Noc gargulców

"Bazyliszek" zgodnie z zapowiedziami autora nie był pojedynczą powieścią, a pierwszą częścią cyklu o łowcach potworów. Ten z Was, kto uważa, że gargulce to nic ciekawego - myli się. Masterton to udowodni. Profesor Nathan Underhill nadal próbuje spełnić swoje marzenie i chce wyhodować mitycznego stwora. Obiektem jego zainteresowań staje się feniks - ognisty ptak, który potrafi umrzeć i ponownie się narodzić. Komórki macierzyste pobrane od feniksa mają być zastosowane w leczeniu poparzeń i stać się przełomem w medycynie. Eksperyment Nathana dochodzi do skutku, dodatkowo udowadnia, że jego teoria była słuszna. Radość nie trwa długo. Na drodze Underhilla pojawia się Teodor Zauber, syn Christiana Zaubera, który kosztem wielu ludzkich istnień chciał wyhodować Bazyliszka. Okazuje się, że syn Zaubera jest taki sam jak ojciec. Znalazł sposób na ożywienie kamiennych gargulców, które nie są tylko ozdobami starych kościołów. ale także demonami zamienionymi setki lat temu w kamień przez powołaną przez Kościół specjalną grupę egzorcystów. Teodor potrzebuje pomocy Underhilla, gdyż nie potrafi odczynić uroku, a same gargulce zostawiają swoją kamienną postać jedynie na kilka godzin. Żeby z powrotem nie zamienić się w kamień potrzebują... ludzkich serc. Jest to powieść bez wątpienia dynamiczna, wielowątkowa. Oprócz Uderhilla i Teodora Zaubera poznamy także Jennę Pullet, która prowadzi śledztwo w sprawie tajemniczych morderstw. Są także interesujące postacie drugoplanowe. Opisy jakimi posłużył się Masterton są plastyczne i klimatyczne, bogate w detale. Same gargulce są przerażające, ich opisy zachowania i sposób poruszania się są bardzo ciekawe - nie ukrywam, że mogłoby być ich więcej. Dodatkiem są także mity i legendy rodem ze średniowiecza. "Noc gargulców" to jedna z najlepszych powieści Mastertona, który zapewnił, że jeszcze nie raz powróci do Krakowa i Katowic. Jeżeli kolejne tomy utrzymają tę poprzeczkę, to będzie co czytać.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Nie była to książka najwyższych lotów, wolę jednak mniej karkołomne pomysły, niż wskrzeszanie mitycznych stworzeń. Nie było źle, ale obyło się bez jakichkolwiek emocji. Tym razem nawet nie udało się Mastertonowi niczego obrzydzić. Nuda i chyba się cieszę, że to już za mną...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)