Leśne pejzaże

Lata 60 XX wieku. Krystyna i jej córka szukają nowego miejsca do życia. Z początku ich docelowym punktem jest Kraków, ale po serii problemów zostają zmuszone do pozostanie w Granicach. To tutaj znalazła się opuszczona chata pod lasem, w której znalazły schronienie. Jednak życie pośród ludzi, którzy uznają ich za obce wcale nie jest łatwe. Wtedy Krystyna coraz bardziej zaczyna zanurzać się w świat natury i własnej wrażliwości. Pewnego dnia w życiu Krystyny pojawia się tajemnicy rzeźbiarz....
Do tej pory główną bohaterką cyklu była Maria... Maria, która zupełnym przypadkiem poznała Krystynkę i nawiązała z nią niezwykłą więź. Nie było to łatwe, bowiem starsza kobieta była nieufna. I w trakcie rozwijania się relacji jej i Marii mogliśmy, co nieco dowiedzieć się na temat powodów jej niechęci do ludzi. Jednak pozostało dużo niewiadomych, które pokazywały nam niepełny obraz losów kobiety i jej motywów podejścia do ludzi. Teraz to się zmieniło... Dzięki autorce mogliśmy śledzić losy Krystynki i jej matki od momentu przybycia do Granic aż do wydarzeń, które odmieniły na zawsze Krystynkę.  Ta lektura pokazała mi dobitnie powody, dla których Krystynka była zamknięta i nieufna. Szczerze jej współczułam, bo niby wiedziałam, jaki będzie finał losów kobiety i jej matki, ale wciąż wierzyłam, że ta historia będzie miała inne zakończenie. Niestety tak się nie stało... Los był dla nich okrutny. Przez to książka niosła ze sobą spora dawkę różnorakich emocji. Ponadto nie brakowało w niej dramatycznych wyborów, motywów i tematów, które poruszyła.  Przez to trudno przejść obojętnie obok tej lektury. Jedni będą ją kochać... Inni nienawidzić...
Leśne pejzaże to książka, która długo pozostaje w sercu. To książka pełna opisów przyrody. Niby sielskich, ale momentami przeradzających się nieco w mroczniejsze. To książka pełna emocji. Pełna różnorakich postaw bohaterów, które niejednokrotnie oburzają. To lektura, która pokazuje, że zakończenia niektórych historii nie są szczęśliwe...

,,Leśne pejzaże" to powieść, która nie krzyczy -- mówi szeptem. W tym tkwi jej siła, ale i pewne ograniczenie.

Już od pierwszych stron dostrzegamy charakterystyczny styl Joanny Szarańskiej: pełen emocji, uważny na detale i głęboko zakorzeniony w naturze. Historia Krystyny, kobiety próbującej odbudować życie po trudnych doświadczeniach, rozwija się powoli, niczym spacer przez las -- chwilami piękny i kojący, innym razem niepokojący.

Największym atutem książki jest jej klimat. Autorka umiejętnie wykorzystuje przyrodę jako tło i metaforę stanu psychicznego bohaterki. Las nie jest jedynie miejscem -- staje się przestrzenią izolacji, refleksji, a momentami nawet zagrożenia. Opisy są plastyczne, ale nienachalne, co pozwala łatwo zanurzyć się w tej rzeczywistości.

Krystyna to postać niejednoznaczna. Nie zawsze budzi sympatię, czasem irytuje swoją biernością lub decyzjami, ale to właśnie czyni ją wiarygodną. To nie jest historia o bohaterce, która wszystko pokonuje -- to opowieść o kimś, kto stara się przetrwać i zrozumieć siebie.

Tempo narracji może być jednak wyzwaniem. Książka rozwija się spokojnie, momentami wręcz zbyt wolno. Dla jednych będzie to zaleta -- pozwalająca głęboko zanurzyć się w emocje -- dla innych wada, ponieważ brakuje tu dynamicznej akcji i wyraźnych zwrotów fabularnych.

Wątek relacji międzyludzkich, zwłaszcza pojawienie się tajemniczego rzeźbiarza, wnosi do historii nutę napięcia i subtelnego romantyzmu, ale nie dominuje nad głównym tematem, jakim jest samotność i próba odnalezienia sensu.

,,Leśne pejzaże" to książka dla cierpliwego czytelnika -- takiego, który nie szuka fajerwerków, lecz emocji i atmosfery. Nie jest to powieść idealna, bo momentami traci tempo i może wydawać się zbyt wyciszona, ale ma w sobie autentyczność i spokój, które zostają z czytelnikiem na dłużej