Nadzieja i tęsknota. Rozstanie

Nadzieja i tęsknota. Rozstanie to powieść historyczna, która w charakterystyczny dla Joanny Jax sposób splata losy bohaterów uwikłanych w wielką historię z bardzo intymnymi dramatami osobistymi. Akcja książki rozgrywa się w burzliwym okresie po rozbiorach Rzeczypospolitej i po upadku insurekcji kościuszkowskiej, kiedy świat znany bohaterom rozsypuje się na ich oczach, a przyszłość staje się niepewna i pełna lęku. To opowieść o rozdarciu między nadzieją a rezygnacją, o tęsknocie za ojczyzną, stabilnością i utraconym poczuciem bezpieczeństwa, ale też o próbach budowania życia na nowo w rzeczywistości, która nie daje żadnych gwarancji.

Fabuła koncentruje się na kilku splecionych ze sobą wątkach rodzinnych i politycznych. Miłosz i Aleksandra próbują odnaleźć się po utracie ojczyzny i ułożyć codzienność w Kamieńcu, jednak ich spokój jest tylko pozorny. W tle ich historii rozwija się dramat Klementyny, która za wszelką cenę próbuje odzyskać swoją córkę uprowadzoną przez szwagierkę. Jej desperacja stopniowo przeradza się w obsesję i prowadzi ją do granic obłędu, co stanowi jeden z najbardziej emocjonalnie intensywnych wątków powieści. Równolegle obserwujemy losy Konstancji Duniny, która podejmuje trudną decyzję oddania swojego syna pod opiekę zakonnic, wierząc, że w ten sposób zyska przychylność męża i poprawi swoją sytuację rodzinną. Te wybory pokazują, jak bardzo kobiety w tamtych czasach były uwikłane w zależności społeczne i emocjonalne, często podejmując decyzje wbrew sobie.

Ważnym tłem wydarzeń jest dynamiczna sytuacja polityczna Europy, w której pojawia się postać Napoleona Bonapartego. Jego rosnąca potęga budzi w bohaterach nowe nadzieje, szczególnie w Miłoszu, który postanawia opuścić Kamieniec i dołączyć do wojsk francuskiego przywódcy. Jego decyzja staje się symbolem wiary w możliwość odzyskania wolności, ale jednocześnie oznacza kolejne rozstanie i pogłębienie emocjonalnych ran wśród bliskich. W tym czasie Aleksandra i Klementyna wracają do majątku Laudańskich, gdzie szybko wpadają w kolejne tarapaty, co tylko podkreśla, jak niebezpieczna i nieprzewidywalna stała się ich rzeczywistość.

Bohaterowie powieści są bardzo wyraziści i wielowymiarowi. Każdy z nich zmaga się z innym rodzajem straty – jedni tracą ojczyznę, inni dzieci, jeszcze inni poczucie własnej tożsamości. Emocje w książce są intensywne i często skrajne: od nadziei i miłości, przez tęsknotę i żal, aż po rozpacz i szaleństwo. Autorka bardzo umiejętnie pokazuje, jak wydarzenia historyczne wpływają na psychikę jednostek, jak wielka historia wdziera się w prywatne życie i zmienia je nieodwracalnie. Szczególnie mocno wybrzmiewa motyw rozstania – zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego – który przenika niemal każdy wątek fabularny.

Wśród najważniejszych motywów książki można wyróżnić motyw utraconej ojczyzny, emigracji i walki o przetrwanie w nowych realiach. Istotna jest również kwestia rodziny, często rozbitej przez konflikty, decyzje polityczne lub osobiste dramaty. Pojawia się także motyw macierzyństwa ukazanego w sposób niejednoznaczny – pełnego poświęceń, ale też trudnych wyborów i bólu. Nie brakuje też motywu nadziei, która mimo wszystko towarzyszy bohaterom, nawet wtedy, gdy ich sytuacja wydaje się bez wyjścia.

Styl Joanny Jax jest płynny, przystępny i bardzo obrazowy. Autorka potrafi wciągnąć czytelnika w świat przedstawiony już od pierwszych stron, budując napięcie stopniowo i konsekwentnie. Jej narracja łączy elementy powieści historycznej z obyczajową, dzięki czemu historia jest zarówno emocjonalna, jak i osadzona w konkretnym kontekście epoki. Czyta się ją szybko, mimo że porusza trudne tematy, ponieważ dialogi i opisy są naturalne, a bohaterowie wiarygodni w swoich reakcjach i wyborach.

Całość tworzy poruszającą opowieść o ludziach rzuconych w wir historii, którzy muszą podejmować decyzje często przekraczające ich siły. To historia o miłości, która nie zawsze daje oparcie, o rodzinie, która bywa źródłem zarówno bezpieczeństwa, jak i bólu, oraz o nadziei, która mimo wszystko nie gaśnie nawet w najtrudniejszych momentach. Książka pozostawia czytelnika z refleksją nad kruchością ludzkiego losu i siłą uczuć, które potrafią przetrwać nawet największe życiowe zawieruchy. To pozycja dla osób, które lubią emocjonalne powieści historyczne, w których wielka historia splata się z dramatami zwykłych ludzi, tworząc opowieść pełną napięcia, wzruszeń i życiowej prawdy.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Joanna Jax powraca z powieścią, która uderza w czytelnika historycznym ciężarem i emocjonalną wiarygodnością. Autorka kontynuuje w powieści losy bohaterów, poznanych w serii ,,Duma i gniew". Miłosz i Aleksandra muszą zmierzyć się nie tylko z wichrami wielkiej polityki, ale spróbować również ocalić siebie i swoje uczucia. Czy im się to uda? Autorka poruszająco obrazuje na kartach powieści życie bohaterów po utracie ojczyzny. Nie tylko tracą oni swój kraj, ale także poczucie sensu, spokoju, stabilności i bezpieczeństwa. Codzienność Miłosza i Aleksandry naznaczona jest niepewnością i smutkiem. Joanna Jax bardzo wyraźnie oddaje ich nastroje i zachowania. Aleksandra jest żoną Miłosza. Starają się wspólnie wychowywać dzieci Aleksandry. Miłosz musiał pogodzić się również z tym, że jego małżonka urodziła dziecko rosyjskiemu zaborcy - Piotrowi Duninowi. Ten z kolei nie odpuszcza i na wszelkie sposoby zabiega o względy kobiety, która skradła mu myśli i... serce. Ciekawą postacią, pozostaje Konstancja, żona Dunina. Jej intrygi, przebiegłość, spryt i determinacja wprowadzają do powieści napięcie i koloryt. Aleksandra, Miłosz, Dunin i Konstancja pozostają uwikłani w sieć namiętności, obsesji, zdrad, wzajemnych pretensji, braku zaufania i miłości. Joanna Jax sprawnie przeplata wątki osobiste z wydarzeniami historycznymi. Nadzieje na odzyskanie niepodległości związane z pojawieniem się Napoleona Bonaparte i wyjazd Miłosza, jego wstąpienie do legionów, nadają powieści dynamiki i uświadamiają, jak wichry historii mogą wpływać na decyzje jednostek. Autorka pięknie podkreśla, że wiara w zmianę i poprawę losu, towarzyszy ludziom bez względu na na to, jak trudna jest sytuacja. Kiedy czytałam tę książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że niektóre decyzje podejmowane przez bohaterów były zbyt impulsywne. Irytowała mnie Aleksandra i jej postępowanie. Z jednej strony miłość do męża, z drugiej zaś ufność w poczynania Dunina. Miłosz z kolei, opuszcza dom i rodzinę na 10 długich lat. Po powrocie natomiast jest pełen pretensji i nieufności w stosunku do żony. Gdzie szuka ujścia dla swoich uczuć i emocji? Oczywiście w ramionach kochanki. Muszę przyznać, że w niektórych momentach miałam ochotę potrząsnąć bohaterami, żeby wrócili na właściwe ścieżki i skończyli z tym emocjonalnym szaleństwem. ,,Rozstanie" to lektura poruszająca i pełna emocji. Na docenienie i uwagę zasługuje styl jakim napisana jest książka. Przystępny, angażujący, wciągający i jednocześnie pełen emocji. Autorka nie epatuje zbędnym patosem. Znakomicie buduje klimat powieści. Pisze z ogromną wiedzą i sercem, dzięki czemu zarówno fabuła jak i uczucia bohaterów są autentyczne. ,,Nadzieja i tęsknota. Rozstanie" to niezwykle angażująca historia o stracie, miłości i nadziei. Joanna Jax wikła losy bohaterów w taki sposób, że trudno oderwać się od lektury. Powieść kończy się w tak emocjonującym momencie, że pragnie się natychmiast sięgnąć po kolejny tom. To idealna lektura dla czytelników, którzy cenią powieści, w których wielka historia splata się z osobistymi losami bohaterów. Polecam!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jedna z moich ulubionych autorek - Pani Joanna Jax najczęściej osadza losy bohaterów swoich książek na tle burzliwych dziejów historycznych i udaje jej się stworzyć niepowtarzalny klimat, który powoduje, iż lektura staje się nieodkładalna. Tak było i tym razem.

 

Opisane tu wydarzenia mają miejsce w niezwykle trudnym dla Polski okresie historycznym, bo tuż po jej rozbiorze. A przy okazji odwiedzamy na kartach książki przepiękne miejscowości, należące kiedyś do naszego kraju, jak choćby Krzemieniec czy Wilno.

 

I przechodząc do bohaterów powieści, muszę przyznać, iż główna bohaterka - Aleksandra ogromnie mnie irytowała. Jest żoną Miłosza, ale ma dzieci z innymi mężczyznami, w tym córkę z rosyjskim zaborcą - generałem Duninem. Nie mogłam zrozumieć co co faceci w niej widzieli. Niby chciała pozostać wierna Miłoszowi, ale cały czas łypała czy jednak Dunin ją uwiedzie, chętnie też korzystała z jego pomocy oraz dóbr materialnych, jakie zapewniał jej i dzieciom. Z kolei jej siostra - Klementyna wciąż bezskutecznie walczy o odzyskanie córki, siłą przysposobionej przez szwagierkę. Dla mnie kobieta zupełnie bez wyrazu, jakaś ,,rozmyta", mało wyrazista. Natomiast żona Dunina - Konstancja to intrygantka, kobieta przebiegła, sprytna. Ale nie mogłam zrozumieć jej decyzji o oddaniu synka zajęczą wargą do sierocińca, bo tego zażądał od niej małżonek, który z kolei cały czas próbował zaskarbić sobie przychylność Aleksandry. Ewidentnie w tej powieści to kobiety wiodą prym i ,,grają pierwsze skrzypce", aczkolwiek żadna z nich nie jest bez wad i ma swoje słabostki albo jak również liczne grzechy na sumieniu.

 

Natomiast Miłosz zaciąga się do legionów Bonapartego i łącznie przez 10 lat nie ma go w domu, trudno się więc dziwić iż w tej sytuacji Dunin korzysta z sytuacji i próbuje przeciągnąć Aleksandrę na swoją stronę. Czy skutecznie?

 

Popłynęłam na fali wydarzeń i przeczytałam powieść błyskawicznie. Autorka powróciła w wielkiej formie i oby utrzymała ją jak najdłużej. Sporo dzieje się zarówno w życiu bohaterów, jak i losach naszego kraju, a wszystko to razem zazębia się , tworząc wyborną całość.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)