Perfidna gra

(...) Przed komisarzem Brunettim pojawia się kolejne trudne śledztwo w związku z zabójstwem. A wszystko zaczyna się od spraw zamierzchłych, związanych z kradzieżami dzieł sztuki i sprawą faszystowskiego funkcjonariusza. Brunetti odkrywa poraz kolejny mroczną stronę Wenecji. To co wydaje się początkowo odległe, staje się aktulane i przynosi pierwszą ofiarę. Komisarz krok po kroku zmierza do rozwiązania zagadki, a po drodze przekonuje się o wciąż świetnie prosperującym świecie zakłamanych, nieuczciwych marszandów, gdzie chciwość sprawia, że człowiek zdolny jest, tak dawniej jak i dziś, do najgorszych uczynków.

"Perfidna gra" to wyśmienity, włoski kryminał Donny Leon, w nowym wydaniu. Seria z komisarzem Brunettim nie przestaje intrygować i wciąga świetnie poprowadzoną fabułą. Autorka doskonale oddaje klimat weneckiej codzienności, z którą musi mierzyć się Brunetti. Śledztwo trzymające w napięciu, relacje komisarza z rodziną, współpracownikami, kulinarne smaczki, miasto widziane oczami Brunettiego, to wszystko tworzy przepis na samoczytającą się lekturę, której nie chce się odkładać. Uwielbiam w książkach Donny Leon to, że nie potrzebuje ona umieszczać w nich scen ociekających krwią, żeby stworzyć świetny, trzymający w napięciu kryminał. Wyśmienicie potrafi połączyć elementy typowe dla tego gatunku, z psychologiczną odsłoną, i szczyptą ironii, zmuszającą do refleksji nad światem, nieustannie rządzonym przez wpływy i ciemne interesy. Odziera podejmowane decyzje i działania z kamuflujących masek, odsłaniając chciwość, cynizm, podążanie za władzą i pieniądzem. I z tym wszystkim zmaga się komisarz Brunetti na drodze do rozwiązania zagadki. A móc mu towarzyszyć, to dla czytelnika sama przyjemność.

Polecam!!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Perfidna gra" to jedenasty tom z serii o Komisarzu Brunettim. Włochu, a dokładnie Wenecjaninie. Jest rok 2002. Z naszym niezłomnym komisarzem pragnie porozmawiać studentka jego żony Paoli, Claudia. Chodzi o jej dziadka. O nielubianego wśród weneckich kręgów artystycznych a także arystokratycznych Lucę Guzzardiego. Dziewczyna pragnie, nawet nie dla siebie a dla swojej przyszywanej babci, oczyścić jego imię. Zmarł w latach 70-tych ubiegłego wieku w szpitalu dla obłąkanych. Skazany za kradzieże dzieł sztuki. Chociaż, bliżej było do jego faszystowskich poglądów, to przez ogłoszenie amnestii sąd nie mógł go za to skazać. Jednak zanim komisarz zdążył rozpatrzyć się w prośbie Claudii, został wezwany do jej mieszkania. Okazało się, że została zamordowana. I tu pojawia się pytanie. Dlaczego? Czy to miało związek z jej próbą uzyskania pośmiertnego ułaskawienia dla Luci? Wiele pytań na które Guido będzie musiał znaleźć odpowiedzi.

W trakcie śledztwa prowadzi dysputy z teściem, marchandem Lele i współpracownikami o wydarzeniach, które się rozgrywały w Wenecji w trakcie IIWŚ. O ich następstwach. O tym jak ludzie starali się ocalić siebie oraz cenne dzieła sztuki. Zaznajamiając się z kryminalną stroną powieści, czytelnik równocześnie czyta jak i sam zastanawia się nad tą cienką granicą ludzkiej moralności, która nie pozwala do końca rozprawić się z przeszłością bo stoi w opozycji do chciwości. Czy posiadanie pięknych dzieł sztuki zdobytych legalnie lub nieco mniej legalnie warte jest tego aby wymazać to w jaki sposób rodzina stała się ich właścicielami? Dużo moralnych pytań, na które zarówno komisarz jak i my sami musimy sobie odpowiedzieć. I chociaż akcja nie pędzi jak pendolino to książkę czyta się szybo i z przyjemnością mimo, że serię zaczęłam od tomu 32 to w niczym mi to nie przeszkodziło. Polecam.


  Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)