Róża

Książki Ani można czytać w ciemno, bo każda niesie ze sobą gwarancję udanej lektury. 

Każda jest wyjątkowa, opisuje zupełnie różne historie, a jednak łączy je jedno: miłość w czasach niepokoju, często pomiędzy ludźmi, których nie powinno łączyć nic oprócz nienawiści.

Tak też było w majowej premierze pt. "Róża".

To, że miłość przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy, wiadomo nie od dziś. 

Ale to, że sekrety mogą ją zniszczyć, rujnując życie obu stron, nie każdy jest w stanie pojąć.

*

1943 rok.

Życie pomimo wojennej zawieruchy płynie swoim rytmem. Niespodziewanie w drzwiach rodziny Olszańskich staje jeden z mieszkańców, informując, że rozpoczęły się przymusowe wywózki na roboty do Niemiec. 

Chcąc uchronić starszego brata, Tadeusz podejmuje heroiczną decyzję, że to on wyjedzie. 

Na targu zostaje "kupiony" przez młodą Niemkę Almę Rose, której ojciec prowadzi popularną szkółkę róż. Tadeusz, nie zdając sobie sprawy, że kobieta uratowała go przed innym sadystycznym gospodarzem, uważa ją za głupią, rozwydrzoną smarkulę. 

Nienawiść szybko ustępuje miejsca kiełkującemu uczuciu, które może kosztować mężczyznę życie. 

2003 rok.

Na łożu śmierci żona wyjawia Tadeuszowi tajemnicę, którą skrywała przez całe ich małżeństwo. 

Wręcza mu listy z przeszłości, których treść sprawia, że mężczyzna nie chce więcej widzieć żony, choć wie, że kobieta może umrzeć w każdej chwili.

Od tego momentu już nic nie będzie takie samo, a to, co dotąd brał za oczywistość, okazało się kłamstwem.

Co skrywały listy?

Czego dowiedział się Tadeusz?

Czy zdoła wybaczyć żonie, by ta z czystym sumieniem mogła odejść z tego świata?

*

Polecam, bardzo!

Choć książka opisuje ciężkie czasy i porusza temat okropnego, niewybaczalnego kłamstwa, czytało mi się ją znakomicie. A może właśnie dzięki temu?

Zbliżając się do końca nie widziałam dosłownie nic przez oczy pełne łez. Aż się bałam, że zamoczę nimi strony. 

To jest tak wielki ładunek emocjonalny, że to ciężko ubrać w słowa. Jestem zachwycona, Aniu, po raz jedenasty Twoja książka po prostu powaliła mnie na kolana. Jestem bezbronna w obliczu tych wszystkich historii, które są tam piękne jednocześnie tak bardzo bolesne. 

Czekam na nowe. Dziękuję! 

Czy można przeżyć całe życie, wierząc w jedną prawdę, a potem odkryć, że była ona jedynie starannie ukrywanym kłamstwem? A jeśli los dałby nam możliwość jeszcze raz spojrzeć na wydarzenia sprzed wielu lat, czy odważylibyśmy się sprawdzić, co naprawdę się wtedy wydarzyło?

Książka „Róża” Anny Rybakiewicz od pierwszych stron urzekła mnie swoim klimatem, który bardzo lubię w powieściach. Nie znajdziecie tutaj nieustannego pędu wydarzeń, za to nie brakuje emocji, tajemnic i historii, która z każdą kolejną stroną odsłoni przed Wami coraz więcej. Mam ogromną słabość do książek z historią w tle, dlatego już po przeczytaniu opisu czułam, że ta opowieść może trafić prosto w moje serce.

Anna Rybakiewicz zabrała mnie w podróż między dwoma czasami – wojennym rokiem 1943 i rokiem 2003. Bardzo lubię takie rozwiązania, bo pozwalają spojrzeć na bohaterów z różnych perspektyw i zrozumieć ich losy znacznie głębiej. Tutaj oba plany czasowe przeplatają się niezwykle płynnie, a każda kolejna strona odsłania nowe fakty, budząc jeszcze większą ciekawość.

Poznacie Tadeusza – młodego Polaka wywiezionego na roboty przymusowe do niemieckiej szkółki róż. Już sam ten obraz działa na wyobraźnię. Wojna, cierpienie i strach z jednej strony, a z drugiej róże, symbol piękna, delikatności i nadziei. To właśnie tam na drodze Tadeusza staje Alma Rose. Niemka. Dziewczyna, której powinien nie ufać. Dziewczyna, której nie powinien pokochać.

Ten wątek poruszył mnie szczególnie mocno. Autorka nie stworzyła banalnego romansu na tle wojny. Pokazała uczucie rodzące się powoli, nieśmiało, w cieniu uprzedzeń, bólu i wydarzeń, na które bohaterowie nie mieli żadnego wpływu. Czy w świecie podzielonym przez nienawiść można odnaleźć miłość? Czy serce słucha rozkazów historii i polityki? Czy można kochać kogoś, kogo inni uznaliby za wroga?

Jeszcze większe emocje wywołała we mnie współczesna część historii. Gdy umierająca żona Tadeusza wyznaje mu sekret skrywany przez lata, wszystko, co wydawało się pewne, zaczyna się rozpadać... Autorka pozwala wraz z bohaterem wrócić do przeszłości, by próbując zrozumieć, co wydarzyło się naprawdę. A u mnie pojawiło się mnóstwo pytań, na które chciałam natychmiast poznać odpowiedzi...

Czy gdyby Tadeusz znał prawdę wcześniej, czy jego życie wyglądałoby inaczej? Czy można odzyskać coś, co wydawało się bezpowrotnie utracone?

Ogromnie doceniam sposób, w jaki Anna Rybakiewicz buduje emocje. Nie ma tu sztucznego dramatyzmu. Jest za to wzruszenie, tęsknota, nadzieja, żal i nieustanne napięcie związane z odkrywaniem kolejnych sekretów. Kilka razy łapałam się na tym, że przystaję na chwilę po przeczytaniu rozdziału, żeby poukładać sobie wszystko w głowie. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną.

Urzekła mnie również lekkość i płynność stylu autorki. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, a jednocześnie trudno pozostać wobec niej obojętnym. Piękna okładka idealnie współgra z treścią, bo pod delikatnością róż kryje się opowieść pełna bólu, trudnych wyborów i tajemnic czekających na odkrycie.

Najmocniej poruszyło mnie jednak to, jak autorka pokazała wpływ przeszłości na teraźniejszość. Jak jedna decyzja może odbijać się echem przez całe życie. Jak długo człowiek potrafi nosić w sobie niewypowiedziane słowa, tęsknotę i pytania bez odpowiedzi.

„Róża” to piękna, poruszająca i pełna emocji opowieść o miłości, która nie miała prawa się narodzić, o sekretach zdolnych zmienić całe życie i o nadziei, która nigdy nie gaśnie całkowicie. Jeśli, tak jak ja, lubicie powieści z historią w tle, rodzinne tajemnice, emocjonujące losy bohaterów i opowieści, które skłaniają do refleksji, koniecznie sięgnijcie po „Różę”. To książka, która wzrusza, porusza i przypomina, że przeszłość potrafi wrócić wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Mam do róż szczególny sentyment, bo przez wiele lat w moje imieniny, babcia przynosiła mi zerwaną w ogrodzie różę. Pachniała zachwycająco i wiedziałam, że jest dana z miłością.

Róże mają również wyjątkowe znaczenie dla bohaterów najnowszej powieści Anny Rybakiewicz, na co wskazuje jej tytuł „Róża”. Dla niektórych są pasją, wręcz całym życiem, dla innych jedyną nicią wiążącą ich z przeszłością. Dla mnie równie wyjątkowa stała się ta poruszająca, w moim odczuciu najlepsza powieść autorki, która trafiła wprost do mojego czytelniczego serca.

„Dwie pary. Dwie historie. Jedno miejsce pełne róż.”

Autorka cudownie splata ze sobą dwie linie czasowe, tworząc opowieść równie piękną, co skomplikowaną. Z jednej strony przenosimy się w mroczne czasy II wojny światowej. Poznajemy młodego Tadeusza, który ze złamanym sercem trafia na roboty przymusowe do Niemiec. Los rzuca go pod dach rodziny z mazurskimi korzeniami, w której to młodziutka Alma Rose musi trzymać wszystko w ryzach, podczas gdy jej ojciec, lekkoduch i marzyciel, bez reszty zatraca się w swojej jedynej pasji, pielęgnowaniu ukochanych róż.

Początkowa wrogość i zrozumiały antyniemiecki dystans Tadeusza z czasem zaczynają topnieć, a on sam zaczyna patrzeć na drugiego człowieka „przez pryzmat zachowań, a nie wpojonych uprzedzeń”. To właśnie na tym trudnym, wojennym gruncie kiełkuje zakazane uczucie. Uczucie, które od samego początku zmuszone jest walczyć z brutalną rzeczywistością, oczekiwaniami innych i powojennymi podziałami, wydającymi się przeszkodą nie do pokonania.

Z drugiej strony wracamy do współczesności. Sędziwy już wdowiec Tadeusz, po śmierci żony, mierzy się z tajemnicą sprzed lat, która rzuca nowe światło na całe jego dotychczasowe życie. W prowadzeniu hotelu i wspaniałej szkółki różanej pomaga mu Lena, młoda kobieta z niezwykle trudnym bagażem doświadczeń, która w Różanym Zakątku odnalazła sens życia. Spokojna codzienność dziewczyny znów staje jednak na głowie, gdy Tadeusz postanawia przekazać stery w firmie nowemu zarządcy, Martinowi.

Czy to najlepsza powieść autorki? Dla mnie tak. Zakochałam się w niej absolutnie! Zachwyciła mnie nie tylko fabułą, w której tajemnice kładą się cieniem na całym życiu, a trudne wybory łamią serce, ale również bohaterami, tak nieidealnymi jak my. Popełniającymi błędy, szukającymi prawdy o sobie samych, ale i pragnącymi miłości, która czasem potrzebuje odpowiedniego gruntu, żeby rozkwitnąć. To też piękna, słodko-gorzka historia o tym, że czasem największe dobro spotyka nas ze strony tych, po których najmniej byśmy się tego spodziewali.

Ta historia jest dla mnie zupełnie jak tamte róże, które babcia wręczała mi z uśmiechem. Ofiarowana czytelnikowi z niezwykłą czułością i pachnąca najczystszą miłością, która na długo zostaje w sercu.

Lubię róże, jednak nie znam się na ich przeróżnych odmianach ani na ich uprawach, jednak w książce „Róża” Anny Rybakiewicz, która należy do powieści z wojennym tłem, został świetnie wpleciony wątek dotyczący tych pięknie wyglądających i pachnących kwiatów! Tak więc, nie przedłużając, zapraszam na recenzję! 

Jest rok 1943. Siedemnastoletni Tadeusz zostaje wywieziony na przymusowe roboty. Przyjeżdża do słynnej szkółki róż niemieckich właścicieli, w której z niechęcią podejmuje pracę. Wśród właścicieli tej szkółki jest młoda Niemka Alma Rose. Z początku Tadeusz nie darzy jej sympatią, ale z czasem się to zmienia... Jak poradzą sobie z rodzącym się między nimi uczuciem? Jak wiele będzie ich ono kosztować?

Sześćdziesiąt lat później Tadeusz poznaje sekret, który zdradza mu jego umierająca żona. Kiedy poznaje prawdę, całe jego powojenne życie zostaje zburzone. Wszystko nagle okazuje się kłamstwem, a bolesne wspomnienia zaczynają wracać. Jak potoczyłoby się życie Tadeusza, gdyby sześćdziesiąt lat wcześniej dokonał innego wyboru i od samego początku poznałby całą prawdę? Jak wpłynęłoby to na losy jego najbliższych osób?

W książce narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Czasy, kiedy akcja toczy się w 1943 roku, napisane są z perspektywy Tadeusza lub Almy Rose, a czasy współczesne, czyli 2003 rok napisane są głównie z punktu widzenia Leny, czyli kucharki pracującej w hotelu, którego właścicielem jest Tadeusz. Obie płaszczyzny czasowe były dla mnie równie mocno ciekawe, jednak chyba bardziej podobały mi się te, w których akcja toczyła się w czasach wojennych. Autorka bardzo ciekawie opisała te ciężkie czasy związane z przymusową pracą Tadeusza. Jego znajomość z Almą Rose była bardzo interesująca i z czasem czuć było niepokój i napięcie związane z tym, że związki polsko-niemieckie były w tamtych czasach bardzo surowo karane. Podczas czytania byłam bardzo ciekawa tego, jak ich znajomość dalej się potoczy. Byłam też ciekawa tego, dlaczego w 2003 roku życie Tadeusza wyglądało tak, a nie inaczej. Bardzo intrygowało mnie też to, jaką prawdę odkrył ten mężczyzna na samym początku książki i dlaczego aż tak wstrząsnęła ona jego życiem. Na szczęście na końcu tej całej historii wszystko się wyjścia i łączy w jedną całość. Zakończenie tej powieści bardzo mi się spodobało i po przeczytaniu jej książki zrozumiałam wszystkie zachwyty innych czytelników nad książkami Anny Rybakiewicz. Stwierdziłam też, że będę od teraz sięgać po książki tej autorki w ciemno, ponieważ wcześniej nie znałam jej twórczości.

„Róża” jest piękną powieścią z historią w tle, którą czyta się szybko, a jej fabuła potrafi mocno zaciekawić. Opisana w niej historia miłości okazuje się silniejsza niż czas i przeciwności losu. W historii tej nie brakuje również nadziei na to, że to, co utracone można zawsze odzyskać. Bardzo polecam Wam tę historię jeśli lubicie książki, których akcja dzieje się w czasach wojennych i współczesnych, w których występuje zakazane uczucie lub tajemnice odkryte po wielu latach, a także takie, w których pełno ciekawostek o różach, w tym również różanych przysmaków. Gwarantuję Wam, że ta historia mocno Was pochłonie i pozostanie z Wami na długo.

🌹 „ʀóżᴀ” ᴀɴɴᴀ ʀʏʙᴀᴋɪᴇᴡɪᴄᴢ 🌹

 Opowieść o miłości, która nie powinna się wydarzyć, o sekretach, które mogą zrujnować życie, i o nadziei, że nawet to, co utracone, można odzyskać. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Anna Rybakiewicz po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi budować emocjonalne opowieści i tworzyć bohaterów, których losy na długo pozostają w pamięci czytelnika. Śmiało mogę rzec, że to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Jej historie zawsze wywołują mnie mnóstwo skrajnych emocji i za każdym razem po skończeniu książki czuję się cudownie związana z daną historią. ❤

„Róża” to historia, która uświadamia, że prawdziwa miłość pojawia się niespodziewanie i nie zwraca uwagi na pochodzenie, różnice czy trudną rzeczywistość. Bohaterowie muszą zmierzyć się z wojną, stratą oraz decyzjami, które na zawsze wpływają na ich życie. To właśnie te emocjonalne przeżycia sprawiają, że powieść tak mocno oddziałuje na czytelnika i pozostawia po sobie wiele refleksji. Szczególnie poruszający jest wątek miłości Tadeusza, Polaka wywiezionego na przymusowe roboty oraz Almy Rosy, córki niemieckiego właściciela majątku. Ich uczucie od początku wydaje się być skazane na niepowodzenie, ponieważ wojna, podziały narodowościowe i otaczająca ich rzeczywistość nie pozostawia im miejsca na szczęście.

Autorka stworzyła opowieść przepełnioną atmosferą tęsknoty, delikatności i nadziei. Symboliczny motyw róż nadaje całej historii wyjątkowego klimatu, a wojenne tło sprawia, że losy bohaterów stają się jeszcze bardziej poruszające. Największe emocje wzbudza jednak historia miłości rodzącej się w niesprzyjających warunkach i uczucie, które mimo przeciwności losu pozostaje żywe przez długie lata. W książce nie brakuje również tajemnic, dramatycznych wydarzeń oraz trudnych wyborów, które wpływają na losy bohaterów i wywołują w czytelniku silne emocje: od wzruszenia po złość i niedowierzanie.

„Róża” to bardzo bolesna i refleksyjna powieść o miłości, stracie oraz sile uczuć wystawionych na próbę czasu. Książka skłania do wielu przemyśleń i pokazuje, że nie zawsze życie układa się tak, jakbyśmy tego oczekiwali. 🌹 To jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.❤

Główny bohater Tadeusz w 1943 roku zostaje wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Trafia do słynnej szkółki róż. Poznaje tam Niemkę Almę Rose. Z dala od frontu i wśród róż rodzi się między nimi zakazane uczucie, które może go kosztować życie. W 2003 roku umiera jego żona Józefina. Przed śmiercią wyznaje mu sekret, który burzy mu cały świat. To co dla niego było prawdą, okazuje się kłamstwem.
Akcja prowadzona jest dwutorowo. Poznajemy historię Tadeusza w dwóch liniach czasowych. Obie przeplatają się płynnie. Narratorami są bohaterowie, więc bardzo dokładnie poznajemy ich historie. Książka pokazuje trudną rzeczywistość robotników wywożonych do Niemiec. Po latach bohater musi ponownie spojrzeć na własne życie i zmierzyć się z prawdą.
Autorka zabiera czytelnika w podróż przez czas, gdzie zapach róż miesza się z goryczą wojny i powojennych rozczarowań. Jest to historia przepełniona bólem, tęsknotą, wspomnieniami i miłością. To wzruszająca powieść o zakazanym uczuciu, dramatycznych wydarzeniach wojennych, sekretach, nowych początkach i o życiu w trudnych wojennym i powojennych czasach. Opowieść o miłości, która potrafi przetrwać najgorsze burze i o marzeniach, które nie zawsze mają szansę się spełnić. Pokazuje, jak jedna decyzja może wpłynąć na losy wielu osób i odebrać szansę na szczęście.

,,Róża" Anny Rybakiewicz to poruszająca powieść historyczno-obyczajowa, która opowiada o miłości, trudnych wyborach i tajemnicach z przeszłości. Autorka przedstawia historię osadzoną w realiach 

II wojny światowej, pokazując, jak wielki wpływ na ludzkie życie mają wydarzenia historyczne. Głównym bohaterem jest Tadeusz, młody Polak wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Tam poznaje Almę Rose, córkę właściciela szkółki róż. Choć początkowo dzieli ich nieufność i wojenne uprzedzenia, z czasem rodzi się między nimi uczucie. Równocześnie czytelnik poznaje wydarzenia rozgrywające się wiele lat później, gdy na jaw wychodzą sekrety mogące zmienić spojrzenie bohaterów na przeszłość. Autorka stworzyła ciekawą i pełną emocji historię, która wciąga od pierwszych stron. Bohaterowie są wiarygodni, a ich przeżycia wzbudzają współczucie i zainteresowanie. Szczególnie podobało mi się połączenie wątków historycznych z opowieścią o miłości i rodzinnych tajemnicach. Dzięki temu książka nie tylko dostarcza wzruszeń, ale również skłania do refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na kolejne pokolenia. Język powieści jest prosty i przystępny, dlatego książkę czyta się szybko i z przyjemnością. Opisy są barwne, a wydarzenia przedstawione w sposób pozwalający łatwo wyobrazić sobie losy bohaterów. Moim zdaniem ,,Róża" to książka godna uwagi. Przedstawia wzruszającą historię ludzi, którzy musieli zmierzyć się z trudnymi doświadczeniami wojny i jej konsekwencjami. Powieść pokazuje, jak ważne są pamięć o przeszłości, odwaga oraz siła uczuć. Polecam ją wszystkim, którzy cenią sobie emocjonujące historie i dobrze napisane powieści obyczajowo-historyczne.

2003 rok,umierając, Józefina wyznaje mężowi skrywaną od wielu lat tajemnice. Tym samym wie,że Tadeusz jej nie wybaczy bo ona sama by tego nie zrobiła. 

W 1943 roku młodszy z Olszańskich poświęca się i zamiast brata stawia się do transportu na roboty do Prus. Tam trafia do Mazurów, z których jedynie najmłodsza czuje się Niemką, chłopak pracuje z innymi robotnikami w polu. Właściciel ziem widzi w nim potencjał na doskonałego ogrodnika i uczy chłopaka hodowli róż. W dalekich Prusach znajdzie miłość, zakazaną, a mimo to zbyt silną by jakikolwiek zakaz stanął jej na drodze. 

Mówiłam już, że książki autorki biorę w ciemno? Nadal nic się w tej kwestii nie zmieniło. 

Dwutorowo prowadzona fabuła odkrywająca całą historię odpowiednio serwowanymi fragmentami. 

Realistycznie i dokładnie wykreowani bohaterowie, których albo się lubi albo nienawidzi. 

To podskórne uczucie kiedy domyślasz się jak ta historia potoczy się dalej, a mimo tego czytasz i czytasz nie mogąc się oderwać. 

Autorka poruszyła nie tylko temat zakazanej miłości i honorowego spełnienia złożonej niegdyś obietnicy - pod wpływem chwili, ale i kwestie Mazurów. Ci poczuwali się do bycia Polakami, ale w oczach innych byli postrzegani jako Niemcy, wrogowie, z którymi nie wolno się układać ani tym bardziej ufać. 

Książka pozostawiła we mnie pytania. Jak bardzo skrywana tajemnica wpływa na nas samych? Ile trzeba czekać na prawdziwe szczęście? Czy i kiedy należy poświęcić własne pragnienia nad obowiązki, lub coś co nam narzuciło społeczeństwo? 

Dodam jeszcze, że to chyba pierwsza z książek autorki, która nie jest aż tak bardzo krwawa i tragiczna. 

Polecam, zwłaszcza jeśli lubicie powieści z historią w tle, zwłaszcza tą z Drugiej Wojny Światowej.

[ współpraca reklamowa z wydawnictwem Filia - dziękuję za egzemplarz do recenzji ]

Młodzieńcza miłość Tadeusza ma zostać jego bratową. W tym momencie chłopakowi załamuje się cały świat. Gdy jego brat zostaje wytypowany do przymusowych robót, Tadek zachowuje się honorowo i postanawia stawić się na pobór za brata. Można powiedzieć, że przez przypadek (lub dzięki niemu) trafia do pracy w słynnej szkółce róż. I tak się składa, że znajduje tam najcenniejszą odmianę jaka tylko może się trafić. 

Po wielu latach żona na łożu śmiEURrci wyznaje Tadeuszowi okrutną prawdę. Czy po tylu latach kłamstw zdoła jej to wybaczyć? 

Przyznaje się bez bicia. Książki Anny miałam w planach już od dawna, ale zawsze coś. Teraz przeczytałam tę i już wiem, że będę sięgała po twórczość autorki w ciemno. Czytając byłam pewna, że historia będzie toczyła się inaczej i nagle... wszystko zaczęło się układać w logiczną całość. Zaczęłam łączyć elementy i byłam przekonana, że wiem jak się potoczą losy bohaterów. Jednak zakończenie mimo wszystko mnie zaskoczyło - nie spodziewałam się happy endu.

Książka wywołała we mnie ogrom emocji. Pojawiły się też łzy. Zaczęłam zastanawiać się nad tym jak okrutny i przewrotny bywa los. Do tego kłamstwo, życie budowane na żalu i bólu po stracie, która wcale nie musiała się wydarzyć. Do tego zdrada i na dodatek ze strony siostry... 

Historia przypadnie do gustu osobom, które lubią powieści z wojną w tle. Mamy też dwie ramy czasowe, ale nie jest problemem połapanie się. Narratorami są bohaterowie, więc bardzo dokładnie poznajemy ich myśli i emocje. 

Myślę, że ,,Róża" zasługuje na to, żeby ją poznać. Mimo trudnych tematów i obrazu życia w czasie wojny, jest to powieść przyjemna. Opowiada o wielkiej miłości i stracie oraz o nowych początkach. 

Anna Rybakiewicz po raz kolejny oddała w nasze ręce piękną i pełną emocji powieść, której akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych.

,,Róża" to powieść obyczajowo-historyczna, której akcja dzieje się podczas II Wojny Światowej. Poznajemy wtedy młodego Tadeusza, który zamiast swojego brata trafia na roboty przymusowe do niemieckiej szkółki róż. Tam poznaje Almę Rose. I chociaż początkowo nie przepadają za sobą, to z czasem rodzi się pomiędzy nimi uczucie, które może kosztować ich życie.

Autorka pokazuje nam również co dzieje się w 2003 roku. Na łożu śmierci żona Tadeusza zdradza rodzinny sekret, który burzy fundamenty jego powojennego życia. Wraz z prawdą wracają wspomnienia, a z nimi pytanie czy mógł wybrać inaczej?

Pani Ania posiada niezwykle lekki i płynny styl pisania. Czytając jej książki zawsze przenoszę się w czasie i za każdym razem poznaję nową i pełną emocji historię. I tak też jest i tym razem.

Tempo akcji tej książki jest umiarkowane. Nie znajdziemy w niej wielu zwrotów akcji czy sensacji. Autorka skupia się bardziej na rodzinnych relacjach i odkrywaniu przeszłości. I właśnie te odkrycia, wspomnienia i przeżycia bohaterów sprawiają, ze od książki nie można oderwać się.

Książkę polecam fanom powieści historyczno-obyczajowych. Tym, którzy wolą wewnętrze emocje bohaterów niż wartką akcję. W szczególności polecam tę książkę tym, którzy znają już pióro Anny Rybakiewicz.