Ogień w gardle

Ach, co to była za lektura! Nieodkładalna, ciekawa a momentami nawet szokująca. Historia niezwykłej Blanci skradła moje serce. A wszystko dzięki Beatriz Serrano i jej najnowszej powieści pt. „Ogień w gardle” z oferty Wydawnictwa Znak, w przekładzie Ewy Ratajczyk.

Beatriz Serrano, autorka znakomicie przyjętego „Ogrodu rozpaczy ziemskich”, po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie, które totalnie wymykają się schematom. „Ogień w gardle” to powieść łącząca realizm codzienności z elementami nadprzyrodzonymi, a przy tym niezwykle trafnie oddająca emocje i rozterki dorastania.

Główną bohaterką jest Blanca, dziewczyna porzucona przez matkę, która od najmłodszych lat nosi w sobie poczucie odrzucenia i niezrozumienia. To doświadczenie odciska piętno na jej życiu i sprawia, że nieustannie poszukuje swojego miejsca w świecie. Ale Blanca nie jest zwyczajną nastolatką. Posiada niezwykłe moce, które czynią ją jeszcze bardziej wyobcowaną. Z jednej strony są one wyjątkowym darem, z drugiej przekleństwem, bo jeszcze mocniej podkreślają jej odmienność.

Przyjaźnie internetowe stają się dla Blanci bezpieczną przestrzenią, w której może być sobą bez lęku przed oceną. To właśnie ten wątek szczególnie mnie poruszył, ponieważ pokazuje, jak ważne dla młodych ludzi jest poczucie przynależności i bycia wysłuchanym.

Autorka świetnie balansuje pomiędzy zwykłymi problemami nastolatki a światem nadludzkich zdolności. Mamy tu pierwsze przyjaźnie, niepewność, potrzebę akceptacji i ogromne pragnienie bycia zauważoną, ale także tajemnicze moce, które wpływają na życie bohaterki. Dzięki temu powieść jest jednocześnie bliska codziennym doświadczeniom młodych ludzi i fascynująco niecodzienna.

„Ogień w gardle” to książka pełna emocji, niepokoju i pytań o tożsamość. To historia o samotności, przyjaźni, dojrzewaniu i poszukiwaniu własnego głosu. Jeśli lubicie opowieści z pogranicza realizmu i fantastyki, a przy tym cenicie bohaterów z krwi i kości, koniecznie sięgnijcie po tę powieść.

w gardle moim ogień 

z gniewu i złości 

zrodzony 

to ja 

opuszczona 

smutna dziewczynka,

która pęka i się rozpada

ogniem wypełniona, 

a on dusi

skwierczy i pali

rośnie, kiedy milczę 

rośnie, kiedy krzyczę 

na ten świat, 

co rozdziera człowieka 

bólem nieujarzmionym

kiedyś mama była obok 

kiedyś dusza moja 

w ogniu nie stawała 

ze złości 

dziś szukam siebie 

w jej odejściu 

w piosence, 

którą słuchała 

w oczach, 

gdy spoglądała 

na życie

dziś istnieję obok

szukam doznań 

i lepkich słów 

szukam siebie 

zagubiona znów 

zbudowałam siebie 

z odchodzenia 

i nie mam dokąd wrócić 

zbudowałam siebie 

z zapomnienia 

i nie chcę się obudzić 

tyle noszę w sobie ognia, 

co rani i leczy 

jestem wątpliwością 

jestem niestałością 

udaję prawdę 

wymyślam życie 

dorastam w częściach, 

których nie mogę poskładać 

Czasem trzeba szybciej dorosnąć. Czasem trzeba w środku pęknąć. Pogubić się we łzach niezrozumienia. Czasem trzeba coś przeżyć, by poczuć. Na przykład wtedy, kiedy odchodzi mama. Wtedy znika, co znane. Bezpieczne i ciepłe. Zostaje to, co boli. A jeśli pamięć łaskawa, może jakieś wspomnienie. Może tamto spojrzenie. Jej oczu. 

Blanca dorastała. Uczyła się życia. Tworzyła swoje światy i doświadczała skrajnych emocji. Budziła w sobie gniew. Złość tłumiła niedbale. Uczyła się istnieć za murem z pozorów zbudowanym. Nigdy nie cała. Zawsze gdzieś w połowie była sobą. W gardle ogień, w duszy żar nieustający. Jak dar i przekleństwo. Jak krzyk z trzewi i cisza ujarzmiona. Znikała w internetowym świecie i tam poznała smak przyjaźni. Tam, mogła być sobą. Nastolatką, która po kawałku składała swoją duszę z popękanych krawędzi. 

„Ogień w gardle” to powieść o doświadczeniach młodości w chaosie opuszczenia, w intensywnych przeżyciach i zagubieniu. To dorastanie w poczuciu pustki i utraty stabilności. Coś, co odeszło bezpowrotnie. Jest takie miejsce w środku, w którym buzuje ogień. Potężny i silny. W nim można się schronić i można pogubić. Nim można uleczyć i zranić. Dać nadzieję i odebrać. Lubię takie czytelnicze doświadczenia. Bez zachwytu, ale z czymś pięknym jednak. Polecam. 

Blanca posiadała bardzo bliską, a zarazem osobliwą relację ze swoją matką. Życie dziewczyny diametralnie się zmienia, gdy rodzicielka znika z jej życia, a młodziutka bohaterka musi samemu odnaleźć się w świecie. Przełomowym momentem na jej drodze jest odkrycie przez nią i świat z lat 90. potęgi internetu. Blanca zaczyna grzebać w odmętach sieci, trafiając na mroczne treści. Pewnego dnia jej uwaga skupia się na forum, na którym poznaje grupkę dziewczyn, które podzielają jej zafascynowanie ponurymi poglądami na świat, mroczną muzyką i historiami true crime. Seria wydarzeń sprawia, że Blanca zaczyna odczuwać coraz większą frustrację i rozczarowanie otaczającą ją rzeczywistością. Odkrywa, że swoje negatywne emocje potrafi przekuć w wyjątkowy dar, który staje się tłem do wyjątkowej podróży, z której nikt już nie wróci taki sam.

W tej książce każdy odnajdzie cząstkę siebie. Beatriz Serrano udowadnia, że każdy ma w sobie taką Blancę, która czuje wewnętrzny żar, poszukujący ujścia. Wielu z nas na swój własny sposób znalazło siebie w bezkresnych odmętach brutalnego świata internetu. Wszyscy wielokrotnie czuliśmy rozczarowanie i radziliśmy sobie z nim bardziej lub mniej udolnie. Czytelnik doskonale rozumie Blancę i jej chęć znalezienia zrozumienia oraz akceptacji swojej inności. A całość udowadnia, że bycie innym to potęga.

Nie znajdziecie tu fajerwerków i ciągłej akcji. To jedna z największych zalet tej książki. Jest do bólu naturalna i dzięki temu nieprzewidywalna - jak nasze życie. Prosta fabuła, która sprawia, że ślepo chcemy podążać za wyborami bohaterów. Poznajemy dwie perspektywy, z których w pierwszej urzekły mnie rozważania o sekciarskim fanatyzmie. Druga z kolei pozwala nam zanurzyć się w głębi ludzkiego umysłu i jego słabości. Książka pozwala nam zrozumieć motywacje bohaterów, każde zachowanie jest usprawiedliwione i nic tu nie pozostaje bez znaczenia.  

Walencja lat 90. dodaje całości niepowtarzalnego uroku. Mroczny klimat, którym otaczają się bohaterki był dla mnie bardzo namacalny, bo bliski i zrozumiały. Odebrałam całość bardzo osobiście. To jedna z tych historii, które zostają w czytelniku na dłuższy czas po lekturze. Może i Wy odnajdziecie w niej cząstkę siebie...

[współpraca barterowa] 

"Ogień w gardle" autorstwa Beatriz Serrano to książka o dorastaniu, które nie ma w sobie nic z beztroski. O samotności, poczuciu odrzucenia i emocjach, które buzują pod skórą tak długo, aż w końcu trzeba znaleźć dla nich ujście.
Historia składa się z trzech części, które razem tworzą opowieść o Blance i jej matce. Łączy je wyjątkowa więź, dlatego decyzja matki o odejściu staje się dla dziewczyny czymś, czego nie potrafi zrozumieć ani zostawić za sobą. Zostają pytania bez odpowiedzi i pustka, którą Blanca przez kolejne lata próbuje czymś wypełnić.

To bohaterka, którą łatwo polubić i której trudno nie współczuć. Nieśmiała, dobra uczennica, a jednocześnie dziewczyna pełna złości i frustracji. Szuka mocnych wrażeń, sprawdza granice, popełnia błędy i próbuje zagłuszyć to, co boli najbardziej. Im bardziej poznajemy Blancę, tym lepiej rozumiemy, że pod jej zachowaniem kryje się ogromny smutek.

W internetowej rzeczywistości odnajduje dziewczyny podobne do siebie - zagubione, wrażliwe i spragnione zrozumienia. Wreszcie trafia na ludzi, przy których nie musi niczego udawać. Ta relacja daje jej poczucie przynależności, którego tak bardzo jej brakowało.

Szczególnie poruszył mnie moment, gdy po ukończeniu osiemnastu lat Blanca otrzymuje pamiętnik swojej matki. To właśnie wtedy wiele rzeczy zaczyna układać się w całość. Czytając jej zapiski, ma wrażenie, jakby czytała o samej sobie. Jakby matka nazwała uczucia, których ona przez lata nie potrafiła nazwać ani zrozumieć. To jeden z najbardziej przejmujących fragmentów całej książki.

Beatriz Serrano bardzo ciekawie pisze o gniewie. Nie przedstawia go jako czegoś złego czy wstydliwego. Pokazuje, że czasem jest on reakcją na ból, stratę i niezrozumienie. Może niszczyć, ale może też pomagać przetrwać. Blanca zaczyna dostrzegać, że ten ogień, który nosi w sobie, nie musi być wyłącznie ciężarem.

,,Ogień w gardle" to książka nieoczywista, momentami metaforyczna, ale przede wszystkim bardzo emocjonalna. Opowiada o tym, jak trudno odnaleźć siebie, gdy ktoś, kto miał być najbliżej, odchodzi. I o tym, że nawet z najbardziej bolesnych doświadczeń można próbować zbudować coś nowego. To historia, która momentami boli, ale warto sięgnąć.

,,Trzy dziewczyny z emocjami buzującymi niczym Coca-cola w litrowej butelce po wrzuceniu mentosa".

Walencja lat dziewięćdziesiątych staje się tłem dla historii Blanki i jej matki, dwóch kobiet połączonych silną więzią. Gdy matka nagle znika, pozostawia po sobie nie tylko bolesną pustkę, lecz także pytania, które przez lata będą rezonować w życiu córki.

Blanca wychowywała się w poczuciu wolności i niezależności, a mimo to coraz mocniej doświadcza wyobcowania. Cicha, obowiązkowa uczennica zaczyna szukać ukojenia w świecie pełnym hałasu, muzyki i ryzyka. Słucha Joy Division, kradnie drogie szminki, włóczy się po klubach, pije tanie alkohole i desperacko próbuje zagłuszyć narastający w niej niepokój. W internetowej rzeczywistości odnajduje dziewczyny podobne do siebie, zagubione, wrażliwe, spragnione zrozumienia. Fascynują je mroczne brzmienia, historie seryjnych morderców, wszystko to, co wymyka się społecznym normom. Razem tworzą pełną chaosu, emocji i potrzeby bycia naprawdę widzianą własną wspólnotę.

To opowieść o pęknięciach, których nie da się ukryć. O dziewczynach próbujących odnaleźć siebie pośród bólu, samotności i narastającego buntu. I o tym, że czasem największym pragnieniem człowieka jest po prostu zostać zrozumianym.
Styl autorki ma w sobie coś surowego, a jednocześnie niezwykle emocjonalnego. Potrafi przeplatać ciężar z ironią, melancholię z subtelnym humorem, a chaos emocji zamieniać w opowieść, od której trudno się oderwać.

Blanca jest bohaterką pełną sprzeczności. Jej bunt, impulsywność i ryzykowne decyzje nie wynikają wyłącznie z potrzeby prowokacji, pod tym wszystkim kryją się ogromny lęk, smutek i rozpaczliwe pragnienie bliskości. Momentami trudna, chaotyczna, czasem wręcz autodestrukcyjna, pozostaje przy tym autentyczna. Relacje, które buduje, stają się czymś więcej niż zwykłą przyjaźnią. To bezpieczna przestrzeń, namiastka domu i akceptacji, której tak bardzo jej brakuje. Uwagę zwraca sposób, w jaki autorka opowiada o kobiecym gniewie. O emocjach tłumionych latami, poczuciu winy, niedopasowaniu i ciągłym dostosowywaniu się do oczekiwań innych. Beatriz Serrano nie ocenia swoich bohaterek. Pozwala im być głośnymi, zmęczonymi, pogubionymi i pełnymi sprzeczności.

Książka intensywna, momentami niewygodna. Smutna, niepokojąca, bardzo ludzka. I niezwykle prawdziwa. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Mega dobrze mi się to czytało. Blanca przypominała mi samą siebie i moje przyjaciółki kiedy miałyśmy po 20 lat. Ten motyw z pierwszą pracą - ah któż z nas nie doznał trwogi kiedy zaczął pracować na serio i dostrzegł jak przerażający i smutny jest los robola... Fajnie, że Serrano zastosowała ten motyw ognia w gardle, bo znajduję w nim wiele metafor, pobożnych i złych życzeń ludziom, którzy źle życzą nam i próba ratowania świata. Zaliczyłabym ją do powieści obyczajowych, ale tych z górnej półki. Jest to niewątpliwie coś co w książkach lubię - prawdę, bohaterów z ciekawą historią i kontekst, w tym przypadku kontekst lat 2000' za którymi cały świat zaczął niedawno tęsknić. Tutaj mamy to soundtracku, w filmach jak hiszpańskie klasyki i czatach jak kiedyś na Interii. Ogólnie super :) 

Aż trudno uwierzyć, że ,,Ogień w  gardle" to debiut Serrano, bo choć to historia nastolatki wchodzącej w dorosłość w pamiętnych czasach 00' to bez wątpienia jest to powieść dojrzała. Autorka genialnie oddała klimat grupek jakie tworzyły się pośród użytkowników czatów, którzy szybko stają się sobie najbliższymi przyjaciółmi, zaczynają razem mieszkać i tworzą alternatywną rodzinę. Jest tu też ciekawy wątek matki Blanki, która porzuca swoją kochaną córeczkę w wieku 9 lat, by po latach wrócić z wyjaśnieniami. Kiedy myślę o tej książce po jej przeczytaniu, uznaję ją za naprawdę głęboką, a jednocześnie lekką,bo przeczytałam ją jednym tchem. Słowem, warto :)