Ławka

Są książki, które zachwycają dynamiczną akcją i nie pozwalają odłożyć się ani na chwilę. Są też takie, które nie próbują gonić za tempem, tylko zapraszają czytelnika do zatrzymania się. Do chwili refleksji. Do spojrzenia w głąb siebie. ,,Ławka" Eli Figielek zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

To nie jest historia oparta na spektakularnych wydarzeniach czy nagłych zwrotach akcji. Jej siła tkwi w emocjach, codzienności i bohaterach, którzy mogliby być każdym z nas. Autorka pokazuje ludzi z ich słabościami, błędami i życiowym bagażem. Nie idealizuje ich, nie ocenia, nie próbuje wybielać. Każdy niesie w sobie jakiś ciężar - trudne doświadczenia, decyzje, których nie da się cofnąć, żal za tym, co było, i lęk przed tym, co dopiero nadejdzie. To właśnie ta autentyczność sprawiła, że tak łatwo było mi się z nimi utożsamić.

Najbardziej poruszył mnie motyw tytułowej ławki. Z pozoru jest to zwykły element krajobrazu, miejsce, obok którego każdego dnia przechodzą dziesiątki ludzi. Jednak w tej historii nabiera zupełnie innego znaczenia. Staje się symbolem zatrzymania. Chwilą wytchnienia od codziennego pośpiechu. Przestrzenią, w której można usiąść i uczciwie spojrzeć na swoje życie - na marzenia, których nie udało się spełnić, na błędy, które wciąż bolą, i na wybory, które ukształtowały naszą teraźniejszość.

To właśnie ta myśl najmocniej we mnie została - że czasami najbardziej potrzebujemy nie kolejnego kroku naprzód, ale chwili ciszy. Zatrzymania się. Zastanowienia nad tym, dokąd właściwie zmierzamy i czy droga, którą podążamy, jest naprawdę nasza.

Historie bohaterów są różne, ale wszystkie łączy moment, w którym muszą zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji. Nie są to łatwe doświadczenia. Widać w nich żal, poczucie straty, bezsilność, a czasem także próbę ucieczki przed odpowiedzialnością. Mimo to autorka zostawia czytelnikowi coś niezwykle cennego - nadzieję. Nie tę głośną i spektakularną, ale cichą, subtelną, pojawiającą się tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy. Pokazuje, że druga szansa nie zawsze przychodzi z wielkimi fajerwerkami. Czasem kryje się w zwykłej rozmowie, przypadkowym spotkaniu albo w odwadze, by zrobić pierwszy krok i spróbować jeszcze raz.

Ogromnym atutem książki jest również styl Eli Figielek. Jest spokojny, delikatny i bardzo refleksyjny. To jedna z tych powieści, których nie chce się czytać w pośpiechu. Wręcz przeciwnie - wiele zdań skłania do zatrzymania się na chwilę, przemyślenia ich znaczenia i odniesienia ich do własnego życia. To lektura, która zostaje z czytelnikiem również po zamknięciu ostatniej strony.

Po skończeniu ,,Ławki" długo myślałam o własnych wyborach. O tym, jak często pędzimy przez życie, ignorując sygnały, które podpowiadają nam, że warto zwolnić. Jak rzadko pozwalamy sobie na chwilę ciszy i szczerej rozmowy z samym sobą. Ta książka przypomina, że nigdy nie jest za późno, by spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy i zawalczyć o zmianę.

Dla mnie ,,Ławka" jest opowieścią o odpowiedzialności, przebaczeniu, stracie, ale przede wszystkim o nadziei. O tym, że nawet jeśli coś się rozsypało, nie musi oznaczać końca. Czasami wystarczy odrobina odwagi, by spróbować zbudować wszystko na nowo.

To jedna z tych książek, o których chce się rozmawiać. Takich, które każdy odbierze inaczej, bo każdy odnajdzie w nich cząstkę własnych doświadczeń i własnych emocji. Jeśli szukacie spokojnej, mądrej i niezwykle poruszającej historii, która nie tylko wzrusza, ale również skłania do refleksji nad własnym życiem, ,,Ławka" Eli Figielek będzie doskonałym wyborem.

 To nie jest tylko opowieść o bohaterach. To historia o nas wszystkich - o naszych wyborach, błędach, nadziejach i o tym, że czasem warto na chwilę usiąść... i po prostu pobyć ze sobą.

"Ławka" to debiut autorki, który skłania do refleksji i pozostaje w naszych głowach na dłużej. Zabiera nas w podróż pełną ludzkich emocji, niekoniecznie tych o których chcemy mówić głośno. 

Tytułową ławkę znajdziemy wszędzie, w parku, szpitalu, ogrodzie itd. a każda z nich pozwala na odpoczynek, chwilę ciszy i przemyśleń a także wysłucha. Niby zwykły przedmiot jednak autorka daje mu głębokie znaczenie.

Poznajemy różnych bohaterów m.in. Julkę, Hannę, Jana, Pawła, Zofię, każdy z nich nosi na barkach swoją bolesną historię m.in. strata bliskiej osoby, depresja, przemoc psychiczna, długi i zdrady. W każdej z tych historii znajdziemy symbol ławki.

Jest to książka która nie pędzi, lecz skłania do zatrzymania się. Mimo wielu trudności w życiu, wielu zakrętów, dróg niekoniecznie dobrze wybranych, pozwala dojrzeć światełko w tunelu, które zmieni wszystko co złe i poprowadzi w odpowiednim, dobrym kierunku. Każdy z nas ma jakieś upadki ale trzeba dostrzegać wzloty. 

Tytułowa ławka ma wiele tajemnic, historii i cierpienia, a także jest naszym odpoczynkiem po wielu latach na ziemi i to właśnie na niej czekamy na naszych bliskich. Każdy ma swoją ulubioną ławkę na ziemi, ale też ma tą przeznaczoną po tym ziemskim życiu. 

Książka bardzo mi się spodobała. Dała chwilę na przemyślenia, pokazała, że nie zawsze świat jest piękny i kolorowy a każdy z nas ma jakieś problemy o których często nie chce mówić głośno. Naprawdę przyjemnie spędziłam z nią czas i z pewnością zostanie ze mną na długo. Polecam.

Książka, o której dzisiaj Wam opowiem to debiut pani Eli Figielek, który ukazał się w październiku 2025. Publikacja nosi tytuł ,,Ławka" i jest to mój patronat medialny.

,,Ławka" to zbiór historii kilkorga bohaterów, którego charakterystycznym i na różne sposoby symbolicznym elementem staje się właśnie tytułowa ,,Ławka". Każdy z bohaterów tych mikroopowieści nosi na swoich barkach spory bagaż różnorodnych doświadczeń.

Postacie w niej opisane zmagają się z rozstaniem, traumą, odkrywaniem swoich korzeni, co jest dla nich dużym zaskoczeniem. A niektórzy borykają się ze stratą najbliższych.

Pani Ela Figielek poprzez ich historie dotyka najgłębiej ukrytych zakamarków ludzkiej duszy, serca i psychiki.

,,Ławka" skłania do wielu przeróżnych refleksji nad życiem i ludzkim losem. Wraz z jej bohaterami przeżywamy cały wachlarz emocji, odczuć i poruszeń, jakie stają się ich udziałem.

Kibicujemy im w mierzeniu się z codziennością, która, jak to w życiu bywa, zwykle nie jest usłana przysłowiowymi różami.

Autorka w swojej opowieści kładzie bardzo duży nacisk na emocje przeżywane przez bohaterów oraz relacje, jakie już posiadają lub te, które dopiero (z różnych względów) nawiązują.

Jak się okazuje żadna z nich nie jest do końca oczywista ani prosta. Każda niesie w sobie blaski, cienie, niedopowiedzenia i wątpliwości, ale także wsparcie, poczucie akceptacji, radość, uśmiech i wiele innych nieobcych człowiekowi odczuć.

Postacie nakreślone w niniejszych opowieściach są wielowymiarowe i różnorodne, co sprzyja temu, aby czytelnik mógł się z nimi łatwo utożsamić i odnaleźć w ich perypetiach choćby migawki z własnego życia.

Jeśli w Wasz czytelniczy gust dobrze wpisują się pozycje nietuzinkowe i takie, w których w niewielkiej objętości zawarty jest wartościowy przekaz to zachęcam Was do sięgnięcia po tę lekturę.

Mnie osobiście również bardzo mocno ujęła symbolika tytułowej ławki, autorka nadaje bowiem zupełnie zwyczajnemu przedmiotowi bardzo głębokie i wymowne znaczenie - jak dokładnie to wszystko wygląda przekonajcie się sami sięgając po tę lekturę.

Uważam że warto poświęcić jej swój czytelniczy czas i pochylić się nad tym, co autorka kieruje do odbiorcy, ponieważ wiele poruszonych przez nią w tej publikacji aspektów znajduje odbicie w naszej codzienności.

I pamiętajcie - każda ławka zna wiele ludzkich historii...


* https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * 
http://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2026/01/kazda-awka-zna-wiele-historii.html