Kobieta na klifie

Sonia Rosa od lat kocha nas twórczo zaskakiwać. Już sam fakt, że pisze ona pod kilkoma pseudonimami, jest niezwykle kuszący. Zastanówmy się, czy prawdziwe lub fikcyjne dane personalne mają wpływ na gatunki literackie, które są nam nieustannie serwowane? Na przestrzeni lat i tym samym pracy twórczej Sonii Rosy mogę stwierdzić, że tak, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Wybór jest przeogromny, a zatem, Drogi Czytelniku: jeśli kochasz thrillery psychologiczne, to koniecznie sięgnij po najświeższą ,,Kobietę na klifie". A może szukasz mądrych, życiowych książek o zabarwieniu obyczajowym? Wówczas zapoznaj się z książkami napisanymi przez Katarzynę Misiołek. Jest tylko jedno ale- nie spodziewaj się opowieści o księżniczce i księciu na białym koniu, to nie tędy droga. A może chcesz wnieść do swojej biblioteczki pikanterię i żar? Wówczas dowiedz się, co dotychczas napisała Daria Orlicz vel Orliczka. Wówczas zobaczysz, że literackie odtworzenie scen erotycznych wcale nie jest łatwe dla człowieka pióra. Pozostała nam jeszcze- nieczynna już- działalność Olgi Haber, ale dwie powstałe książki mają w sobie mnóstwo magii i działań nadprzyrodzonych. Powyższy opis może przyprawić odbiorcę o zawrót głowy, ale... wszystko da się nadrobić. Księgarnie czy filie biblioteczne są na wyciągnięcie ręki, a konkretna książka nie ma terminu ważności.

Bardzo zachęcający okazuje się być już sam skrótowy opis fabuły umieszczony na świetnie zaprojektowanej okładce. Ba, można nawet powiedzieć, że jest ona wisienką na torcie i clue całej pracy autorki. Ale do rzeczy. Na przestrzeni 374 stron i sześciu sprytnie ułożonych częściach poznajemy losy czterech kobiet: Bernadety, Kingi, Amelii oraz Margaret. Ich życie nie jest nudne- wręcz przeciwnie. Każdą z części łączy bardzo smutny, a nawet nieprzyzwoity temat. Żadna z pań nigdy nie chce być tą trzecią lub dowiedzieć się o sprośnych zachowaniach syna. Tylko... dlaczego ciągle wierzymy w zapewnienia żonatego mężczyzny? Collin, czyli bohater powieści, każdej swej kobiecej zdobyczy zakłada na nos okulary w ekstremalnie różowym, bo neonowym kolorze. Co takiego im obiecuje i dlaczego przedstawione postaci dają się tak łatwo omamić? Tego nie zdradzę, ale książka ta to mocne ostrzeżenie dla czytelniczek. Czy przysięga małżeńska jest w XXI wieku szczera, a może to tylko regułka na zasadzie 3xZ: zakuć, zdać, zapomnieć? Cóż, warto się o tym przekonać i porównać zachowanie fikcyjnych kobiet do własnego układu małżeńskiego/partnerskiego.

Sonia Rosa bywa też bardzo kreatywna pod względem miejsca akcji. Schadzki amanta Collina nie mają miejsca w Polsce, tylko w wiktoriańskiej Saltburn by de Sea, nad Morzem Północnym. Wydawać by się mogło, że nieznane człowiekowi okolice potęgują ostrożność, prawda? Sonia Rosa udowadnia nam jednak, że ślepa i głucha miłość może nas dopaść wszędzie i nieważne, że nie ma się stałej pracy, jak też mieszka się kątem u siostry. Mężczyzna kochający rolę łowcy, nie cofnie się przed niczym. Nie wierzycie? Przeczytajcie więc dokładnie ,,Kobietę na klifie". Jeśli o mnie chodzi- historię wykreowaną przez pisarkę dosłownie zjadłam w jeden dzień, była tak smakowita, jak danie podane w najlepszej restauracji z Gwiazdką Michelin w komplecie. Nic dodać, nic ująć. Brawo!

Istotna jest też bardzo ważna kwestia- czy zdradzana żona, w tym przypadku Kinga, będzie w stanie wyczuć perfidne zachowania Collina i uratować siebie, a także Emmę, czteroletnią córkę pary? W jaki też sposób wspomniana wyżej Kinga, ale i Bernadeta, spotkają się ze sobą oko w oko? Co z tego spotkania wyniknie? Jeśli napiszę coś więcej- zdradzę zbyt wiele. Dlatego bez grama skrępowania mogę polecić tę odważną lekturę. Sonia Rosa idealnie zadbała o to, abyśmy nie odczuwali nudy czy chaosu. Wręcz przeciwnie- wciąż rozwijający się talent pisarki jest tylko dowodem na to, że wszystkie elementy ,,Kobiety na klifie" świetnie ze sobą współgrają. Wątki poboczne, mocno powiązane z zazdrością i różnicą poziomów społecznych, wpływają na wyobraźnię odbiorców i intensywną, a nie połowiczną lekturę.

Mogłabym tak pisać i pisać, ale ta powieść jest bardzo mocna i lepiej samemu po nią sięgnąć. Ja nie żałuję, że to zrobiłam, ponieważ naprawdę nie mogłam oderwać się od fabuły. Jak najbardziej polecam tę książkę, zwłaszcza osobom, które dają się nabrać na słodkie gesty, świece czy biżuteryjne błyskotki. Pisarka jednak znalazła też idealną definicję związku z zajętym mężczyzną. Pisze ona, że ,,to daje poczucie bezpieczeństwa. Żonaty nie jest mój, a ja nie jestem jego." Mało tego, chęć tak dziwnej relacji wynika często z bardzo nieciekawej przeszłości. Można mieć poobijane ciała i poharatane dusze, a nikt tego nie zauważy. Wygodnie jest mówić: ja nic nie wiem, nic nie słyszałem, nic nie widziałem. Po co przecież mieszać się w patologię? Po co bać się o swoje dobre imię?

Czy polecam powieść? Tak, szczególnie osobom lubiącym mocne zwroty akcji, a także nietuzinkowych bohaterów. Czytelnicy zapewne docenią talent autorki i będą chcieli rozwikłać każdą sprawę ujętą w tekście. Sonia Rosa postawiła na bardzo zróżnicowaną gamę uczuć: ból, strach, nadzieję, tęsknotę, szok, niedowierzanie, rozpacz. Czy da się zapanować nad takim miksem? Tak, Sonia Rosa potrafi to doskonale i nie tylko teraz. Zawsze.

Konkludując, okładka zespala wątki, a czcionka nie męczy oczu. Dokładnie 373 strony tekstu czyta się w mig. Uczucia przedstawione przez autorkę mają bardzo drastyczną kolorystykę- można kogoś kochać, ale także mocno nienawidzić.

Polecam.