Macocha

Nigdy nie mów nigdy. Miałam okazję przekonać się o tym osobiście. Taką samą okazję miała główna bohaterka powieści Macocha Jadwigi Czajkowskiej - Izabela. Jako 18-latka zarzekała się, że: Ja nigdy przenigdy nie wyjdę za wdowca. Nie chcę być żoną drugiej kategorii. (s. 31) Ale miłość jest ślepa, a Amor strzela na oślep. W trakcie służbowego wyjazdu do Grecji racjonalna chemiczka Iza zakochała się od pierwszego wejrzenia w etnografie Piotrze. I to z wzajemnością. Wiadomość o wdowieństwie Piotra i posiadaniu dwójki nastoletnich dzieci: 11-letniej Zosi i 13-letniego Tadeusza przystopowała ją tylko na moment. Zdecydowała się na transakcję wiązaną - ślub z Piotrem i stworzenie nowej rodziny dla jego dzieci. A życie w takich sytuacjach nie jest idyllą. Izę poznajemy w trakcie jej nocy poślubnej. To ona jest bohaterką i narratorką wydarzeń. Opowiada swoją historię, kawałek swojego życia, ale jakże ważny i... stresujący. Robi wszystko, by stworzyć szczęśliwą rodzinę, daje dużo z siebie i bardzo się angażuje, a gdy coś pójdzie nie tak, nawet nie z jej winy, to cierpi. Kobieta ma miękkie i dobre serce; pakuje się w tarapaty, by pomóc innym i przez to ciągle zapomina o sobie. Nawet zgadza się sprzątnąć dawne mieszkanie swego męża, bo on zamknął już tamten rozdział swego życia. Denerwuje ją słowo macocha w dowolnym kontekście, ale nic dziwnego, skoro znudziło ją to ciągłe stawianie poza nawiasem, zastanawia się nad sensem swej egzystencji w tej rodzinie. Sprawę komplikuje jej wybujała wyobraźnia, "obecność" pierwszej żony męża, piękne wspomnienia jej dzieciństwa oraz jej nowa rodzina. Tak, nikt w domu nie ułatwia Izie dostosowania się do sytuacji. Piotr to egocentryczny i arogancki pracoholik. Wysługuje się żoną w każdym aspekcie codziennego życia domowego. Ucieka w pracę od obowiązków domowych i odpowiedzialności za swoje dzieci, bo on ma swój świat, swe plany i idee. Reaguje, gdy jego księżniczce dzieje się krzywda lub Iza według niego przesadza w ocenie sytuacji. A księżniczka Zosia to mała przechera, inteligentna manipulantka kuta na cztery nogi. Jej zagrywki są naprawdę przemyślane i bolesne w skutkach, ale gdy dziewczynka chce odnieść korzyści, to wie jak się zakręcić przy macosze. Przedstawienia reżyserowane przez małą manipulantkę przy nieświadomym uczestnictwie ojca zasługują na medal. Klasyczny przypadek kompleksu Elektry. Tadek zachowuje się normalnie, choć i on zwraca się do Izy per pani. Jedyną pocieszycielką i kołem ratunkowym jest starsza siostra Ala, psycholog. Jej rady i opowiastki o wyczynach jej męża oficera przykują uwagę czytelnika. W powieści są jeszcze inni bohaterowie, choćby dawni sąsiedzi Piotra i dwie babcie dzieci, bardzo różne charakterologicznie. Dzieciom przybędzie nowa babcia, a dla Izy macocha. To dla niej też nowa sytuacja. W ogóle w tej powieści nie tylko Iza jest macochą. Autorka pokazała problem bycia macochą z kilku stron. Zakodowana w podświadomości człowieka postać Kopciuszka i jej macochy niejako śpi przez lata, by dać o sobie znać w odpowiednim momencie. Iza walczy ze stereotypem złej macochy krzywdzącej obce dzieci, jednak nie jest jej łatwo, bowiem: Stereotypy wywierają silny wpływ na to, jak widzimy i oceniamy innych. (...) Ze stereotypami trudno walczyć. Wbijają się w nasze umysły jak zadry, które może próbować usunąć światowej klasy mikrochirurg, ale nawet on ma marne szanse. Gdy coś pójdzie nie tak, da o sobie znać nawet najmniejsza blizna. Bo szufladki w naszych umysłach są po prostu wygodne. (s. 230-231) Krzywdzące i błędne jest szufladkowanie, przypinanie łatek, zakładanie, że z góry coś wiemy lepiej czy kierowanie się stereotypami. Sama fabuła i przedstawiony problem bycia macochą, szufladkowania innych ludzi daje do myślenia. Książka nie pozwala przejść obojętnie koło siebie, gdyż opisywana historia, jakże realna, została opisana z wyczuciem, delikatnością i znawstwem. Zmusza do słodko-gorzkiej refleksji nie tylko o powieści, ale i o własnym życiu. Wywołuje różne emocje i radość, i zwątpienie, i złość, i zadumę, lecz daje też motywację do działania, a nawet gwarantuje śmiech do łez. Nie zdradzę zakończenia, bo i tak do końca go nie ma. Koniec w tym wypadku może być początkiem czegoś nowego, ale nie wiadomo czego. Zabrakło mi wisienki na torcie, by ostatecznie zakończyć ciekawą fabułę. Pozostałam w zawieszeniu i ze słowami otuchy, z nadzieją... Mimo sporej objętości, powieść przeczytałam ekspresowo, jednym tchem. Popychała mnie do tego ciekawość, towarzyszące temu emocje, życiowy problem, który może spotkać każdą kobietę, oraz styl autorki. Łatwo się czytało, choć temat należy do poważnych i trudnych. Relacje między członkami rodziny zostały wyraziście nakreślone, zwłaszcza rywalizacja między Izą i Zosią o względy Piotra. Niektóre z tych relacji ulegają zmianie, inne nie. Przemyślenia bohaterki, rozmowy i rady jej siostry można śmiało wykorzystać w wychowywaniu dzieci i relacjach z partnerem. Czytanie mogą spowolnić długie opisy (często bez jednego akapitu na stronie, za to czcionka duża) wewnętrznych rozterek bohaterki, jej miłe wspomnienia z dzieciństwa czy sny lub nadprzyrodzone wrażenia. Ale z drugiej strony i one zaciekawiają, co siedzi w głowie Izy, co ją ukształtowało i jak się ma do tego podświadomość i elementy nadprzyrodzone. Macocha to bardzo wartościowa lektura, poruszająca różne struny w czytelniku, mądra i wzruszająca. Lektura obowiązkowa dla każdej kobiety.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książka bardzo życiowa, obalająca stereotyp macochy- tej drugiej, tej złej matki znanej bliżej dzieciom-pasierbom z okrutnych bajek ;) Iza, młoda kobieta wiążąc się z Piotrem, wdowcem z dwójką dorastających dzieci jeszcze nie wie co ją w życiu czeka...Książkę czyta się jednym tchem, napisana bardzo lekko, porusza mało znany temat, wnikliwie go analizuje na podstawie codziennych przypadków Izy, Piotra, jego dzieci- Zosi i Tadeusza.Będzie śmiesznie, czasem smutno, przerażająco ale i oczyszczająco,przewrotnie i zaskakująco.Czy Iza wytrzyma presję? Czy się podda? Warto sięgnąć po ten tytuł!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Główna bohaterka Iza zarzekała się, że nigdy nie poślubi wdowca, życie jednak bywa przewrotne i sprawdzają się słowa nigdy nie mów nigdy. Kochający mąż z bagażem doświadczeń i dwójką dzieci, które w ich nowym, pięknym i szczęśliwym związku, nie potrafią zaakceptować kobiety. Jak trudne są to relacje, ile trzeba włożyć miłości i cierpliwości a także pokory aby zostać zauważonym przez dzieci, wie tylko Iza ich macocha. Trudna walka o miejsce w nowej rodzinie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Bardzo ciekawa książka, przedstawiająca problem niezbyt często poruszany w książkach. Choć postać Macochy pojawia się w bajkach dla dzieci, to autorka ujmuje ten wątek zupełnie z innej strony. Przyznam, że nie mogłam się oderwać od książki. Naprawdę poruszyła mnie historia Izy, która poślubiając mężczyznę swojego życia stała się jednocześnie nową matką jego dorastających dzieci. Choć nie posiadała właściwie żadnego doświadczenia, to instynktownie i z potrzeby serca robiła wszystko dla dobra dzieci. Miała okropną awersję do samego słowa macocha i stereotypu jaki ze sobą niosło. Choć spotykało ją wiele przykrości, zwłaszcza ze strony pasierbicy, to nie poddawała się. W ciężkich chwilach wspierała się słowami zmarłej matki, która twierdziła, że im więcej da się od siebie dobrego, tym więcej wróci do nas s powrotem. Książka warta przeczytania. Nieczęsto zastanawiamy się pewnie nad takimi zagadnieniami, a z pewnością nie są one rzadkością rzeczywistości. Bardzo dobrze się czyta. Chętnie poznam inne dzieła tej autorki.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Po przeczytaniu "Na wyciągnięcie ręki" obiecałam sobie, że każdą następną książkę autorki kupię bez wahania. Jeśli szukacie książek życiowych, z prawdziwymi problemami, pozbawionych lukru, bierzcie w ciemno powieści Jadwigi Czajkowskiej. Potrzebuję znaleźć w lekturze emocje i to właśnie dostaję w 100% u autorki, która wybiera naprawdę trudne tematy. Tym razem główną bohaterką jest Iza - panna lub jak kto woli singielka, która zarzekała się jak żaba błota, że nigdy nie zwiąże się z żadnym mężczyzną, który jest wdowcem. Tymczasem los ma dla niej niespodziankę. Poznaje wdowca, który dodatkowo ma dójkę dzieci. Iza wychodzi za niego za mąż i niemal od razu po ślubie okazuje się, jak trudny jest taki związek. W dzisiejszych czasach pełnych rodzin patchworkowych wiele kobiet czytających tę powieść może się postawić na miejscu Izy. Są bowiem małżeństwa, które mają oddzielnie dzieci, a później jeszcze wspólne i trzeba to wszystko pogodzić. I chyba łatwiej to pogodzić niż w przypadku młodej niedoświadczonej kobiety, która nagle ma wychowywać dorastające dzieci swojego męża. Spotyka się bowiem z ich oporem, buntem i próbami przeciągnięcia ojca na swoją stronę. Powiedzmy sobie szczerze, ci mężczyźni rzadko kiedy zachowują obiektywizm, więc kobieta zmaga się zarówno z jego dziećmi, jak i z nim samym. Jak ja to mówię, kampania wyborcza w każdym związku partnerskim trwa, aż motyle w brzuchu wyzdychają. Wtedy jest proza życia i trzeba jakoś dość do konsensusu. Czy więc Iza sobie poradzi? Serdecznie polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Nie jest łatwo związać się z mężczyzną, który ma dzieci. U rozwiedzionego partnera, nawet bardzo zaangażowanego, dzieci nie ma na stałe. Ale u wdowca wygląda to inaczej, wchodzi się do zżytej, scementowanej stratą, rodziny. Iza zarzekała się, że nigdy nie wyjdzie za wdowca. Jedno spotkanie na korytarzu i #coupdefoudre Sądząc po fabule szybki ślub, bo kochamy się, chcemy być razem, nie ma na co czekać. Przeprowadzka do nowego mieszkania. I nie było czasu, żeby się wzajemne poznać z jego dziećmi. Iza się budzi dzień po ślubie i uświadamia sobie, że została macochą pary nastolatków. Jakie negatywne emocje budzi to słowo, ona nie chce taka być jak te kobiety z bajek. Mimo dobrej woli z jej strony potrzeba pozytywnej odpowiedzi od drugiej. Tu na wsparcie męża nie może liczyć, jest naukowcem takim oderwany od życia, z głową w chmurach. Raz się uda zbudować dobrą relację, pięć razy nie. Łatwiej jej się porozumieć z pasierbem, który potrzebuje od niej pomocy w chemii i matematyce. I sobie budują płaszczyznę porozumienia. Jednak z jego siostrą, "córeczką tatusia" ma pod górkę. Dziewczynka, kiedy potrzebuje jest miła. Wybierze jej stylizację na wyjście na wywiadówkę, bo chce żeby Iza zrobiła dobre wrażenie. Kiedy przyjaciółka się obrazi Iza jest gotowa jej pomóc naprawić relacje. To tak jakby cieszyła się z obecności dorosłej kobiety, za chwilę przypomina sobie, że ona zajmuje "miejsce mamy" i budzi się "wredota".

Iza i jej siostra za moment znajdą się w podobnej sytuacji, bo ich owdowiały ojciec znalazł życiową partnerkę, którą planuje ślub. Obie córki bardzo przeżywają tę wiadomość. I nieważne ile się ma lat, pierwsza reakcja to bunt i niechęć.

Książka sympatyczna, choć przydługie rozkminy Izy momentami są denerwujące. Ale zniszczenie płyty z Kopciuszkiem jest takie symboliczne. 

Warto przypomnieć sobie własne rozmyślania w różnych sytuacjach. Zwłaszcza tych związanych ze związkiem, kiedy analizuje się najdrobniejszy gest. Ja nie byłam lepsza od bohaterki. Wciągnęłam się w losy w sumie sympatycznej rodziny. To też moje pierwsze spotkanie z autorką, podoba mi się styl pisania i będę zwracać uwagę na jej książki. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)