Naszyjnik z diamentową tęczą

NAJCENNIEJSZY KLEJNOT ŚWIATA

"Czuła codzienność jest cenniejsza niż złoto."
Złoto, srebro i inne drogocenne kruszce są bez wątpienia bardzo cenne. Niewielu może sobie pozwolić na zapłacenie odpowiedniej kwoty za możliwość przyozdobienia się drogimi świecidełkami. Oszczędzamy, marzymy, a zdarza się, że zazdrościmy innym pięknej biżuterii. A kiedy okazuje się ona unikatowa, niektórzy potrafią nawet posunąć się do dużo bardziej niecnych czynów. Czy zatem klejnoty są cenne ze względu na swoją wartość czy z powodu swojej oryginalności? A może coś zupełnie innego okazuje się bezcennym do tego stopnia, że nie kupimy tego za żadne pieniądze?

Życie ma to do siebie, że trudno oczekiwać nudy, a dni spokojne i szczęśliwe przeplatają się z tymi burzliwymi i pełnymi zwątpienia. W rodzinie Lubawskich wszystko zmierzało w kierunku trudnych rozmów na temat przeszłości, wydarzeń i czynów, które wydawały się niewybaczalne. W życiu Józka Obrochty, górala z krwi i kości, i jego ukochanej Zosi również zaczęły pojawiać się pierwsze sygnały ostrzegające przed lawiną. Drogocenna broszka zaś wywołała tyle niesnasek i tyle niezdrowego zainteresowania, że jej wartość zaczęła spadać w oczach ludzi, którzy obiecali się nią opiekować. Stała się kością niezgody, która po wielu latach wciąż nie daje się przełknąć i przyciąga nieznajomych z daleka, którzy bardzo chcieliby ją złapać. Ale kiedy przeszłość zaczyna odkrywać swoje sekrety i w końcu można podzielić się skrywanymi głęboko wspomnieniami, po deszczu zaczyna wychodzić słońce, a wyłaniająca się powoli tęcza nie potrzebuje diamentów, aby rozjaśnić rzeczywistość.

"Ludzie się zmieniali, a emocje pozostawały te same. Miłość nie ewoluowała – zawsze była najsilniejszym spoiwem ludzkich relacji."
Zarówno broszka, jak i pojawiający się w opowieści naszyjnik wydają się dla bohaterów czymś niezwykle cennym i pożądanym. Czymś, na co niewielu może sobie pozwolić, a czego wielu chciałoby się stać właścicielami. Bez znaczenia pozostaje odległość, czas i sprawiedliwość, kiedy w grę zaczynają wchodzić ogromne pieniądze. Czy jednak to cena decyduje o tym, że coś jest wartościowe? Ci, którzy cenią sobie ponad wszystko przyjaźń, honor, bezinteresowność, lojalność i szczerość wkrótce okazują się bogatsi niż ci, którzy są kolekcjonerami egoizmu, samouwielbienia i osobistej wygody. Jeśli nawet bajecznie bogata Barbra prosto z Ameryki postanowiła przedłożyć życie u boku poczciwego profesora historii ponad wille, fatałaszki i botoksy, to w życiu po prostu musi być coś cenniejszego niż majątek. Czy rodzina Lubawskich rozwiąże swoje problemy? Czy Józek zostanie na nizinach, a szczytem okaże się podjęcie dobrej decyzji? Jaką rolę we wszystkim odgrywa broszka i naszyjnik, a jaką sympatyczny pies Picasso?

„Naszyjnik z diamentową tęczą” to skarbnica dobrych wartości, cenniejszych niż jakikolwiek klejnot. To historia, która pokazuje, że pomaganie, dobre nastawienie i wiara w ludzi potrafią zmienić życie na lepsze, a kłopoty stają się tylko mglistym wspomnieniem. To także przyglądanie się rodzinie, która potrafi w końcu wyciągnąć rękę na zgodę, a raz wtłoczone do głowy wartości pozostają z człowiekiem na zawsze. Znajdziemy tutaj także siłę, jaka tkwi we wspólnym działaniu i dążeniu do sprawiedliwości. Nie można przecież kochać biżuterii, która jaśnieje blaskiem, a jednocześnie samemu emanować złym światłem. Gdyby tak się stało, klejnoty byłyby rzeczywiście tylko szkiełkami chciwości i pozornego bogactwa.

Polecam – przekonajcie się, że każdy może zostać właścicielem bezcennego klejnotu, nie wydając na niego żadnych pieniędzy.

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Naszyjnik z diamentową tęczą, Agnieszka Zakrzewska, Wydawnictwo Dobre Strony, 2026

*Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Dobre Strony

Z ogromną przyjemnością powróciłam do Jaskółki, gdzie z cukierni Miodowe Okno unosi się aromat cynamonek i kawy. Nie wróciłam tylko dla tych zapachów, ale także dla klimatu tego miasteczka, a przede wszystkim dla bohaterów, których obdarzyłam szczerą sympatią. Obserwowałam sercowe perypetie Józka Obrochta, który podbił nie tylko moje serce, ale i serca wszystkich mieszkańców Jaskółki. Mocno kibicowałam działalności charytatywnej Spółki Jaskółki, powstałej z inicjatywy Konstancji. Z rozbawieniem śledziłam poczynania Barbry, która porzuciła Chicago, by na Pomorzu szukać kolejnego męża. Jednak największą ciekawość wzbudziła zagadka pewnego naszyjnika, sięgająca czasów przedwojennych. Jak sami widzicie, saga o Rodzinie Lubawskich to nie tylko opowieść o klejnotach i pasji, ale przede wszystkim historia życia i jego różnych aspektów. Możecie być pewni, że z tą dylogią nie będziecie się nudzić!

Agnieszka Zakrzewska ponownie udowodniła, że jej talent do detali jest fenomenalny. Autorka nie tylko pisze - ona maluje słowami, z których wydobywa zapachy, pejzaże i emocje. Jej książki mienią się jak prawdziwe diamenty.

,,Naszyjnik z diamentową tęczą" to doskonałe dopełnienie tej wyjątkowej, jubilerskiej sagi, w której każdy rozdział tętni emocjami. Tytułowy naszyjnik skrywa w sobie ciężar pokoleń, a rozwiązanie jego tajemnicy sprawia, że wszystkie elementy układanki trafiają na swoje miejsce, wnosząc do opowieści sentymentalną wartość. Dylogia Rodzina Lubawskich to dowód na to, że literatura obyczajowa jest bezcennym źródłem emocjonalnych doznań, a Agnieszka Zakrzewska to mistrzyni ciepłych, refleksyjnych opowieści, które wchodzą jak świeże cynamonki. Dodajmy do tego cudowne wydanie, które błyszczy niczym kamienie szlachetne, a już wiadomo, że czytelnik nie ma szans na stawianie oporu.

Zapraszam Was do Jaskółki, gdzie rodzina Lubawskich od pokoleń prowadzi pracownię jubilerską, w której powstaje wyjątkowa biżuteria. Tutaj pasja łączy się z rodzinną tajemnicą i życiem w małym pomorskim miasteczku.

Agnieszka Zakrzewska w ,,Naszyjniku z diamentową tęczą" zaprasza nas ponownie do urokliwej, podszczecińskiej Jaskółki. To historia, która choć z pozoru wydaje się lekką opowieścią o małym miasteczku, skrywa w sobie głębię budzącą wzruszenie i wiarę w dobro. Autorka z wrażliwością kreśli plątaninę ludzkich losów, sprawiając, że od pierwszych stron czujemy się tam jak u starych, dobrych przyjaciół.

W centrum wydarzeń stoi rodzina Lubawskich, prowadząca wielopokoleniową pracownię jubilerską. Jednak to Janina, która po powrocie z Ameryki zamienia diamenty na zapach cynamonek w cukierni Miodowe Okno, staje się jedną z najciekawszych postaci. Jej determinacja, by wraz z bratanicą Konstancją rozwikłać zagadkę przedwojennego naszyjnika i odkryć losy rodziny Goldsteinów, nadaje fabule nostalgicznego, detektywistycznego rysu. Poszukiwanie prawdy o przeszłości miasteczka staje się dla bohaterek lekcją empatii i dowodem na to, że pamięć o historii jest wartością bezcenną.

Jaskółka tętni życiem dzięki barwnym postaciom drugoplanowym. Szalona Barbra Kozlowski, przybywająca prosto z Chicago w poszukiwaniu kolejnego męża, wnosi do opowieści ożywczy humor i szaloną energię. Kontrapunktem dla niej jest góral Józek Obrochta. Jego prostolinijność, wrażliwość i ślepa miłość do ambitnej, choć egocentrycznej Zosi, budzą szczere współczucie i sympatię.

Największą siłą historii Autorki jest Jej styl - niezwykle serdeczny, nieoceniający i pełen zrozumienia dla ludzkich słabości. Autorka pokazuje, że każdy z nas nosi w sobie tajemnice i bolesne przeżycia, które można jednak uleczyć bliskością drugiego człowieka. Tytułowy naszyjnik przestaje być tylko przedmiotem, a staje się symbolem honoru, szlachetności

Ta wzruszająca dylogia, zostawia w czytelniku mnóstwo ciepła. To opowieść o tym, że najpiękniejsze światło nie bije od błyskotek, lecz z wnętrza ludzi, którzy potrafią bezinteresownie pomagać. Mam nadzieję, że jednak pojawi się kontynuacja...

Wydanie jest przepiękne, przypomina ni mniej ni więcej - klejnot! Barwione brzegi, cudnie barwiona wyklejka, delikatnie skrząca się okładka i kody QR wprawiające w ruch ilustracje - to majsersztyk!

Podobała mi się bardziej niż "Broszka ze szmaragdową chmurką". Jest dynamiczniejsza. Mogłam poznać lepiej mieszkańców podszczecińskiej Jaskółki, życie w miasteczku. Przez to bohaterowie stali mi się bliżsi. Oczywiście na pierwszy plan wysuwają się Lubawscy, Kostka, młoda jubilerka, i jej ciotka Janina. Więcej jest o życiu tej ostatniej w Stanach. Obie są zdeterminowane, by poznać dzieje rodziny Goldsteinów, która przed wojną prowadziła zakład jubilerski. Choć nie dotrą przez różne serwisy genealogiczne do ich potomków, zbiorą dużo materiałów o przeszłości miasteczka. A te wykorzystają w słusznej sprawie. Pojawi się amerykańską przyjaciółka Janiny, nieco ożywi lokalną społeczność. W Jaskółkowski pejzaż wpisze się na stałe góral Józek, który postanowi kupić ziemię i postawić dom.

Zamknęłam ją z myślą "szkoda, że to już koniec".