Przeźroczysty czyli wigilia z troglodytami

W każdym z nas jest trochę Jaśka Kebaba.

"Przeźroczysty czyli wigilia z troglodytami" jest opowieścią o przemianie. Ale zanim jest przemiana, najpierw jest ta ciemna strona człowieczeństwa. Strona ponura, pyszna, pogardliwa wobec innych, strona agresywna w słowie i nieraz czynie, strona złośliwa, burzliwa i wredna. Któż z nas choć raz w życiu nie dał wygrać złu w sobie ? Jasiek Kebab to zawodowy kierowca, który jak się wydaje składa się tylko z tej ciemnej strony. Książka pisana z jego perspektywy, często zza kierownicy swojego autobusu, jakby oczami zaślepionymi złem obserwował rzeczywistość. Również i jego rodzina doświadcza od niego więcej trudów niż dobra. Nawet czytelnik w pewnych momentach może się poczuć zlekceważony. To po prostu taki typ człowieka, który tylko siebie uważa za ważnego, a każdy inny jest jakby intruzem w jego życiu, przeszkadzającym, głupszym i gorszym. Ale nic nie trwa wiecznie. Nawet najbardziej zatwardziałe serca i umysły mogą w końcu zacząć pękać ze skorupy, w którą się otoczyły.I ta powieść to pokazuje. Przeprowadza nas przez proces przemiany Jaśka,który wydawał się niereformowalnym zlosliwcem. A jednak. W każdym człowieku jest też jakieś dobro. Czasem ukryte głęboko, pod błotem nienawiści, pod skorupą oschłości, pod betonem zła. Ale jest. I w końcu daje o sobie znać. Czasem trzeba wstrząsu, przerażenia, dotknięcia kwestii ostatecznych, żeby otworzyć oczy i serce. Proces przemiany Jaśka nie jest idealny, lukrowany. Autor pokazuje i jego wzloty i ponowne upadki. I to, że dostrzega swoje zło, ale też i to, że wciąż ,być może nawet z przyzwyczajenia, z nawyku, popełnia błędy, krzywdzi innych. Jak widać droga do przemiany nie jest łatwa. Nie jest to też takie oczywiste, że zakończy się sukcesem. Po drodze może wiele się wydarzyć, a i czas ,który wydaje się nam, że mamy nieograniczony , może się skończyć szybciej niż nam się wydaje. 

Dla mnie ta powieść to instrukcja obsługi człowieka. Trudnego człowieka. Którym i każdy z nas bywa. Pokazuje , że nigdy nie jest za późno na podjęcie przemiany, czasem tylko może się okazać , że nie zdążymy. Dlatego warto zacząć od razu naprawiać to co w nas zle. Ale też i pokazuje jak wytrwałość bliskich może wydrążyć skałę zatwardziałego serca. Jak dobro może krok po kroku roztapiać zło. Świetna powieść. Pozostawia wielki skąd w sercu i umyśle. Otwiera oczy. Pokazuje i poucza.

Super książka. Okładka bardzo intrygująca , a treść dająca ogromnie do myślenia. Historia Jaśka Kebaba może być historią każdego z ludzi. Bo kto z nas czasem nie bywa wredny, kto z nas nie ma gorszych dni, kto nie ma chwilami dość innych. Tyle, że dla Jaśka to nie były chwilowo negatywne odczucia, jego całe życie było jednym wielkim fochem na świat. Pracując jako kierowca autobusu spotykał się na co dzień z innymi , miewał różne przygody i różne relacje ze współpracownikami. A w tym wszystkim w większości niestety tylko krzywdził. Głównie swoich najbliższych. W końcu przez różne okoliczności zaczyna dostrzegać to co w nim złe. I podejmuje starania, by coś zmienić, ale niestety jak się okazuje ma bardzo mało czasu. Ekstra są takie powieści,które pokazują złą stronę człowieka. Dlatego, że często i czytelnik może przez pryzmat książki dostrzec swoje wady i zacząć nad nimi pracować. To są takie jakby historie edukacyjne, dające do myślenia. Dla mnie ta powieść jest świetna. Napisana odważnie, bez tabu, bez cenzury. Chwilami może i ostra, ale dzięki temu jeszcze bardziej dotyka emocji. Ja polecam. W mojej opinii to naprawdę super książka. Zostanie ze mną. I będzie drogowskazem i pouczeniem. 

Znając poprzednie książki tego autora, pełna ciekawości tuż po premierze sięgnęłam po najnowszą powieść. I nie zawiodłam się. Autor kolejny raz porusza serca i umysły. 

"Przeźroczysty czyli wigilia z troglodytami" to niezwykła wycieczka po najciemniejszych zakamarkach ludzkiego serca, umysłu, charakteru .Główny bohater, kierowca autobusu Jasiek nazywany Kebabem skupia w sobie chyba wszystkie najgorsze ludzkie cechy. Jest apodyktyczny, wybuchowy, nie mający szacunku do nikogo innego. Każdego człowieka traktuje z lekceważeniem, jakby przeszkadzało mu to, że inni żyją i oddychają tym samym powietrzem. Szczególnie wredny, a nawet agresywny jest dla swoich najbliższych, zwłaszcza żony, która mimo wszystko jest mu wierna i oddana. Z czasem różne zdarzenia ,które go dotykają zaczynają poruszać skostniałe serce Jaśka. Krok po kroku otwiera oczy na kolejne swoje wady, dostrzegając jak strasznym był człowiekiem. Jednak jak się okazuje czasu ma bardzo niewiele na autorefleksję i naprawienie krzywd. Czy zdąży?

Książka jest specyficzna. Napisana jakby z perspektywy głównego bohatera, jakby była jego własną opowieścią. Nie brakuje mocnych słów i pokazywania negatywnych cech w sposób bardzo dosadny. Tak naprawdę nawet sam czytelnik już na początku może się poczuć obrażony przez Jaśka. Ale rozumiem, że taki był zamysł autora, by do głębi wzbudzić emocje. Prawdziwe i silne. I to się udało. 

Ta powieść potężnie konfrontuję nas z samym sobą. Zmusza do refleksji nad stanem naszego serca, nad tym jaki jest nasz stosunek do bliskich, znajomych, współpracowników. Każe zajrzeć w głąb siebie i poszukać ile w nas jest z Jaśka Kebaba i czy coś z tym robimy ,by było tego jak najmniej, bo ile wiadomo ile mamy czasu na to, by stać się lepszymi.