Moje bliźnięta

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Manga Yuu Morikawy nie jest kolejnym prostym czytadłem, które można bezrefleksyjnie pochłonąć w kilkanaście minut, choć początkowo może sprawiać takie wrażenie. Autorka szybko pokazuje, że tragedia Jekylla i jego brata jest przede wszystkim punktem wyjścia do znacznie ciekawszej gry pozorów.

Cała historia została zbudowana wokół niepewności, która sprawia, że nawet pozornie oczywiste fakty zaczynają budzić wątpliwości. Bardzo dobrze działa przy tym wybór Johna na głównego obserwatora wydarzeń. To właśnie przez jego perspektywę poznajemy zarówno ocalałego bliźniaka, jak i coraz bardziej skomplikowaną historię braci, dzięki czemu tajemnica nie jest jedynie zagadką dla czytelnika, ale również problemem, z którym sam bohater próbuje się uporać.

Morikawa nie prowadzi jednak opowieści chronologicznie. Teraźniejszość, naznaczoną śmiercią jednego z braci i żałobą drugiego, przeplata retrospekcjami pokazującymi wcześniejsze relacje całej trójki. Ten zabieg pozwala stopniowo zmieniać nasze spojrzenie na Jekylla i Hyde’a, szczególnie że bracia zostali wyraźnie od siebie odróżnieni. Hyde jest bardziej otwarty, pogodny i spontaniczny, natomiast Jekyll pozostaje spokojniejszy, poważniejszy i bardziej zamknięty. Dzięki temu ich zabawa w zamienianie się rolami nie jest wyłącznie niewinnym żartem, lecz nabiera dodatkowego znaczenia. Z czasem okazuje się bowiem, że za tą grą stoją kompleksy, wzajemne porównywanie się i potrzeba odnalezienia własnej tożsamości.

To właśnie ten psychologiczny aspekt uważam za jedną z największych zalet mangi. Morikawa pokazuje, że nawet wyjątkowo silna więź między bliźniakami może być źródłem napięć, zazdrości czy poczucia własnej niedoskonałości, a jednocześnie nie sprowadza swoich bohaterów do roli bezradnych ofiar. Ich relacja ma w sobie zarówno bliskość, jak i egoizm, troskę oraz rywalizację, przez co wypada znacznie bardziej wiarygodnie. W efekcie z czasem przestaje liczyć się wyłącznie odpowiedź na pytanie, który z braci przeżył. Znacznie ważniejsze staje się zrozumienie, dlaczego Jekyll i Hyde tak bardzo potrzebowali swoich ról i co właściwie oznaczała dla nich możliwość stania się drugim.

Dobrze uzupełniają to nawiązania do Roberta Louisa Stevensona. Imiona bohaterów świadomie przywołują skojarzenie z klasyczną historią o Jekyllu i Hyde’ie, ale Morikawa nie próbuje jej kopiować. Wykorzystuje motyw podwójności i przenosi go na grunt relacji między bliźniakami, dzięki czemu literacka inspiracja pozostaje czytelna, ale nie przytłacza własnego pomysłu.

Szkoda jedynie, że konstrukcja opowieści nie zawsze utrzymuje równie dobre tempo. Krótkie rozdziały i częste przeskoki między przeszłością a teraźniejszością potrafią chwilami osłabić napięcie, a w drugiej części historii pojawia się nieco więcej dopowiadania niż faktycznego rozwijania zagadki. Przy niespełna dwustu stronach trudno uznać to za poważną wadę, jednak kilka wątków mogłoby zostać poprowadzonych odrobinę szerzej.

Mimo tego scenariusz pozostawia po sobie znacznie więcej niż sama zagadka tożsamości. To właśnie emocjonalne i psychologiczne podłoże relacji między bohaterami sprawia, że Moje bliźnięta nie rozpada się po poznaniu finałowej odpowiedzi i zachowuje swoją wartość również jako opowieść o więzi, stracie oraz próbie zrozumienia drugiego człowieka. ...

Dwóch bliźniaków, z których jeden umiera, a drugi ciągnie ich głupkowatą grę dalej. Taki odwrócony motyw Doktora Jekylla i pana Hyde'a.

Żeby jeszcze to miało jakąś konkretną fabułę, ale nie. Poza dwoma-trzema rozdziałami dostajemy ich grę, powód powstania takiego układu, trochę o ich kumpu Johnie i tyle. Reszta to spokojne życie i zabawa. I ciągłe mylenie bliźniaków, co niby ma wprowadzić nutkę tajemnicy, ale po prostu człowieka męczy. A plot twist nim nie jest, bo już na początku wiadomo, co się stało.

Nic ciekawego do mojego życia nie wniosła; a nie, wróć. Przypomniałam sobie, że chcę przeczytać dzieło R. L. Stevensona. Także ciut za duża strata czasu.