Okna pełne błękitu

Literatura ma terapeutyczną moc, jeżeli tylko jej na to pozwolimy. Okna pełne błękitu Beaty Piliszek-Słowińskiej to właśnie taka historia, która koi, przytula, ale też daje wiele refleksji. Ewa, dziewczynka wyrwana z rodzinnego domu, a później kobieta, która przez lata próbuje zrozumieć, czym właściwie jest życie po stracie, to lustro dla wielu z nas. Poruszające. Ewę poznajemy jako dziecko, które przychodzi na świat w rodzinie wiążącej z nią wielkie nadzieje. Potem los gwałtownie odbiera jej to, co najważniejsze: dom, bliskość rodziców, rodzeństwo, poczucie przynależności. Dziewczynka, której zagraża pewne niebezpieczeństwo, zostaje wywieziona nocą i trafia do odizolowanego domu na urwisku, miejsca bezpiecznego, ale oddzielonego od świata. Z okien widzi rzekę i odległe miasto. To wystarczy, by marzyć, tęsknić, malować i układać sobie w głowie obrazy życia, które mogłoby wyglądać inaczej. Do domu na skale docierają także inni ludzie. Teo, chłopak wyrzucony przez rzekę na brzeg u podnóża domu, wnosi do życia Ewy wiedzę o świecie poza murami. Opowiada o krainie podzielonej przez wojnę i zniszczonej stolicy. Dziewczyna spotyka również wędrowca Wita, który szuka lekarstwa dla ciężko chorej córki, a Ewa próbuje mu pomóc. I jednocześnie z każdym spotkaniem dojrzewa, uczy się, na swój sposób poznaje świat. Potem dorasta i życie stawia przed nią kolejne wyzwania. Beata Piliszek-Słowińska pisze o samotności, tak dobrze znanej, a jednak

...
(czytaj dalej)