca do poznawania pozostałych tomów "Świata Dysku".

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Młoda Tiffany wyrusza w góry, aby u tamtejszych czarownic pobierać nauki. Niestety jej tropem podąża pradawna niebezpieczna istota przed którą właściwie nie ma ratunku. W pierwszej kolejności książka opowiada o szkoleniu jakie muszą przejść wszystkie młode adeptki magii, ale gdy spojrzeć głębiej opowieść jest o trudach dorastanie w szkole daleko od domu i o tym, jak ważna dla nastolatek jest akceptacja grupy. O tym jak z grupy osób przyjaznych wyłuskać prawdziwych przyjaciół i o tym jak ciężko walczyć z przeciwnościami gdy tac przyjaciele nie stoją przy tobie. Zdecydowanie polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Super książka o przygodach Tiffany i nauce czarowania.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Powieść ,,Kapelusz pełen nieba" jest swoistym krokiem naprzód autora, ponieważ los bohaterki Tiffany Obolałej zaczyna dotykać nieco poważniejszych tematów o niepokoju, dojrzewaniu, odpowiedzialności i samotności.

 

Tiffany wyrusza w świat, by uczyć się czarodziejskiego rzemiosła i już tutaj następuje zderzenie oczekiwań z rzeczywistością, ponieważ miał być zaklęcie, rytuały, a są brud, choroby i ludzie. Autor znakomicie rozbija mit czarownic jako potężnych i niezwykłych, bo tutaj magia to ciężka i często niewdzięczna praca i bycie tą ostatnią, która zostaje, gdy inni już odeszli.

 

Jednak ta powieść ma nawet jak na standardy Sir Terry'ego coś niezwykłego, jest w niej ,,coś" bezcielesna istota wnikająca w umysł, przejmująca tożsamość wypierając własne ,,ja" i właśnie za sprawą tej metafory książka ta jest tak wyjątkowa. Tutaj autor dotyka tematów arcy trudnych jak depresja, utrata kontroli nad sobą i tego momentu kiedy człowiek traci poczucie własnej jaźni i samego siebie. Pratchetta jak to ma w zwyczaju, pisze na ten temat niezwykle trafnie z niesamowitą analityczną precyzją.

Niepokój tej powieści polega na tym, że bohaterka z tym wszystkim musi zmierzyć się sama, niezawodna Weatherwax tym razem niestety nie może jej uratować. Nikt nie jest w stanie pomoc, gdy atakowana jest dusza, a nie ciało. Historia jest niezwykle brutalną lekcją dorastania i lekcją, że gdy nie można posiłkować się autorytetami, niezbędną siłę trzeba wykrzesać z samego siebie.

 

Pomimo mroku autorowi udało się wszystko zbalansować humorem i cepem, jednak nie jest to powieść lekka. To historia na tematy znacznie poważniejsze, jak budowanie tożsamości, utraty samego siebie i granicach empatii.
Emocjonalnie jest to powieść bardzo intensywna, która po analizie może mieć całkiem sporo z psychologicznego horroru. Mimo wszystko jest to powieść fantasy jednak ze sporą dawką niepokoju.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jak bardzo prawdziwe są wspomnienia, nasze wyobrażenia i ile może zmienić nasza świadomość podchodzenia do prób, jakie stawia przed nami życie - w kolejnej ze swoich powieści, Sir Terry przyciąga dla czytelnika w każdym wieku nieco nieba, byśmy mogli obejrzeć je pod takim tylko kątem jak chcemy... Zaraz, to je można chwycić? Czemu nie. W końcu najprawdziwsza dla nas magia tkwi w codzienności.

W tej części znów spotykamy się z młodą czarownicą Tiffany Obolałą i chociaż autor proponuje co jakiś czas streszczenia minionych wydarzeń, trudno mi oprzeć się wrażeniu, że może ona wiele tracić w odbiorze czytelnika, który nie zapoznał się wcześniej z ,,Wolnymi Ciut Ludźmi", gdzie poznajemy szczegóły zawiązania relacji między główną bohaterką a ludem niebieskich Nac Mac Feeglów czy jej babcią.

Tiffany, znacznie bardziej pewna siebie i świadoma istoty czarownictwa, wyrusza poznać świat poza Kredą i podjąć naukę magii. Życie zaskoczy ją na wielu płaszczyznach, jednocześnie przypominając jej skąd pochodzi i kim jest. Wszystkie doświadczenia mają przygotować młodą wiedźmę na starcie z ulnikiem, zagrożeniem, którego nawet nie widać. Przekonajcie się sami czy spryt i kreatywność będzie kluczem w tej walce, czy też na losach mieszkańców Świata Dysku zaważy coś jeszcze.

Nie jest to moja ulubiona część cyklu i realnie będzie się plasować dość nisko w moim osobistym rankingu pozycji z tej serii. Nac Mac Feeglowie to dla mnie trochę żart na jeden raz i trochę mnie już męczył swoją powtarzalnością i niewyszukalnością. To bardzo proste postacie, którym brakuje tej iskierki zadziornego humoru, jaki mają chociażby także ,,nieskomplikowani" strażnicy w innym podcyklu. Koncept postaci pani Plask wydawał się ciekawy, ale ostatecznie został poprowadzony również w dość niedbały sposób, porzucający go w pół drogi. Na plus oceniam zmianę charakteru głównej bohaterki, która dojrzewa na naszych oczach i zaczyna coraz bardziej rozumieć osobę babci Obolałej.

Pozycję polecam fanom autora i tym, którzy chcą przeczytać cały cykl lub zapoznać się z wszystkimi losami Tiffany. Ani dorośli, ani młodzież nie odnajdą w niej raczej niczego przełomowego lub nad wyraz wartościowego, a przecież Mistrz Pratchett napisał wiele ciekawszych powieści, nad którymi warto przysiąść.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kolejny świetny tom o przygodach młodej czarownicy. Dobra lekcja o tym, co ważne, o wyrażaniu swojego zdania, o zachowaniu rozsądku. Uwielbiam pogląd Pratchetta na temat tego, czym jest prawdziwa magia. Najlepsze fragmenty oczywiście z Nac Mac Feegle'ami. Uwaga - do przeczytania zakończenia lepiej przygotować sobie chusteczki.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Prachetta lubię, ale jest często bardzo nierówny. Ma książki świetne, ale i bardzo przeciętne. Często w ramach jednej powieści są momenty, które chłonę i ciężko mi się oderwać, by przez kolejny fragment brnąć z trudem. Tu tego nie było. Od początku do końca bawiłem się świetnie, a Tiffany i Feegle dołączyli do moich ulubionych postaci Świata Dysku. Całość czyta się świetnie, książka nie ma wzlotów i upadków - od pierwszej do ostatniej strony poziom jest cały czas wysoki. Kilka razy parsknąłem śmiechem, podziwiając autora za błyskotliwość umysłu. Przeczytać warto całą serię, ale ten tom jest zdecydownie jednym z kilku wybijających się ponad średnią.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)