Miażdżąca groza

No i cyk! Znów zanurzyłam się w mrocznych i surrealistycznych wizjach Junijego. Bohaterowie często niespodziewanie ulegają jakiejś wypaczonej obsesji, która przeradza się w makabryczną rzeczywistość oblepiającą także ich bliskich. Trochę tak jakbyśmy się znaleźli w innym wymiarze, czy też w psychodelicznym odlocie.

Tutaj jednostki są zagubione, utknięte w bańce makabry. Do tego czarno-białe obrazki mają w sobie coś hipnotyzującego, potrafią się mocno wryć w głowę, a atmosfera na długo dokleja się do czytelnika. 

Najbardziej ulubioną i zarazem porąbaną historyjką w moim odczuciu są "Glicerydy (Tłuszcz)". Dawno nie czytałam czegoś tak obrzydliwego! Jedno wielkie fuuuuj! Czułam się po tym brudna i tłusta! Dosłownie jakbym się wykąpała w brudnym oleju... Potrzebuję po tym pralki dla ludzi, serio!

"Związani" z kolei są bardzo niepokojące! Bardzo podobał mi się klimat tej historyjki. Ludzie niczym posągi w przedziwnych pozach... a co za tym stoi? Przekonajcie się sami.

Ooo! "Widma z biblioteki" to jest coś, co z początku każdemu książkoholikowi się spodoba, ta wizja willi pełnej książek... Ale niekoniecznie zechcecie, aby przytrafiło się Wam to, co głównemu bohaterowi!

Z kolei tytułowa "Miażdżąca groza" to jest makabryczne miodzio, dosłownie! Idealnie odzwierciedla powiedzenie "zakazany owoc smakuje najlepiej", tyle że, tu potrafi zmiażdżyć z planszy.

I wiele innych tu porąbanych historyjek. Junji Ito ma nie lada wyobraźnię. A i strzeżcie się kotów, które wpadły w łapy Soichiego!
Polecam!