Obiekty głębokiego nieba

Książka Jakuba Małeckiego "Obiekty głębokiego nieba" to powieść, w której autor zabiera czytelnika w świat bohaterów, którzy mierzą się z własnymi emocjami, przeszłością i konsekwencjami podejmowanych decyzji.
Autor niczym astronom odkrywa galaktyki ukryte w życiu swoich bohaterów: wspomnienia, rodzinne więzi, codzienne rytuały i dramatyczne wybory, tworzące ich osobiste wszechświaty, które możemy śledzić i dostrzec, jak bohaterowie ewoluują i dojrzewają. To wyjaśnia sens tytułu. Ale nie dowiemy się niczego z tradycyjnego opisu książki na okładce, ponieważ zamiast niego, pojawiają się słowa: granice, ciało, wszechświat, bliskość, które jedynie sygnalizują emocje i refleksje, jakie mogą czekać na czytelnika.
Głównymi bohaterami jest młode małżeństwo Janka i Igi. Ich związek wydaje się stabilny, ale decydują się na eksperyment z zaprzyjaźnioną parą, testując granice bliskości i zaufania. Ja osobiście nie zdecydowałabym się na coś podobnego, a tym bardziej trudno mi zrozumieć postępowanie bohaterki, będącej świeżo upieczoną matką, ale rozumiem, że taki scenariusz był świadomym wyborem autora. Temat intymności, cielesności i granic, pokazuje pragnienia, emocje i konsekwencje wyborów. Niektóre późniejsze decyzje bohaterów również trudno mi było pojąć, a momentami nasuwało się pytanie, czy są one próbą zmierzenia się z dylematem, czy warto wchodzić dwa razy do tej samej rzeki? Szczególnie podobała mi się konfrontacja Janka z przeszłością. Jego relacja z ojcem, pokazująca, że czasem tak bardzo pragniemy być inni niż nasi rodzice, że dostrzeżenie tego podobieństwa bywa trudne, ale jest częścią dorastania i budowania własnej tożsamości oraz rozumienia siebie. Autor podejmuje również temat realizacji marzeń Janka jako aspirującego pisarza, który stara się odnaleźć własny głos i sens w świecie, gdzie przeszłość, rodzina i codzienność ciągle wpływają na jego teraźniejszość. Przeglądanie i kontynuowanie przez Igę ,,pamiętnika kawowego" z intymnymi zapisami codzienności (świetny pomysł) jej małżeństwa z Jankiem są nie tylko sposobem na utrwalenie wspomnień, wyrażeniem tęsknoty i pragnień, lecz także refleksją nad tym, jak drobne gesty i rytuały są ważne w codziennym, małżeńskim życiu. Niewątpliwie powieść jest wielowarstwowa, napisana pięknym językiem i pełna poruszających momentów, choć przy odsłuchaniu audiobooka niektóre wątki (dla mnie te ze zwierzętami) bywają trudne do pełnego zrozumienia lub wywołują pewne wątpliwości moralne. Książka Małeckiego może zachwycić wiernych fanów jego twórczości, według mnie jest interesująca, lecz nie dorównuje powieści ,,Święto ognia", która okazała się być wielką emocjami, których tu nie odczułam tak mocno. Audiobook czytają Magdalena Cielecka, Filip Kosior i Krzysztof Gosztyła. 

Jakub Małecki to jeden z moich dwóch ulubionych polskich pisarzy, bo jego książki zawsze są pełne empatii, człowieczeństwa i są na bardzo wysokim poziomie literackim. I w "Obiektach..." trzyma formę. To książka trudna emocjonalnie, bo opisuje kondycję współesnych relacji międzyludzkich. Czym one są i jakie one są i, prawdę mówiąc, czy w ogóle one są. Bo może doszliśmy do takiego punktu, że w gruncie rzeczy jesteśmy wszyscy samotni, nie wchodzimy w prawdziwe relacje, a tylko te powierzchowne, nie pamiętamy czym jest lojalność i szacunek do samego siebie. A może jesteśmy tak bardzo pogubieni, że sami nie wiemy czego chcemy. Obraz wspólczesnego świata w kontekście relacji znajdziemy właśnie w tej książce. Do rozważania, weryfikowania, odnajdowania w tym siebie. Polecam bardzo.

Dobra