Potomek

"Potomek" Grahama Mastertona to moje trzecie podejście do przekonania się do tego autora. Jednak wciąż twórczość tego autora do mnie nie przemawia. Książka ani mnie nie zachwyciła, ani nie porwała. Styl pisania autora jest dla mnie męczący i nie odczuwam przyjemności z czytania jego książek. 

Powieść należy do horroru, ale szczerze nie czułam żadnego niepokoju czy też grozy czytając tą książkę. Bohaterowie są tak słabo skonstruowani, że trudno mi sobie wyobrazić, że są rzeczywiści. Już nie wspominając o utożsamieniu się z nimi.

"Potomek" miał być opowieścią o wampirach, w związku z czym liczyłam, że ta książka wreszcie do mnie przemówi. Nie przemówiła.

Powieść nie należy do grubych, więc można ją przeczytać w jeden wieczór. 

W co musi być uzbrojony łowca wampirów? Czosnek, krzyż, osinowy kołek, lusterko – co jeszcze dodacie do listy? Graham Masterton wykorzystał swoją pozycję pisarza i nieco zmodyfikował ten zestaw. Stworzył postać Jamesa Falcona, którego obdarzył wyjątkowymi predyspozycjami do polowania na „dzieci nocy”. Bohater zasłuchany w baśnie, które opowiadała mu matka, zaczął badać temat. W efekcie upomniało się o niego wojsko. Falcon ścigał wampiry w czasie II wojny światowej. Trafił m.in. na ślad potężnego Dorina Duca. Po trzynastu latach ich drogi znowu się krzyżują. Falcon musi zapobiec londyńskiej masakrze i stanąć oko w oko z dawnym wrogiem.

Powieści o wampirach to swoisty kanon w literaturze grozy. Nie dziwota, że tak płodny autor, jak Graham Masterton sięga po ten wątek. A może dziwota? W przedmowie do wydania, które posiadam [wyd. Replika, 2022] autor wylicza, absurdy w przedstawianiu wampiryzmu w literaturze. W swoim wywodzie zapomina o najważniejszej kwestii. Mianowicie, jak coś martwego morze w ogóle być żywe. Podobne pytanie stawia jedna z postaci w powieści. Niestety pisarz zbywa je zwykłym „nie wiem”. Mam również wątpliwości, co do samego pomysłu Mastertona. Zastanawia mnie, dlaczego wampiry, istoty nieśmiertelne, miałby chęć uczestniczyć w ludzkim konflikcie zbrojnym. Zazwyczaj są przedstawiane, jako egocentryczne i aroganckie, więc raczej powinny być ponad to. Taka refleksja naszła mnie po wstępie napisanym przez Grahama Mastertona. Ja uważam, że w literaturze w wszystko jest możliwe. Pisarz ma prawo bawić się każdym pomysłem i jeżeli dobrze go zrealizuje to ten się obroni.

Popatrzmy na to, jak został napisany „Potomek”. Mam wrażenie, że Masterton nie miał serca do tej powieści. Coś tam zrodziło mu się w głowie i spisał to byle jak. Szybko rzuca się w oczy, że autor nie zarysował dokładnie przewodniego wątku. Zaczyna od polowania na wampiry podczas wojny, potem przenosi się na postać Jamesa Falcona, aby przeskoczyć do meritum akcji, czyli londyńskiej masakry. W finale akcent znowu przesuwa się na osobę głównego bohatera. Generalnie fabuła nie jest skomplikowana, łatwo wyczuć powiązania między tymi wątkami i intencję autora. Jednak pisarz tej klasy powinien zrobić to umiejętniej, a na pewno ciekawiej.

Akcja jest wartka, co nieco ratuje tę powieść, chociaż nie uchroniła się od kiepskich rozwiązań – co nie powinno mieć miejsca patrząc na przedmowę autora. Prawda jest jednak taka, że jeżeli wkręcicie się w pościg za Ducą drobne absurdy nie będą kuły was w oczy.

Ciekawą kwestią jest nazewnictwo. Pisząc „Potomka” Graham Masterton inspirował się legendami o rumuńskich wampirach zwanych „strigoi”. W polskim wydaniu powieści zostały nazwane strzygami. Znajduje się tu również akapit, w którym pojawia się rozróżnienie na strzygi i nosferatu (pisane małą literą, ponieważ oznacza tu grupę stworzeń). Krótko mówiąc specyfikacja jest jasna. Nie jestem do końca pewna, czy trafna jeżeli chodzi o język polski. Strzyga znana z mitologii słowiańskiej to demon płci żeńskiej na co wskazuje litera „a” końcu tego słowa. Do tej pory spotykałam się z określeniami „strzyga” oraz „strzygoń” i to drugie odnosiło się do rodzaju męskiego. W „Potomku” funkcjonują nazwy „strzyga” i „strzygoica”. Pierwsze z nich to ogólne określenie tych istot. Drugie zostało stworzone na potrzeby rodzaju żeńskiego. Strzygi Mastertona są inne niż te, które znałam z literatury. Elegancie, wyrachowane, a nie dzikie i pierwotne. Nie neguję takiego ich przedstawienia, jednak tzw. mitologia w książce mogłaby być bardziej rozbudowana. Ułatwiłoby to czytelnikowi „przeskoczenie” nad pewnymi stereotypami.

„Potomek” to bardzo przeciętna książka w dorobku Grahama Mastertona. Poskąpił on w niej nawet, tak charakterystycznych dla siebie, obrzydliwie erotycznych scen. Autor miał jakiś pomysł, ale słabo go zrealizował. Powieść ratuje szybka akcja, jednak – jak to się mówi – sprawia wrażenie napisanej na kolanie.

Witajcie moi kochani

Lubicie historie o wampirach?

Dziś przychodzę do Was z nietuzinkową historią o krwiopijcach.

Tytuł: Potomek

Autor: Graham Masterton

Wydawnictwo: Replika

Historia opowiada o losach kapitana kontrwywiadu armii USA Jamesa Falcona, który był międzynarodowym specjalistą w zwalczaniu wampirów. Jego historia rozpoczęła się podczas II wojny światowej, podczas której ścigał oraz eliminował wampiry, ale głównie zależało mu na schwytaniu potężnego wampira Dorina Ducana. Jednakże wojna się skończyła, a kapitan odszedł na spoczynek. Po wielu latach pokoju demony przeszłości znów dały o sobie znać, a on otrzymał propozycję powrotu do służby oraz wznowienie pościgu za wampirem. I tak oto ponownie ruszył tropem Doriana Ducana tym razem mając nadzieję ze sukces misji.

To była całkiem dobra lektura.

Początkowo miałam obawy, ponieważ historia rozpoczęła się w czasie II wojny światowej i obawiałam się, że aspekt wojenny będzie bardzo odczuwalny. Na szczęście tak się nie stało. Więc czytałam tę historię z dużym zainteresowaniem. I owszem takiej historii o wampirach jeszcze nie znałam.

W tej powieści kapitan James Falcon jest międzynarodowym specjalistom zwalczającym strzygi, czy jak kto woli wampiry. Więc główny wątek dotyczył śledzenia oraz eliminowania wrogów, najpierw podczas wojny, a następnie już w czasie pokoju. Bowiem po wielu latach od zakończenia wojny dał o sobie znać ,,stary znajomy" kapitana Falcona. Więc ten, nie mając innego wyboru, ponownie wyruszył za nim w pościg. I był to bardzo przyjemny i emocjonujący pościg.

Może spektakularnej akcji tu nie znalazłam, ale było naprawdę ciekawie. I w sumie jestem zaskoczona, że tak mało fantastyczna historia przypadła mi do gustu, ponieważ pod względem historii o wampirach mam już pewne oczekiwania. Jednak książkę czytało mi się bardzo przyjemnie.

Pd względem bohaterów również się nie zawiodłam, ponieważ byli bardzo interesujący. Ubolewam jednak na tym, iż sama postać wampira została tak skromnie przedstawiona.

Mimo tego zakończenie zrekompensowało mi te braki. Musze przyznać, iż podejrzewałam, że historia może się tak skończyć, ale mimo wszystko byłam tym faktem zaskoczona. Bardzo pozytywnie zaskoczona.

Reasumując ,,Potomek" to dobra oraz inna powieść o wampirach, którą czytało mi się bardzo przyjemnie. Pod wieloma względami mnie zaskoczyła. Z przyjemnością sięgnę jeszcze po inne powieści autora.

Polecam, strona.394

Niestety to jedna ze słabszych powieści Mastertona. Sam pomysł ma potencjał, realizacja jednak dość nijaka. Zdecydowanie odstaje od innych książek Autora.