Krwawy Pierścień

Barcelona, ze swoją duszno-magiczną atmosferą i labiryntem wąskich uliczek, stanowi tło dla historii, która w mojej ocenie wykracza poza standardowe ramy literatury młodzieżowej. „Krwawy pierścień” to propozycja, która zgrabnie balansuje między klasyczną powieścią przygodową a thrillerem spiskowym, przypominając w swojej strukturze najlepsze wzorce gatunku, lecz w wydaniu dostępnym dla młodszego odbiorcy.

To, co uderza od pierwszych stron, to dynamika narracji. Ruebenstrunk nie marnuje czasu na przydługie ekspozycje, rzucając nas wraz z Danielem - początkowo dość sceptycznie nastawionym do nowej rzeczywistości nastolatkiem - prosto w wir wydarzeń, które uruchamia jedno tragiczne spotkanie. Podoba mi się, jak sprawnie nakreślono tu proces adaptacji bohatera; Barcelona z miejsca, które budziło jego niechęć, staje się fascynującą areną walki o prawdę. Stylistyka powieści jest lekka i przystępna, a jednocześnie bardzo obrazowa. Opisy miasta są na tyle sugestywne, że niemal czuć zapach katalońskiego powietrza, co sprawia, że lektura staje się doświadczeniem niemal kinowym.

Najmocniejszym filarem tej książki jest jednak jej walor edukacyjny i kulturowy, podany w sposób niezwykle nienachalny. Wątek społeczności romskiej, ich tradycji, historii i trudnego dziedzictwa, został wpleciony w fabułę z dużą wrażliwością. Widać tu rzetelne przygotowanie merytoryczne - Ruebenstrunk nie tylko serwuje nam zagadki w stylu Dana Browna, ale też przemyca istotne lekcje o tolerancji i łamaniu stereotypów. Z kolei grupa młodych bohaterów, choć może nieco schematyczna w swojej konstrukcji, zyskuje sympatię autentycznością relacji. Lola, ze swoją determinacją, wnosi do zespołu niezbędny ogień, a ich wspólna droga uczy, że zaufanie jest walutą cenniejszą niż złoto.

Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, to z perspektywy doświadczonego czytelnika fabuła bywa momentami przewidywalna. Pewne motywy, jak chociażby tajemnicze artefakty czy postacie, których intencje trudno jednoznacznie odczytać, wydają się znajome tym, którzy zaczytywali się w klasykach literatury sensacyjnej czy hiszpańskiej powieści gotyckiej. Nie zmienia to jednak faktu, że dla docelowego odbiorcy ta „przewidywalność” może być atutem, pozwalającym poczuć się współuczestnikiem śledztwa, który depcze bohaterom po piętach, a czasem nawet ich wyprzedza.

Podsumowując, „Krwawy pierścień” to lektura nadzwyczaj solidna, łącząca w sobie rozrywkę na wysokim poziomie z mądrym przesłaniem. To książka o odwadze wychodzenia poza schematy i o tym, że historia, którą mijamy na co dzień na ulicy, może mieć drugie, krwawe i tajemnicze dno. Choć nie zostałam kompletnie zaskoczona zwrotami akcji, to spędziłam z tą historią bardzo satysfakcjonujący czas, doceniając jej klimat i rzetelność wykonania.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Powieść niejako rozpoczyna się motywem przeprowadzki. Niby nic nadzwyczajnego, ale... dla nastoletniego Daniela to swoista katastrofa życiowa. Jak bowiem od tak zostawić szkołę, kumpli i całe swoje dotychczasowe życie i na stałe wyjechać. W tym przypadku do Barcelony. Rodzice chłopca nowym miejscem są zachwyceni i wręcz oczarowani. Szkoda tylko, że Daniel nie podziela ich entuzjazmu. Trudno jest mu wbić się w nową rzeczywistość, stąd brak mu zupełnie energii na zaakceptowanie przeprowadzki. Taki stan rzeczy jednak nie trwa długo. Wszystko się zmienia jak za pstryknięciem palcami. Zaczyna się od znajomości z pewnym staruszkiem. Jego nagła śmierć staje się motorem napędowym dla akcji powieści. Daniel jako świadek zostaje wplątany w sieć dziwnych i tajemniczych okoliczności. Uchylę jeszcze nieco rąbka treści. Mianowicie pies, który był towarzyszem owego starca doprowadza Daniela do dzielnicy Barcelony zamieszkałej przez Romów. Tam poznaje Lolę - dziewczynę, która od tej chwili będzie dzielić z nim przygodę. Do paczki "poszukiwaczy" dołącza jeszcze Antoni - kuzyn Loli oraz Jakub - szkolny kolega Daniela. W domu chłopaka pojawia się policjant, który bardzo interesuje się losem zmarłego mężczyzny. ...ale czy rzeczywiście jest to policjant? Jedno jest pewne, Daniel może przestać narzekać już na nudę i brak rozrywki. Od tego momentu będzie miał jej aż nadto. Wir przygód, w jaki wpada, coraz bardziej się rozpędza. Zagadka goni kolejną, a tajemnica nie ma końca. Pierwszoosobowa narracja potęguje przeżywane przez bohaterów przygody. Nas - czytelników zaś bardzo przybliża do dziejących się wydarzeń. Bohaterowie pojawiają się w różnych dziwnych miejscach i spotykają rozmaite osoby. Te zaś mimo zapewnień nie zawsze są po właściwej stronie. Każdy pragnie odszukać tajemniczy przedmiot. Nikomu nie można ufać. Akcja prze do przodu i konsekwentnie nie zwalnia, ale wręcz wzmaga swą siłę.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Co dla czternastolatka może być najgorszą rzeczą na świecie? Według Daniela to przeprowadzka. Rodzice chłopaka zapowiadają mu, że ojciec dostał pracę w Barcelonie i muszą tam zamieszkać. Nowe miejsce, szkoła, znajomi i ogólnie wszystko to prawdziwy koszmar. Dla chłopaka jedynym znajomym, stałym, jest żebrak i jego pies. Jednak wszystko zmienia się, gdy ten żebrak umiera... Nie wiem czy słyszeliście o tej książce, ale jest porównywana do książek Dana Browna, tylko dla młodszego czytelnika. Powiem Wam, że zgadzam się z tym w 100%. Czuć tutaj ten klimat tajemnic, zagadek i poszukiwań. Historia opowiada o pokoleniach Romów, którzy w XV wieku zawędrowali do Hiszpanii z tajemniczym przedmiotem. Teraz kolejne osoby z tego rodu pilnują, by ta rzecz nie wpadła w niepowołane ręce. Jednak co zrobić gdy ktoś pilnie go poszukuje, a ty nie wiesz gdzie on jest? Historia zaczyna się spokojnie, a jednak wciąga od samego prologu! Nie mogłam się od niej oderwać. Im dalej, tym więcej się dowiadywaliśmy. Przemierzamy zaułki Barcelony i szukamy odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Poznajemy wielu bohaterów i nie wiemy komu możemy ufać, a komu nie, bo każdy wie więcej od głównych bohaterów, jednak nie są oni skorzy do pomocy. Co do samych bohaterów to muszę powiedzieć, że byli dobrze wykreowani i nie irytowali, byli ludzcy. Jednak tu też przychodzi małe ale, ponieważ niczym się nie wyróżniali i nie sprawili, że zapadli mi jakoś szczególnie w pamięć. Chociaż Lola swoją zaciętością, wyjątkowo mi się spodobała :D Czytając książkę możemy lepiej poznać historię, tradycje i kulturę romską. Autor, jak sam wspomina w posłowiu, sam nie jest ekspertem w tej sprawie i korzystał z różnych źródeł, co jak dla mnie świadczy o jeszcze większym zaangażowaniu w tworzeniu powieści. Tak jak miejsca, prawie wszystkie wspomniane można samemu zobaczyć, co ja w książkach uwielbiam! ? Podsumowując, Krwawy pierścień to dobry thriller dla młodzieży. To dosłownie mówić, łagodniejsza wersja książek Dana Browna. Świetny klimat, ciekawe tajemnice, mnóstwo zagadek i pełno akcji. Książka o przyjaźni, dziedzictwie i tolerancji. Zdecydowanie ta powieść powinna mieć większy rozgłos, bo na to zasługuje!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)