Na Pomorzu. Zanim ucichnie rzeki śpiew

"Rzeka brzmiała jak ich oddechy - czasem spokojne, czasem rwące, czasem ciche jak modlitwa".

Emilia Żarnowiecka dorastała w świecie, w którym wszystko miało swoje miejsce, a granice wyznaczały pochodzenie, majątek i rodzinne oczekiwania. Młoda szlachcianka coraz mocniej zaczyna czuć, że życie za murami dworu jest tym, czego naprawdę pragnie. Fascynuje ją kaszubska kultura, prostota codzienności i świat zupełnie inny od tego, który zna od dziecka. Jednak jej przeszłość została dokładnie zaplanowana. Podczas nocy świętojańskiej, los stawia na jej drodze Leona Labudę, młynarza, wdowca i ojca trojga dzieci. Dzieli ich wszystko, pochodzenie, status społeczny, majątek i oczekiwania otoczenia. Emilia podejmuje decyzję, która odmienia całe jej dotychczasowe życie.

Przez powieść się płynie.

Przenosimy się nad Radunię, do świata, w którym tradycja, rodzina i codzienna bliskość przeplatają się z bólem, niepewnością i wojenną rzeczywistością. Marlena Wittstock umiejętnie połączyła losy bohaterów z wielką historią. Wojna odebrała im poczucie bezpieczeństwa, rozdzieliła bliskich i zmusiła do życia w ciągłym strachu. W powieści mocno wybrzmiewa kobieca siła, która zrodziła się z bólu, tęsknoty i nadziei. Emilia jest bohaterką, której nic nie przychodzi łatwo. Los nie szczędzi jej trudnych doświadczeń, jednak ta, nie poddaje się. Codzienność mieszkańców kaszubskich wsi, lokalne tradycje, obrzędy, charakterystyczna gwara. Z jednej strony mamy piękny obraz Pomorza, z drugiej świat, w którym wojna bezlitośnie wkracza w życie zwyczajnych ludzi.

Miłość Emilii i Leona. Zamożna szlachcianka i ubogi młynarz. Dla ówczesnego świata ten związek był nie do zaakceptowania. Ich relacja od początku jest skomplikowana, dzieli ich wszystko. Zderzenie dwóch światów. Z jednej strony kobieta wychowana w dostatku, z drugiej zwyczajna, przepełniona pracą codzienność młynarskiego domu i wiejskiej społeczności. Emilia wie, że będzie musiała zmierzyć się z nową rzeczywistością.

„Zanim ucichnie rzeki śpiew” to opowieść o człowieku, o miłości, o tęsknocie, która potrafi towarzyszyć przez lata. O nadziei, kobiecej sile, więzach rodzinnych, rozpoczynaniu wszystkiego od nowa. Rodzinne konflikty, straty, potrzeba odnalezienia swojego miejsca, życie na własnych zasadach. Wszystko to na tle dramatycznych wydarzeń.

Piękna, poruszająca i momentami bolesna historia. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom.

Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Poraniona dusza i ciało... Tak wiele złego się wydarzyło, tyle łez wylało, a tęsknota za ukochaną osobą trwa nadal, niezmiennie. Z każdym kolejnym dniem trzeba wierzyć, że pomimo przeciwności losu przyjdzie jeszcze ten szczęśliwy, wyczekiwany moment. Niezwykła kobieca siła pozwala wciąż od nowa podnosić się po upadku, bo jest dla kogo żyć.

 

Emilia Żarnowiecka, jedyna dziedziczka majątku podjęła trudną decyzję, lecz przepełnioną potrzebą serca. Pomimo konsekwencji opuściła dotychczasowe życie w bogactwie dla tej jedynej osoby, młynarza Leona Labudy. Młoda kobieta dzielnie walczyła każdego dnia z przeciwnościami. Splot wielu wydarzeń postawił na jej drodze ogromne przeszkody, którym musiała stawić czoła. Nie poddała się pomimo trudu, wysiłku i ryzyka. A wszystko po to, aby znów móc zobaczyć i poczuć bliskość najdroższej osoby na świecie.

 

Jaka to była cudowna historia przepełniona uczuciami i nadzieją.

Drugi tom sagi "Na Pomorzu" budzi ogromne emocje, przepełnia bólem, z każdą kolejną stroną ukazuje ówczesny bezwzględny, bru*talny świat i walkę o przetrwanie.

Autorka w cudowny sposób przedstawiła uczucia i codzienność ludzi, którzy musieli się zmagać z wszechobecną tragedią. Ukazała ogromną, ludzką tęsknotę, miłość i walkę o najbliższych. W książce pojawiają się tradycje, budujące każdy dzień w małych wioskach, mamy możliwość poznać chociaż częściowo gwarę kaszubską, której używali rodowici mieszkańcy. Najbardziej wzrusza jednak piękne uczucie, które nigdy nie miało się wydarzyć, ponieważ połączenie zamożnej kobiety i biednego młynarza to przecież prawdziwy mezalians.

Przepiękna, poruszająca, przepełniona emocjami powieść, przy której łzy same napływają do oczu. Cudowna, zapadająca w pamięć i serce historia. Z przyjemnością przeczytam kolejny tom serii.

Gorąco polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Po niesamowitej książce - Zanim wróci echo win, nie mogłam doczekać się jej kontynuacji. Byłam niesamowicie ciekawa, jak potoczyły się losy Antoniny, a tu zonk: Zanim ucichnie rzeki śpiew jest o nowej bohaterce, Emilii Żarnowieckiej. Choć na początku czułam się nieco zbita z tropu, to z każdą kolejną stroną byłam pod ogromnym wrażeniem tej kobiety i tego, co miała do zaoferowania. 

*

Szlachcianka Emilia Żarnowiecka, choć ma narzucone sztywne zasady, zdecydowanie nie da się zamknąć pod kluczem i z ogromną ciekawością świata i tego, co dzieje się za murami dworu, zaczyna przekraczać granice. Szczególnym zainteresowaniem darzy kulturę kaszubską. 

Podczas nocy świętojańskiej jej wianek wyławia Leon Labuda, młynarz, wdowiec, ojciec trójki dzieci. 

Uczucie rodzi się w nich wbrew zasadom, odmienności kultur i na przekór społeczeństwu. 

 

W obliczu nadchodzącej wojny Emilia musi zdecydować, czy jest w stanie porzucić swoje dotychczasowe wygodne życie dla dobra miłości. 

 

*

Przez całą książkę byłam pod ogromnym wrażeniem postawy Emilii. Tego, jak dobrze odnalazła się w zupełnie innej rzeczywistości, jak doskonale (UWAGA SPOILER) zaopiekowała się dziećmi, bez słowa sprzeciwu zajęła się pracą w młynie. Choć znała się z Leonem krótko, ich małżeństwo trwało tyle co nic, nie zrezygnowała i wiernie czekała kilka lat na jego powrót z wojny. Dała się poznać jako bardzo odważna, dojrzała młoda kobieta, co także wzbudziło we mnie podziw. Dodatkowo trudna relacja z najstarszą córką męża, Katarzëną, dawała jej się we znaki. 

 

Choć głównie czuć było duże oczekiwanie na powrót Leona z wojny, co cały czas miałam z tyłu głowy, to fabuła płynęła dalej, przynosiła nowe ciekawostki i zobrazowała to, że choć jest konflikt zbrojny, choć giną ludzie, to życie toczy się dalej. Świat nie może stanąć w miejscu. 

 

 Marlena Wittstock potrafi porwać czytelnika tak, że aż do ostatniej strony nie jest w stanie oderwać się od książki. Dodatek kaszubskiej kultury i obyczajów podziałał bardzo na plus, bo dotąd niewiele na ten temat wiedziałam.

 

 Jestem po prostu oczarowana historiami zawartymi w serii Na Pomorzu i wiem, że po trzecim tomie będę bardzo tęskniła za bohaterami. 

 

Serdecznie polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książka skojarzyła mi się z "Nad Niemnem" i pytaniem, które przyszło do mnie po latach: jak wyglądało życie Justyny Bohatyrowiczowej? Tego Orzeszkowa nam nie mówi. Radunia niczym Niemen, Emilia to panna dziedziczka w przeciwieństwie do Justyny "ubogiej krewnej" przyzwyczajonej do pracy we dworze. Wybrankiem Emilii jest młynarz, natomiast Jan Bohatyrowicz wprawdzie zubożały, by nie rzec schłopiały, ale szlachcic. W przeciwieństwie do państwa Żarnowieckich, którzy wyrzekli się córki Benedykt Korczyński dał swoje błogosławieństwo narzeczonym. A potem na obie bohaterki spadły takie same obowiązki, obrządek w gospodarstwie, przynoszenie wody, prace w polu. Justyna może liczyć na pomoc męża. Mąż Emilii po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany. Na jej głowie została trójka pasierbów i młyn. Dużo czasu jej zajęło przekonanie mieszkańców, a przede wszystkim mieszkanek, wsi do siebie. Myślę, że Justyna też na początku była postrzegana jako panienka z dworu. Upór, obowiązkowość, ale też miłość, nie pozwoliły Emilii okazać słabości i rzucić wszystko. Jak nie jestem fanką powieści historycznych, i ich unikam, tak się wciągnęłam od pierwszego rozdziału. Porwała mnie historia życia codziennego na Pomorzu Wschodnim. Schell schock, nikt wtedy nie wiedział o PTSD. Dużo ciekawych wątków. Powieść należy do cyklu Na Pomorzu, ale można ją czytać jako samodzielną książkę.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Drugi tom cyklu Na Pomorzu autorstwa Marleny Wittstock wciągnął mnie w swój świat od pierwszych stron. Na to właśnie liczyłam, kiedy kończyłam tom pierwszy i nie zawiodłam się.

Emilia Żarnowiecka wiedzie życie bogatej panny z dobrego domu, szlachcianki z dworu. Pochodzi z konserwatywnej rodziny, która zaplanowała życie córki, nie pytając jej o zdanie. O jej rękę stara się już przystojny młody mężczyzna z ich sfery. Problem polega na tym, że Emilia nie kocha tego człowieka. Darzy go szacunkiem, ale nic więcej do niego nie czuje. Chciałaby wyjść za mąż za kogoś, kogo pokocha. Tymczasem jej rodzice nie wyobrażają sobie sytuacji, w której ich córka miałaby się sprzeciwić ich woli. 

Kiedy podczas Sobótki Emilia poznaje młynarza Leona Labudę, jej podejście do własnego życia zaczyna się zmieniać. Szybko orientuje się, że czuje do mężczyzny coś więcej niż zwykłą sympatię. Labuda jest od niej znacznie starszy, a do tego jest wdowcem i ma trójkę dzieci. Nie jest to dobra partia dla szlachcianki, z czego Emilia świetnie zdaje sobie sprawę. Do tego sytuacja polityczna jest fatalna i zdecydowanie lepiej byłoby, gdyby Emilia wyszła za mąż za mężczyznę, który zapewni jej bezpieczeństwo w obliczu wojny. 

Leon odwzajemnia uczucie panny Żarnowieckiej, jednak próbuje wytłumaczyć jej, że w świecie, w którym żyją, nie mogą być razem. Ich miłość jednak jest tak silna, że decydują się na nieodwracalny krok, aby połączyć się na zawsze, zanim Leon wyruszy na front. Emilia jako pani Labudowa, wbrew woli rodziców, a przede wszystkim matki, przenosi się do domu Leona i przejmuje opiekę nad jego dziećmi. Dwójka młodszych szkrabów szybko obdarza kobietę zaufaniem i miłością, jednak najstarsza córka, nastoletnia Katarzyna, wciąż daje macosze do zrozumienia, że nie jest w ich domu mile widziana. Mieszkańcy wsi również są bardzo zdystansowani i często wyśmiewają się z "zachcianki" panienki z dworu. Jak potoczą się losy młodej kobiety? Czy Emilia poradzi sobie w domu młynarza, bez służby i wsparcia? Czy Leon zdoła wrócić z wojny? Czy państwo Żarnowieccy wybaczą córce mezalians?

Autorka wspaniale przedstawiła realia epoki i dopracowała tło społeczno-polityczne. Bohaterowie są wyraziści i realistyczni. Bardzo podobał mi się ludowy, kaszubski klimat powieści, a w tym rewelacyjnie przedstawione zachowanie mieszkańców wsi, w której przyszło mieszkać Emilii po ślubie, i ich przemiana. 

Przez tę historię po prostu się płynie, chłonąc kolejne wydarzenia, obserwując dylematy bohaterów i konsekwencje podejmowanych przez nich decyzji. Znajdziecie tu barwną opowieść o odwadze, stawianiu czoła przeciwnościom losu, radzeniu sobie ze stratą i zaczynaniu od nowa.   

Zdecydowanie polecam i już nie mogę doczekać się trzeciego tomu tego cyklu.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Historia płynie własnym nurtem. Czasami spokojnie, a czasami porywa wszystko, co spotyka na swojej drodze... Takim właśnie rytmem płynie drugi tom serii ,,Na Pomorzu" - ,,Zanim ucichnie rzeki śpiew" Marleny Wittstock. Powieść, w której losy bohaterów splatają się z dramatycznymi wydarzeniami historycznymi, a każdy podjęty wybór niesie konsekwencje na całe życie. Na kartach powieści ,,Zanim ucichnie rzeki śpiew" autorka snuje opowieść o Emilii Żarnowieckiej, ciekawej świata młodej szlachciance. Bohaterka dojrzewa na oczach czytelnika. Wojna odbiera jej złudzenia i zmusza do podejmowania decyzji, których nikt nie powinien podejmować. Uczucie, które połączyło ją z młynarzem Leonem Labudą staje się czymś więcej niż tylko romantycznym wątkiem. To piękny przykład próby charakteru, wierności sobie i walki o prawo do własnego szczęścia mimo podziałów społecznych i trudnej rzeczywistości. Autorka z dużą precyzją i dbałością odtwarza przed oczami czytelnika świat dawnego Pomorza. Kaszubska codzienność, tradycje, mieszkańców i historyczne realia nie są jedynie tłem wydarzeń, lecz stanowią integralną część powieści. Marlena Wittstock sprawia, że opowieść jest autentyczna, żywa i wiarygodna. Bohaterowie popełniają błędy, cierpią, kochają, tracą, wciąż od nowa próbują budować swój świat i odnajdywać sens życia. Emocje i uczucia, które towarzyszą bohaterom sprawiają, że łatwo zaangażować się w ich historię i z narastającą ciekawością śledzić ich losy. Marlena Wittstock pięknie pisze o kobiecej sile, dojrzewaniu i nadziei, która potrafi przetrwać nawet najciemniejsze chwile. Na tle wojennej zawieruchy autorka kreśli obraz ciepła, rodzinnych więzi i determinacji. Pokazuje również, że czasem największą odwagą jest pozostanie wiernym własnym uczuciom, pragnieniom i wartościom. ,,Zanim ucichnie rzeki śpiew" Marleny Wittstock to znakomita kontynuacja serii. Autorka sprawnie łączy powieść obyczajową z historią i romansem. Opowieść jest pełna emocji, wiarygodnych postaci i przepięknie oddanego pomorskiego krajobrazu. Losy powieściowych bohaterów przypominają, że nawet wtedy, kiedy świat rozpada się na kawałki, człowiek wciąż może odnaleźć w sobie odwagę i siłę aby walczyć o przyszłość. Polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)