Śmierciologia

A gdyby tak... przestać uciekać? Zatrzymać się na moment i spojrzeć śmierci prosto w oczy - nie przez pryzmat strachu, ale ciekawości. Rozłożyć ją na czynniki pierwsze, przejść się jej śladami, pozwolić jej mówić.

,,Śmierciologia" to właśnie taka podróż - niepokojąca, momentami duszna, ale jednocześnie hipnotyzująca. Taka, z której nie chce się zawrócić. Czytałam ją z przyspieszonym oddechem, z dreszczem na skórze i tą specyficzną mieszanką fascynacji i niepokoju, która każe przewracać kolejne strony mimo wszystko.

Max Czornyj prowadzi nas przez przestrzenie, w których śmierć nie jest końcem - jest procesem, zjawiskiem, historią. Przechodzimy przez sztukę, medycynę, rytuały, kryminalistykę i ludzką wyobraźnię. Depczemy po prochach tych, którzy byli przed nami, i nagle dociera do nas coś bardzo prostego, a jednocześnie trudnego do przyjęcia - my też kiedyś będziemy tylko wspomnieniem.

To książka pełna kontrastów. Z jednej strony krótkie, niemal literackie formy i opowieści, które wciągają jak miniaturowe historie. Z drugiej - surowa, momentami brutalna dosłowność: rozkład ciała, dawne praktyki pogrzebowe, granice życia i śmierci, które wcale nie są tak jednoznaczne, jak chcielibyśmy wierzyć. I właśnie w tym zestawieniu tkwi jej siła - w balansowaniu między wiedzą a emocją.

Czornyj nie epatuje dla samego efektu. On raczej oswaja. Pokazuje, że śmierć - choć niewygodna, wypierana, spychana na margines - jest integralną częścią naszego istnienia. A im bardziej próbujemy ją ignorować, tym bardziej nas fascynuje.

Ogromnym atutem są też dodatki - ilustracje, które wizualnie dopełniają tę podróż, oraz bibliografia dla tych, którzy po ostatniej stronie nie chcą jeszcze wracać do świata ,,żywych" i potrzebują więcej.

W posłowiu autor przyznaje, że tematu nie wyczerpał. I bardzo dobrze. Bo to jedna z tych książek, po których naturalnie pojawia się głód kolejnych pytań. I ja - bez wahania - ustawiam się w kolejce po więcej.