Kometa

Sięgacie czasami po młodzieżówki? Ja lubię jak najbardziej i właśnie dzisiaj z taką przychodzę. Jest to "Kometa. Gwieździste niebo nad nami Katarzyny Grabowskiej, kontynuacja losów bohaterów znanych z Perseid. Ale jeśli nie czytaliście pierwszego tomu to nie martwcie się bo autorka pierwszy rozdział poświęciła na podsumowanie najważniejszych elementów historii z poprzedniego tomu. 17-letnia Kornelia zamieszkała z mamą w jej rodzinnym domu, jednak ich relacje nie należy do najłatwiejszych. W szkole też nie ma lekko co bardzo się na niej odbija. Do tego rozterki sercowe nie pomagają wybrać pomiędzy dwoma braćmi. Co wygra miłość czy przyjaźń. W tej części poznajemy też lepiej Mateusza oraz jego wybory. Autorka nie boi się poruszyć trudnych tematów takich jak hejt, prochy, strata, ciężkie przeżycia, prawdziwa miłość oraz nastoletni bunt. Życie to nie jest bajka i musimy brać odpowiedzialność i konsekwencje za padjęte decyzje. Ta historia skłania do refleksji ale i zostawia nadzieję.

Kometa - Katarzyna Grabowska 

(Gwieździste niebo nad nami tom 2)

Dziękuję wydawnictwu Videograf za możliwość przeczytania tej książki.

Kontynuacja dylogii "Gwieździste niebo nad nami / Perseidy"

Wow! Ta część jest dużo bardziej emocjonująca. Wręcz do płakania. Z jednej strony szkoda mi tej postaci. A z drugiej? Dobrze, że nie cierpiała będąc świadomą.

Pierwszy rozdział pokrótce podsumowuje najważniejsze elementy historii z poprzedniego tomu. Dlatego też, ci co nie czytali poprzedniego tomu odnajdą się w niej bardzo szybko.

Historia z wielorakim punktem widzenia.

Mati, Adam i ich matka. Nelka i jej matka. I kilka innych.

W tej części bardziej poznajemy Mateusza. Powiem szczerze, że bałam się przez większość lektury. A dokładnie tego, że umrze z nadmiaru uczuć.

Wybrał najgorszy rodzaj ich uciszenia. Pokazał to w ponad połowie książki, że dojrzał i nic na siłę nie będzie robił. Tak jak w słowach "Jeśli naprawdę kochasz, daj tej osobie odejść, a jeśli i ona cię kocha, to wróci albo jeśli jest to pisane".

Poruszane są tutaj takie tematy jak: nastoletni bunt, prawdziwa miłość, ciężkie przeżycia, szkolne realia, "prochy", oraz walka z własnymi uczuciami.

Nelka też zmienia swoje nastawienie o 180° stopni. Smutne, że musiało dojść do tragedii, aby w końcu zrozumiała.

Czy polecam?

Tak!!!

To jest czysta kwintesencja życia, która nam może przypominać, że życie to nie bajka.

A także tego, że musimy liczyć się w pewnymi konsekwencjami jeśli nie zmienimy swojego postępowania. Każdy z nas ma swoje troski, ale nie pozwalajmy aby one nas pochłonęły.

PS. Jestem Team Mati. 

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Czas ma to do siebie, że nie stoi w miejscu. Dni mijają niepostrzeżenie, jeden za drugim, układając się w ciąg tygodni, miesięcy i lat. Pory roku następują po sobie zgodnie z pradawnym prawem natury, nie zważając na ludzkie pragnienia, by zatrzymać to, co piękne, i uniknąć tego, co sprawia ból."

"Nie liczyć się z uczuciami innych, a potem się dziwisz, że jesteś sama."

"Wkraczanie w dorosłość to najtrudniejsza rzecz z życiu."

"Dzieci czasem ranią najbardziej, ale to nie znaczy, że przestały nas kochać. Po prostu nie potrafią dostrzec granicy pomiędzy buntem a wrogością. Nie oznacza to jednak, że ją straciłaś. Ona kiedyś zrozumie, że postępowała źle."

"Bo jeśli się kogoś kocha, trzeba mu to często powtarzać. Nigdy nie powinnyśmy wstydzić się tego, że ktoś jest dla nas najważniejszą osobą na świecie."

"Ciemność sprawia, że nadaje się niezwykłych znaczeń prostym rzeczom. Ale one nadal są takie same. Nie zmieniają się. To nasza wyobraźnia tworzy przerażające obrazy."

"Czasem, gdy się kogoś kocha, trzeba pozwolić mu odejść. Jeśli jest nam pisane być razem, to nasze drogi jeszcze się zejdą."

"Bo dom to przede wszystkim ludzie, których kochamy i którzy kochają nas."

"Będzie, co ma być. Może wydawać się nam, że jesteśmy paniami swojego losu, ale tak naprawdę to los rządzi nami."

" Kto powiedział, że miłość jest zawsze prosta i przychodzi łatwo? Może właśnie to, że im trudniej ją zdobyć i im więcej trzeba poświęcić, czyni ją silniejszą? Ale po co się nad tym zastanawiać? Życie to nie ciągłe analizowanie wszystkiego. Życie to chwile, takie jak ta, które pamięta się długo i które pozwalają przetrwać nawałnice."

„Kometa” autorstwa Katarzyny Grabowskiej to poruszająca, pełna emocji i niezwykle autentyczna kontynuacja losów bohaterów znanych z powieści „Perseidy”. Tym razem autorka zagłębia się jeszcze mocniej w skomplikowany świat nastoletnich emocji, relacji i dramatów, które – choć dotyczą młodych ludzi – są boleśnie prawdziwe i dotykają uniwersalnych tematów.

Główna bohaterka, Nelka, stoi na granicy – nie tylko symbolicznie, ale i dosłownie. Jej życie toczy się między trudną codziennością w szkole, gdzie wciąż jest obiektem drwin i złośliwości, a coraz bardziej napiętą sytuacją w domu. Relacje z matką, Iwoną, od zawsze były chłodne, ale teraz pogarszają się jeszcze bardziej – zwłaszcza odkąd w ich życiu pojawia się nowy mężczyzna, policjant, który dodatkowo zaburza już i tak kruchą równowagę. Nelka czuje się niezrozumiana, odrzucona, samotna – i to właśnie ta samotność staje się jednym z najważniejszych motywów powieści.

W tle rozgrywa się trudna historia miłosna – uczucie między Nelką a Adamem, mimo że szczere, napotyka wiele przeszkód. Jedną z nich jest Mati – brat Adama, którego uczucia wobec dziewczyny są równie intensywne, co destrukcyjne. Zraniony, próbując poradzić sobie z bólem i odrzuceniem, wpada w niebezpieczny nałóg. Autorka doskonale pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją, między potrzebą bliskości a niszczeniem siebie i innych. Każda z postaci w tej książce niesie ze sobą własny ciężar, własne emocjonalne pęknięcia, które z czasem prowadzą do dramatycznych wyborów.

Styl Katarzyny Grabowskiej zasługuje na szczególne wyróżnienie. Pisze prosto, ale z ogromnym wyczuciem. Jej język jest naturalny, a dialogi brzmią wiarygodnie – nie ma tu sztuczności ani nadmiernego patosu. Zamiast tego dostajemy historię pełną emocji, napięcia i momentów, które potrafią naprawdę poruszyć. „Kometa” nie tylko opowiada o nastoletnich problemach, ale pozwala czytelnikowi poczuć to wszystko na własnej skórze – lęk, gniew, tęsknotę, wstyd, nadzieję. W tle pojawia się muzyka – ważny element budujący klimat i pogłębiający emocjonalny wydźwięk opowieści – oraz tytułowa kometa, która staje się symbolem nieuchronności, przeczucia nadciągającego nieszczęścia.

To nie jest lekka, romantyczna młodzieżówka. To książka o tym, jak łatwo się pogubić, jak trudno rozmawiać o emocjach i jak wielką wagę mają decyzje podejmowane w emocjach. To historia o tym, że nie każde cierpienie widać na pierwszy rzut oka i że nawet najdrobniejsze gesty mogą mieć ogromne konsekwencje.

„Kometa” to mocna, dojrzała i potrzebna opowieść o młodzieży, ale nie tylko dla młodzieży. To książka, która wciąga, angażuje i zostaje w czytelniku na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Rekomenduję ją wszystkim, którzy szukają w literaturze emocji, prawdy i refleksji – a nie tylko łatwej rozrywki. Katarzyna Grabowska udowadnia, że potrafi pisać o trudnych tematach z ogromnym wyczuciem i autentycznością. To jedna z tych historii, które się czuje, a nie tylko czyta.
 
 

,,Czasem najbardziej boli nie to, co się stało -- lecz to, czego nie zdążyliśmy powiedzieć."

,,Nie wszystko, co błyszczy, przynosi nadzieję."

,,Czasem wystarczy chwila, by życie zmieniło swój tor."

Kornelia nadal nie potrafi odnaleźć się w życiu , które rzuciło ją do niewielkiej wioski obok nazwie Świerkowa Polana leżącej w sercu Bieszczadów - teraz jednak ma przy swoim boku Adama - człowieka, który jako jedyny wydawał się być otwarty i szybko zjednał sobie jej sympatię.  

Teraz są parą , więc ich bliskość nie dziwi otoczenia.  

Tymczasem serce dziewczyny wciąż bjje mocniej na widok brata bliźniaka swojego chłopaka- Mateusz zaś sprawia wrażenie niedostępnego wręcz aroganckiego , jednak pod tą maską kryje się naprawdę wrażliwe serce.  

I właśnie to serce przepełnia ból , który prowadzi do dramatycznych wydarzeń, a młody muzyk ucieka w zgubny nałóg. 

Czy dwoje młodych, zagubionych ludzi odnajdzie szczęśliwe zakończenie? 

Czy ucieczka- na dosłownie- drugi koniec świata- osłabi więź Matiego i Nelki?

Przyznam szczerze, że druga część serii Gwiezdziste niebo nad nami wywarła na mnie dużo większe wrażenie niż jej poprzedniczka, choć oczywiście bardzo mi się podobała.  

Choć momentami miałam ochotę potrząsnąć młodą Ostaszewską wraz z rozwojem wydarzeń w historii bohaterowie dojrzewają i coraz lepiej potrafią zrozumieć swoje emocje. 

Kometa to poruszająca powieść o miłości, stracie i drodze do odnalezienia sie­bie.  

Autorka z dużą wrażliwością pokazuje, jak cienka bywa granica między pragnieniem bliskości a poczuciem winy, między lojalnością a uczuciem, które pojawia się w najmniej odpowiednim momencie. Relacje bohaterów są skomplikowane, pełne niedopowiedzeń i emocji, które długo pozostają niewypowiedziane -- a to właśnie one najbardziej bolą. Bieszczadzkie tło nadaje historii surowości i melancholii, doskonale współgrając z wewnętrznymi rozterkami postaci.

Kometa nie jest lekką opowieścią o pierwszej miłości -- to historia o konsekwencjach wyborów, o ucieczkach, które nie zawsze prowadzą do wolności, i o tym, że czasem trzeba się zagubić, by móc odnaleźć siebie na nowo. Ta część serii zdecydowanie mocniej uderza w emocje, zostawia po sobie niepokój i zmusza do refleksji.

To powieść, która długo wybrzmiewa po ostatniej stronie -- cicha, bolesna i bardzo prawdziwa. Idealna dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko romansu, ale też emocjonalnej głębi i bohaterów z krwi i kości. Jeśli Perseidy były obietnicą, Kometa jest jej dojrzałym, poruszającym spełnieniem. ?

Kiedy czytałam, pomyślałam: tyle lat minęło a w książkach dla nastolatków i o nastolatkach niewiele się zmieniło. Uczucia, samotność, bunt to te emocje buzują w nastoletnim życiu. Bohaterka, Nelka, po rozwodzie rodziców przeprowadziła się z matką w Bieszczady. Została wyrwana ze znanego otoczenia. Trudno się jej przestawić z anominowości dużego miasta na życie w społeczności, w której wszyscy się znają. Ile czasu trzeba tam przeżyć, żeby pozbyć się etykiety "nowej"? Nie jest łatwo nawiązać nowe przyjaźnie, a tak ich potrzeba. Zwłaszcza że relacja z matką jest napięta, do tego w jej życiu pojawił nowy mężczyzna. Na szczęście jest Adam, kolega ze szkoły. To dobry, miły chłopak. Ma brata bliźniaka, Matiego, gwiazdę nie tylko lokalną. Jego zespół rockowy szybko zyskał sławę ogólnakrajową a nawet światową. Jednak on jest pogubiony, podobnie jak Nelka. To ich zbliża, ale jest Adam dla którego jest więcej niż przyjaciółką. I żadne z nich nie chce go zranić. Mati, bo kocha brata, Nelka, bo nie chce stracić najlepszego przyjaciela. Oboje przeżywają uczuciowy dramat, ale to też symboliczne wkraczanie w dorosłość. W świat miłości i straty, w świat podejmowania trudnych decyzji i ponoszenia ich konsekwencji. W świat, w którym przebiega cienka granica między miłością i bliskością a obsesją i destrukcją. 

"Kometa" to książka opowiadająca o trudnym dorastaniu. Opisująca lęk, gniew, tęsknotę, wstyd, nadzieję. Wszystkie one towarzyszą bohaterom. Każdym niesie swój bagaż emocjonalny i będzie się musiał zmierzyć ze zmianą. I młodzi i starsi czytelnicy w postaciach odnajdą cząstkę siebie.

Po przeprowadzce do Bieszczad, Nelka próbuje jakoś radzić siebie w szkole, natomiast jej stosunki z matką są dalekie od poprawnych. Nadal ma do niej żal,że przyjechały do tego miejsca gdzie nie ma nawet zasiegu. Na domiar złego rozkochuje w sobie dwóch braci, bliźniaków, którzy są swoimi całkowitymi przeciwieństwami. Nastoletni bunt trwa w najlepsze, a życie bohaterów przygotowało ciężki arsenał do udźwignięcia. 

Na pozór lekka książka, tak przynajmniej sugeruje okładka, przynajmniej mi. Skrywa ona jednak w sobie wiele bólu, niesprawiedliwości i tematów, które warto z dorastającymi dziećmi przepracować. 

Mnie osobiście przeraziła reakcja dyrektora liceum, osoby, która powinna wspierać i postępować mądrzej niż nastolatkowie, który bez próby wysłuchania, czy wyjaśnienia pewnej sprawy wydał swój własny osąd i podjął jedną z najgorszych decyzji. Jak z niesłusznym hejtem może poradzić sobie młoda osoba nabuzowana wszystkimi emocjami naraz? 

Miłość i zauroczenie...podobne, praktycznie nie od odróżnienia zwłaszcza wkraczając w dorosłość. Poświęcenie w imię braterskiej solidarności, czy aby na pewno dobrze jest udawać i dusić w sobie prawdę i swoje uczucia? 

Bardzo dobra dylogia opowiadająca głównie o dorastaniu i rozterkach młodych. Ich próbami poskromienia własnych uczuć i emocji, oraz dostrzeżeniem tego co najważniejsze, niestety często już za późno.

Polecam, nie tylko młodym. A piękne kolorowe brzegi to już wisienka na torcie

   "Dorosłość jest cholernie przereklamowana. Patrz, tak na nią czekamy, wypatrujemy, kiedy nadejdzie. Dodajemy sobie lat, by być starszym, kreujemy się na osoby pełnoletnie, ale gdy ta chwila nadchodzi, gdy przekonujemy się, ile problemów pojawia się wraz z dorosłością, zaczynamy żałować, iż nie możemy dłużej pozostać dziećmi".

     Dorosłość... nie jest łatwa... często w życiu ma się pod górkę, a gdy buzują emocje to lepiej chwilkę zaczekać i pomyśleć, bo gdy robimy coś szybko nie zawsze podejmujemy dobre decyzje.

     Nelka w dalszym ciągu jest zła na cały świat, nie widzi rzeczy pozytywnych, a wręcz wszystko jest szare, albo bure. Nie chce słuchać tłumaczeń, żaden argument do Niej nie dochodzą,  ciągle chodzi naburmuszona i nie chce porozumienia z mamą. W dodatku nie potrafi odróżnić prawdziwego uczucia od przyjaźni i brnie w związek bezpieczny, ale bez angażowania swojej duszy, bo podświadomie czuje, że serce skradł jej inny chłopak. Mimo, że wie, że coś jest nie tak i może skrzywdzić drugiego człowieka dalej to ciągnie, a nawet sprawdza czy jeśli posunie się o krok dalej czy będzie szczęśliwsza. Czy takie działanie sprawi, że będzie czuła się lepiej?

     Pojawia się zazdrość, zaborczość i tłumienie swoich uczuć. Główni bohaterowie lawirują, bo boją się konsekwencji swoich czynów. Niestety każda sytuacja, gest, wypowiedziane słowo wpływają na nas i nasze środowisko. W dalszym ciągu pokazane są problemy jakie mogą występować w szkole, wyśmiewane podsycanie do nienawiści i głupie żarty, które doprowadzają do tragedii. Niektórzy bohaterowie nie potrafią radzić sobie z samotnością i zamiast z kimś pogadać wolą zagłuszyć swoje sumienie w narkotykach.

     Autorka porusza wiele spraw, które zamiatane są pod dywan - odrzucenie, samotność, depresja, zazdrość, odrzucenie przez rówieśników, brak siebie i w swoje możliwości. Jednak pokazuje, że po mimo cierpienia można dojrzeć i zobaczyć, że jest promyk nadziei.

    Czy byłam zadowolona z obrotu sytuacji, pod wieloma względami nie, w pewnym momencie poziom irytacji do Nelki wzrósł bardzo wysoko, ale myślę, że musiała przejść to wszystko, by zrozumieć, że czasem trzeba odpuścić, zapomnieć i walczyć o swoje. Czy nasza bohaterka wreszcie dojrzeje? Czy ją polubicie? Musicie przeczytać sami i ocenić.

#KatarzynaGrabowska #WydawnictwoVideograf #KometaGwiezdzisteNieboNadNami