Plan na życie

Kristin Harmel w Planie na życie ponownie sięga po temat, który od lat stanowi fundament jej twórczości: odbudowywanie siebie po stracie. To powieść, która łączy elementy obyczajowe z delikatną nutą psychologicznej refleksji, tworząc historię o poszukiwaniu sensu, gdy dotychczasowy świat rozpada się na kawałki. Choć książka nie należy do najbardziej przełomowych w dorobku autorki, oferuje solidną, emocjonalnie angażującą lekturę, zasługującą na 7/10.

Fabuła koncentruje się na bohaterce, która po osobistej tragedii próbuje stworzyć dla siebie nowy plan na przyszłość. Harmel prowadzi ją przez kolejne etapy żałoby, nie uciekając od trudnych emocji, ale też nie popadając w przesadny dramatyzm. To właśnie umiejętność balansowania między bólem a nadzieją stanowi jedną z największych zalet powieści. Autorka potrafi pokazać, jak kruche, a jednocześnie wytrzymałe potrafi być ludzkie serce.

Najmocniejszym elementem książki jest konstrukcja bohaterki. To postać pełna sprzeczności, czasem zagubiona, czasem zaskakująco silna, ale zawsze wiarygodna. Jej wewnętrzne monologi pozwalają zajrzeć w głąb emocjonalnego chaosu, w którym próbuje odnaleźć kierunek. Harmel świetnie oddaje ten proces, tworząc psychologiczny portret, który porusza, choć momentami bywa nieco zbyt dosłowny.

Fabuła rozwija się spokojnie, czasem aż za bardzo. Niektóre wątki wydają się przeciągnięte, jakby autorka chciała nadać im większą wagę, niż faktycznie niosą. To właśnie te momenty spowalniają narrację i sprawiają, że książka traci nieco impetu. Z drugiej strony, gdy Harmel trafia w odpowiedni rytm, potrafi stworzyć sceny pełne emocjonalnej prawdy.

Warto docenić również sposób, w jaki autorka kreuje przestrzeń. Miejsca, w których porusza się bohaterka, stają się metaforą jej wewnętrznego stanu - od dusznych, przytłaczających przestrzeni po te, które otwierają się na nowe możliwości. To subtelne, ale skuteczne narzędzie budowania atmosfery.

Plan na życie jest powieścią poruszającą i dobrze napisaną, ale brakuje jej elementu, który wyniósłby ją ponad gatunkową średnią. To książka solidna, ale nie zaskakująca. Mimo to pozostaje wartościową lekturą dla tych, którzy cenią historie o emocjonalnym dojrzewaniu i powolnym odzyskiwaniu nadziei.

Bardzo lubię Kristen Harmel i po przeczytaniu "Planu na życie" potwierdziłam tylko powody swojej sympatii.

Historia Kate mmnie wzruszyła, ale także wiele nauczyła. Widzę, że autorka poważnie podchodzi do poruszanych tematów, drąży, zbiera informacje i bardzo umiejętnie wpłata je w swoje powieści. Tutaj miałam okazję do zgłębienia tematu Głuchoty, muzykoterapii, pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. A wszystko to w pięknej otoczce miłości, która pokonuje bariery, zdawałoby się nie do pokonania...