Nowa książka autora Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję.
W swojej drugiej powieści Mateusz Pakuła ponownie sięga do rodzinnej historii. Przenosimy się z nim do epicentrum stalinizmu, początku lat 50., gdy jego dziadek za szczeniacki wybryk zostaje osadzony w kieleckiej katowni. Ten, który go uratuje, rzuci światło zarówno na mroczną przeszłość miasta, splecioną z wojną, pogromem kieleckim i Holocaustem, jak i na przyszłość nowego pokolenia.
Jak na nas leżą, dziurawe niczym pamięć, skóry po dziadkach? Czy historia, którą pamiętamy, jest również historią, którą chcemy pamiętać? Czy nadaje się na tożsamościowy mit?
Pakuła pisze tak, że głowa mała, oczy ogromne, flaki powywracane, ręce drżące, a nogi z waty. To jest mistrzostwo świata w opowiadaniu historii osobistych i zarazem tych szerszych, społecznych. W przyszłość można patrzeć tylko mierząc się wciąż z przeszłością. JAN PESZEK
Ta historia to więcej niż rodzinna opowieść. 'Skóra po dziadku' to książka, w której źli bohaterowie bywają dobrzy, a dobrzy nie zawsze czynią dobro. To książka, w której przenikają się pokoleniowe perspektywy, a wzajemne oceny z czasem ustępują miejsca rozumieniu relacji międzyludzkich. 'Skóra po dziadku' to kolejny tekst Mateusza Pakuły, w którym czytelniczki i czytelnicy mogą się przejrzeć. MIKOŁAJ GRYNBERG
Wielką siłą powieści Mateusza Pakuły jest jej hybrydyczna forma. Gdzieś pomiędzy prozą, poezją, dramatem a esejem Pakuła odkrywa kolejne warstwy historii - rekonstruuje ją, domyśla, dopowiada, zaprzecza swoim dopowiedzeniom, przez co obnaża cały mechanizm tego, jak pamiętamy i co pamiętamy; jak funkcjonuje opowieść w przekazie ustnym i co możemy ustalić na podstawie dostępnej dokumentacji. Metanarracja w połączeniu z nieunikaniem trudnych tematów robi piorunujące wrażenie. Miazga! ISHBEL SZATRAWSKA
Mateusz Pakuła (1983) - pisarz i reżyser teatralny. Autor kilkudziesięciu sztuk teatralnych. Laureat Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2014) i jej czterokrotny finalista, laureat Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza (2022) i Olśnień Onetu (2024), nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia (2022) i Paszportu Polityki (2023).
Jako prozaik zadebiutował książką Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję, która została uznana za jedną z najciekawszych książek 2021 roku i nominowana do Odkryć Empiku, Nagrody Literackiej Gdynia oraz Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza (wyróżniona rezydencją w Vence), znalazła się także w finałowej piątce europejskiej Prix Grand Continent. Spektakl na podstawie Jak nie zabiłem..., w adaptacji i reżyserii autora, został okrzyknięty najważniejszym spektaklem ostatnich sezonów, zdobył do tej pory ponad dwadzieścia nagród - zespołowych i indywidualnych, w tym czterokrotnie Grand Prix (m.in. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia i Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Skóra po dziadku jest jego drugą książką prozatorską, w przygotowaniu trzecia - powieść dla młodzieży pt. Sprawa Świętego Jogurta.
Informacje dodatkowe o Skóra po dziadku:
Wydawnictwo: Agora
Data wydania: 2024-08-14
Kategoria: Literatura piękna
ISBN:
Liczba stron: 176
Kup książkę Skóra po dziadku
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
Skóra po dziadku - opinie o książce
Książka oparta na osobistej, rodzinnej historii. Opowiada o początku lat 50tych, gdy dziadek autora za szczeniacki wybryk trafia do kieleckiej katowni. Przenosi nas też do czasów pogromu kieleckiego. Porusza przemilczane, trudne fakty z historii Kielc. Lektura smutna, poruszająca, ale jakże ważna.
Inne książki autora
Biały Dmuchawiec. Pięć sztuk teatralnych
0
Odbezpieczony granat dla teatru. David Lynch wymięka! Biały Dmuchawiec. Pięć sztuk teatralnych to debiut książkowy Mateusza Pakuły i jednocześnie pierwszy...
Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
Ile przygód mieści się w jednym opakowaniu jogurtu? Lucek i Ludwika przekonają się o tym na własnej skórze! Najzwyklejsze pod słońcem odwiedziny u wujka...
Przeczytane:2026-05-04, Ocena: 6, Przeczytałam, 2026,
Nie da się zrozumieć siebie bez zmierzenia się z przeszłością - także tą niewygodną i wstydliwą. To zdanie wracało do mnie podczas lektury jak refren, którego nie sposób zagłuszyć. I może właśnie dlatego ta książka zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, bo nie daje komfortu niewiedzy ani luksusu obojętności.
Czytałam ją z narastającym poczuciem wstydu wobec tych haniebnych kart naszej historii, które przez lata były przemilczane, rozmywane, wypierane. Bo uświadamia, jak wiele z tamtego świata wciąż w nas jest. Antysemityzm, o którym tak łatwo mówić w czasie przeszłym, okazuje się czymś żywym, odnawiającym się w nowych formach: w niechęci do obcych, w lęku przed innością, w pogardzie wobec tych, którzy nie mieszczą się w wygodnych ramach większości.
Najbardziej szkodliwe jest uporczywe trwanie w złudzeniu, że jesteśmy narodem nieskazitelnym. Że zawsze byliśmy po właściwej stronie. To złudzenie jest nie tylko nieprawdziwe, ale krzywdzi nas jako wspólnotę, bo odbiera nam szansę na dojrzałość. Na uczciwość wobec samych siebie. Jedyną drogą do jakiegokolwiek oczyszczenia jest przecież stanięcie w prawdzie: przyznanie się do winy, uznanie współodpowiedzialności, przeproszenie.
Książka Mateusza Pakuły działa właśnie w tym kierunku - nie oskarża wprost, ale zmusza do wewnętrznej konfrontacji. Ta rozedrgana, fragmentaryczna forma tylko wzmacnia to wrażenie - jakby sama pamięć nie dawała się ułożyć w jedną, wygodną opowieść. A przesłanie jest brutalnie proste: zło nie jest czymś obcym. Nie przychodzi z zewnątrz. Jest w nas. Jako potencjał, który w sprzyjających okolicznościach może się uruchomić. I nie wystarczy oburzyć się na przeszłość. Trzeba ,,wpuścić w siebie ten cień", uznać własną zdolność do przemocy, do wykluczenia, do milczącej zgody na przemoc.
Tytułowa ,,skóra po dziadku" jest przejmującą metaforą. Dziedziczymy nie tylko geny czy rodzinne historie, ale też pamięć - prawdziwą i zniekształconą, wypartą i wygodnie opowiedzianą na nowo. Nie wybieramy przeszłości, ale to od nas zależy, co z nią zrobimy. Czy ją przemilczymy, czy odważymy się ją przepracować.