Róża

Czy można przeżyć całe życie, wierząc w jedną prawdę, a potem odkryć, że była ona jedynie starannie ukrywanym kłamstwem? A jeśli los dałby nam możliwość jeszcze raz spojrzeć na wydarzenia sprzed wielu lat, czy odważylibyśmy się sprawdzić, co naprawdę się wtedy wydarzyło?

Książka „Róża” Anny Rybakiewicz od pierwszych stron urzekła mnie swoim klimatem, który bardzo lubię w powieściach. Nie znajdziecie tutaj nieustannego pędu wydarzeń, za to nie brakuje emocji, tajemnic i historii, która z każdą kolejną stroną odsłoni przed Wami coraz więcej. Mam ogromną słabość do książek z historią w tle, dlatego już po przeczytaniu opisu czułam, że ta opowieść może trafić prosto w moje serce.

Anna Rybakiewicz zabrała mnie w podróż między dwoma czasami – wojennym rokiem 1943 i rokiem 2003. Bardzo lubię takie rozwiązania, bo pozwalają spojrzeć na bohaterów z różnych perspektyw i zrozumieć ich losy znacznie głębiej. Tutaj oba plany czasowe przeplatają się niezwykle płynnie, a każda kolejna strona odsłania nowe fakty, budząc jeszcze większą ciekawość.

Poznacie Tadeusza – młodego Polaka wywiezionego na roboty przymusowe do niemieckiej szkółki róż. Już sam ten obraz działa na wyobraźnię. Wojna, cierpienie i strach z jednej strony, a z drugiej róże, symbol piękna, delikatności i nadziei. To właśnie tam na drodze Tadeusza staje Alma Rose. Niemka. Dziewczyna, której powinien nie ufać. Dziewczyna, której nie powinien pokochać.

Ten wątek poruszył mnie szczególnie mocno. Autorka nie stworzyła banalnego romansu na tle wojny. Pokazała uczucie rodzące się powoli, nieśmiało, w cieniu uprzedzeń, bólu i wydarzeń, na które bohaterowie nie mieli żadnego wpływu. Czy w świecie podzielonym przez nienawiść można odnaleźć miłość? Czy serce słucha rozkazów historii i polityki? Czy można kochać kogoś, kogo inni uznaliby za wroga?

Jeszcze większe emocje wywołała we mnie współczesna część historii. Gdy umierająca żona Tadeusza wyznaje mu sekret skrywany przez lata, wszystko, co wydawało się pewne, zaczyna się rozpadać... Autorka pozwala wraz z bohaterem wrócić do przeszłości, by próbując zrozumieć, co wydarzyło się naprawdę. A u mnie pojawiło się mnóstwo pytań, na które chciałam natychmiast poznać odpowiedzi...

Czy gdyby Tadeusz znał prawdę wcześniej, czy jego życie wyglądałoby inaczej? Czy można odzyskać coś, co wydawało się bezpowrotnie utracone?

Ogromnie doceniam sposób, w jaki Anna Rybakiewicz buduje emocje. Nie ma tu sztucznego dramatyzmu. Jest za to wzruszenie, tęsknota, nadzieja, żal i nieustanne napięcie związane z odkrywaniem kolejnych sekretów. Kilka razy łapałam się na tym, że przystaję na chwilę po przeczytaniu rozdziału, żeby poukładać sobie wszystko w głowie. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną.

Urzekła mnie również lekkość i płynność stylu autorki. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, a jednocześnie trudno pozostać wobec niej obojętnym. Piękna okładka idealnie współgra z treścią, bo pod delikatnością róż kryje się opowieść pełna bólu, trudnych wyborów i tajemnic czekających na odkrycie.

Najmocniej poruszyło mnie jednak to, jak autorka pokazała wpływ przeszłości na teraźniejszość. Jak jedna decyzja może odbijać się echem przez całe życie. Jak długo człowiek potrafi nosić w sobie niewypowiedziane słowa, tęsknotę i pytania bez odpowiedzi.

„Róża” to piękna, poruszająca i pełna emocji opowieść o miłości, która nie miała prawa się narodzić, o sekretach zdolnych zmienić całe życie i o nadziei, która nigdy nie gaśnie całkowicie. Jeśli, tak jak ja, lubicie powieści z historią w tle, rodzinne tajemnice, emocjonujące losy bohaterów i opowieści, które skłaniają do refleksji, koniecznie sięgnijcie po „Różę”. To książka, która wzrusza, porusza i przypomina, że przeszłość potrafi wrócić wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Informacje dodatkowe o Róża:

Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 2026-05-20
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788384412398
Liczba stron: 432
Dodał/a opinię: Poczytajzemna

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna