Na fali wspomnień

Czy książka może smakować jak wakacyjny wiatr we włosach i słona woda na ustach?
Ta – tak.

Okładka woła o letni wieczór, a tytuł zapowiada sentymentalną podróż. I dokładnie to dostajemy – historię, która rozpoczyna się jak łagodna fala, by nagle porwać Cię w głębsze wody wspomnień, sekretów i emocji.

"Na fali wspomnień" to najnowsza powieść Magdaleny Witkiewicz, która wciąga historią o życiowych rozdrożach.

💔 Bohaterowie i emocje – tu Magdalena Witkiewicz bije na głowę wielu.
Postacie są prawdziwe, niespieszne, z krwi i kości. Mają swoje demony, ale i tę iskrę, która każe nam kibicować. Ja wzruszałam się kilka razy (tak, łza w kawie lądowała). Relacje matka-córka? Miłość po latach? Niewypowiedziane żale? Wszystko jest tu pokazane z czułością i szacunkiem dla czytelnika.

🌊 Główna bohaterka Monika to kobieta tuż przed pięćdziesiątką. Z pozoru spełniona, ma stabilne małżeństwo i udaną karierę. Jednak to tylko fasada. Narastające poczucie wypalenia i rozpadające się więzi sprawiają, że pewnego dnia pakuje się i rusza nad Bałtyk.
Jej celem jest urokliwa miejscowość Brzozówka. To tam trzy dekady wcześniej, jako nastolatka, spędzała wakacje z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym bratem. To właśnie tam przeżyła najważniejsze lato życia. Tego lata poznała Marcina, który symbolizował dla niej wolność i miłość. Był to jednak również czas, gdy uległa presji matki i poszła drogą wyznaczoną dla „bezpiecznej” przyszłości, zostawiając Marcina za sobą.

To opowieść o powrotach – nie tylko w miejsca, ale i w czas, który już minął. Główna bohaterka staje przed szansą (albo koniecznością) zmierzenia się z tym, co zostawiła za sobą. Autorka umiejętnie przeplata teraźniejszość z przeszłością, ale robi to tak naturalnie, że nie czuć żadnego „zabiegu” – po prostu płyniecie z tą historią.

Autorka zadaje uniwersalne pytania: co by było, gdybyśmy w przeszłości podjęli inne decyzje? Czy można iść do przodu, gdy fala wspomnień wciąż niesie nas wstecz, a my tak łatwo dajemy się jej ponieść?

Czy podróż w przeszłość Moniki przyniesie jej ukojenie, czy może otworzy stare rany? Tego musicie już dowiedzieć się sami!

Akcja nie pędzi jak nakręcona, to raczej leniwa letnia przejażdżka rowerem. Ale uwaga – ta pozorna lekkość momentami zmienia się w emocjonalny wir. Styl Magdaleny Witkiewicz jest ciepły, trochę nostalgiczny. Czuć bałtycką bryzę i zapach starej książki.

🤍 Komu polecam?
Czytelniczkom, które kochają obyczajówki z duszą. Jeśli lubisz Katarzynę Michalak, Agnieszkę Krawczyk albo książki, po których zostaje Ci ciepło w środku – to będzie strzał w dziesiątkę. Sprawdzi się też idealnie na leniwy weekend przy kocu/herbacie, bez presji czasu.

Moja ocena: 10/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

💛„Na fali wspomnień” jest historią dojrzałej kobiety,której życie od zawsze było kierowane przez mamę.Mimo spełnienia zawodowego i prywatnego czuje,że jej coś uciekło. Powrót do miejsca sprzed trzydziestu lat i spotkaniu mężczyzny o której się nie zapomniało daje jej szansę,aby przemyśleć swoje życie,decyzje oraz przyszłość,która powinna być tylko jej.

💛Opowieść to nostalgiczna opowieść o pozwoleniu bliskim na podejmowanie i kierowaniu swym życiem. To także opowieść o konsekwencjach poznanej prawdy i odkryciu tego,co się ma wraz z walką o siebie. Walki,by przyszłość była spokojniejsza,tworząc ją na własnych zasadach. To również powrót do wspomnień w miejscu,które jest oazą spokojnu i fal,które uspakajają.

💛„Na fali wspomnień” jest piękną i życiową historią o bohaterce,która po latach pozwala na szaleństwo,by wreszcie żyć po swojemu. Odkrywa prawdę i staje się silniejsza,aby odnaleźć spokój ducha. Piękna opowieść,która skłania do refleksji i pokazuje,żeby nie dać się manipulować i żyć na własnych zasadach😌
💛Czytajcie-polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czy zastanawialiście się, co by było, gdybyście kiedyś podjęli inne decyzje? Przed takim dokonanym faktem staje Monika - kobieta przed pięćdziesiątką, której małżeństwo zmierza ku końcowi, a wypalenie zawodowe daje impuls do spakowania się i wyjazdu nad morze. To w Brzozówce w latach 90-tych spędziła lato z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym młodszym bratem. Tam poznała Marcina. Jednak matka wybrała dla niej inną drogę. Czy po latach będzie żałować podjętych wówczas decyzji?    Powrót do miejsca, które mocno zmieniło nasze życie, może dać nam ukojenie, przynieść ulgę, ale też otworzyć niezagojone rany. A wtedy będziemy znowu żałować życiowych decyzji. Czas bowiem nie zawsze zaciera to, co boli, za czym tęsknimy.    Przyjrzymy się trudnej relacji matka-córka. Autorka przedstawiła obraz kobiety, która spełniała oczekiwania i marzenia matki. Większość matek wybierając dla (za) nas drogę, chce dla nas najlepiej albo wydaje się im, że tak będzie lepiej. I nagle po latach budzimy się jakby z letargu. "Buty", w które weszliśmy, już na nas nie pasują... Czy Monika, mając też córkę, nie powiela schematu swojej matki? Historia ta przypomina, że to nasze życie, nie naszych matek. Chociaż bardzo je kochamy, powinniśmy żyć po swojemu, podążając własną ścieżką.   "Patrzę na wodę i myślę, że przez lata pozwalałam innym decydować za mnie. Fale oczekiwań bliskich mi ludzi niosły mnie niekoniecznie tam, gdzie chciałam. Co zabierały, uznawałam za stracone. Co wyrzucały pod nogi, brałam i nie pytałam, czy naprawdę tego chcę. Dopiero zaczynam rozumieć, że największą odwagą wcale nie jest skakanie przez fale. Czasem największą odwagą jest nie wejść do wody. Szczególnie gdy ktoś nas do tego nakłania."   Jednak to miłość będzie odgrywać w tej książce pierwsze skrzypce - uczucie nastoletnie, jak i to po latach, z noszonymi w sercu żalami. Czy można iść do przodu, kiedy wspomnienia tak mocno nas trzymają i karzą skonfrontować się z nimi? Czy możliwe jest wybaczenie samemu sobie?    Magdalena Witkiewicz oparła fabułę powieści na fundamentach sentymentu i nostalgii. Początkowo unoszeni jesteśmy łagodną falą, by w miarę rozwoju akcji zostać porwanymi w głębiny emocji. Wraz z bohaterami oddamy się  wspomnieniom, odkryjemy również sporo sekretów. Mimo trudnych tematów książka nie przytłacza, niesie sporo optymizmu i nadziei.    "Na fali wspomnień" to ciepła, nostalgiczna powieść o powrotach do miejsca i tego co było, o walce i tworzeniu przyszłości na własnych zasadach. Czasem warto dać się ponieść fali wspomnień... I nawet jeśli lektura w tym momencie do Was nie trafi, dajcie jej szansę za jakiś czas, za kilka lat. Będziecie bogatsi o nowe doświadczenia, które staną się niejako łącznikiem z bohaterami tej historii. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Macie takie momenty, kiedy tak kusi obrócić się za siebie. Wrócić na fali wspomnień do przeszłości i tak zwyczajnie zapragnąć sprawdzić, co by było, gdyby..?

Monika tak właśnie zrobiła. Kobieta przeżywszy pół życia, mająca dziś własny biznes, męża, córkę, dom i zdaje się spełnione życie, pewnego dnia zapragnęła poczuć się jak dziewczyna sprzed 30 lat. Wrócić do miejsca, gdzie dawno temu przeżyła najważniejsze lato w swoim życiu. Do czasu, kiedy ,,coś" mogło się wydarzyć, ale się nie wydarzyło.. Spotkać kogoś, kto kiedyś był bardzo ważny, a dziś stanowi niezagojoną ranę. Być może dokończyć niedokończoną historię.. Bo dziś Monika ma w końcu odwagę sama przed sobą przyznać, że przez lata pozwalała innym decydować o sobie, dlatego po drodze ,,coś" zgubiła. Dziś już wie, kim jest i czego chce. Wie, że nie wszystko trzeba mieć pod kontrolą. I choć nie wie jeszcze jakie jej decyzje będą błędem, a które początkiem czegoś ważnego.. wie w końcu, że to jej życie i warto przeżyć je na własnych zasadach. Co wyniknie ze spotkania dwojga ludzi, ,,którzy wiedzą o sobie dużo mniej niż by chcieli i dużo więcej niż powinni"..?

 

,,Na fali wspomnień" to ciepła, czuła, słoneczna powieść obyczajowa o cieniach i blaskach życia. Historia dojrzałej kobiety, która, aby pójść dalej potrzebuje na chwilę się zatrzymać, spojrzeć wstecz, zatęsknić i zauroczyć się życiem na nowo. To porywająca i mądra podróż dająca przestrzeń na osobiste przemyślenia.

 

Polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)