Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę

Wydawnictwo: Replika
Data wydania: 2017-02-28
Kategoria: Kryminał, sensacja, thriller
ISBN: 9788376745428
Liczba stron: 462
Język oryginału: Polski

Ocena: 4.5 (8 głosów)
Inne wydania:

Po ostatnich tragicznych wydarzeniach związanych z Kornelią, Gerard jest przekonany, że bezpowrotnie utracił to, co było dla niego najważniejsze. Teraz rzuca na szalę całą swoją zawodową przyszłość, żeby udowodnić, że podejrzewana przez policję kobieta jest niewinna.

Kup książkę Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę

Avatar użytkownika -

Przeczytane:, 52 książki 2018,

Kontynuacja losów Korneli Pliszki wypadła dużo słabiej niż się spodziewałam i przyniosła lekkie rozczarowanie. Zbyt szybko cała historia została pozbawiona tajemniczości i stała się bardzo przewidywalna. Wspominałam już w przypadku pierwszej części, że nie jest to kryminał i dziwi mnie fakt przypisania tej serii do tego gatunku. O ile w „ Jak kamień w wodę „ można było jeszcze przymknąć oko, to „ Światełko w tunelu „ jest zwykłą powieścią obyczajową, bo kryminału jest tu tyle, co kot napłakał ( może być w wykonaniu sympatycznego kociaka o imieniu Plamka), jedynie postacie głównych bohaterów stały się wspólnym mianownikiem i w jakiś sposób połączyły tę historię.
Hanna Greń silnie rozbudowała warstwę obyczajową, gdzie na pierwszy plan wysunęły się rozterki emocjonalne Gerarda i Kornelii. Wątek kryminalny został w zasadzie rozwiązany w pierwszej części, a Kornelia zyskuje status podejrzanej zamiast ofiary, mocno naciągane i niepotrzebne.
Zapewne tak naprawdę wystarczyłoby autorka dopisała jeszcze jeden rozdział i spokojnie wyjaśnić pewne kwestie i na tym zakończyć. W dalszym ciągu podoba mi się język Hanny Greń, sarkazm i błyskotliwe dialogi. Muszę przyznać, że bardzo sprawnie operuje słowem, to lekkie pióro właśnie sprawiło, że książkę przeczytałam równie szybo jak poprzednią część, chociaż samej akcji w książce jest trochę za mało.
Zmieniło się tylko moje nastawienie do dwójki głównych bohaterów.
O ile bardzo polubiłam wcześniej Kornelię za jej pasję, przebojowość i cięty języczek, to teraz miałam ochotę nią potrząsnąć. Denerwowały mnie jej nielogiczne decyzje, egoistyczne zachowania, notoryczny brak zaufania wobec Gerarda i strzelanie fochów przy byle okazji. Natomiast Gerard zyskał bardzo w moich oczach. Rzucił na szalę całą swoją zawodową przyszłość, aby udowodnić, że podejrzenia wobec ukochanej kobiety są niesłuszne. Jedynie co jest niezmienne w obydwu książkach to , że wszyscy piją hektolitry kawy i palą wagony papierosów.

„ Polowanie na Pliszkę „ zakończone, chociaż całość wzbudziła we mnie sympatię, to niestety moja ocena znacznie spadła.
Polecam przeczytanie całości dla relaksu i koniecznie we właściwej kolejności.

„ Najpierw przyjemność, potem robota. Bo jakby nagle wybuchła wojna albo inny kataklizm, to zostaniesz jak głupia z tym zrobionym ! A co użyjesz, to twoje ! „

Link do opinii
Avatar użytkownika - wrobel
wrobel
Przeczytane:,

Po tej powieści uwielbiam autorkę jeszcze bardziej. Ta książka ma w sobie dosłownie wszystko co uwielbiam: są emocje, jest dreszczyk, zagadki trudne do rozwiązania i skomplikowana miłość pomiędzy dwojgiem ludzi. Autorka już od samego początku serwuje nam sporą dawkę adrenaliny, zaskakując nas przebiegiem wydarzeń. Gerard myśli, że Kornelia zginęła w pożarze własnego domu, a tymczasem po jakimś czasie na jaw wychodzi, że to wcale nie ona. Kto więc tam zginał i gdzie podziała się Kornelia?

Bohaterzy podobnie jak w poprzedniej części, są nad wyraz wyraziści. Każdy z nich ma swój charakterek i własne poglądy na pewne sprawy. Gerard zyskuje tutaj w moich oczach. Widać jak wielka jest jego miłość do Kornelii, bo gdy myśli, iż zginęła w momencie siwieje na głowie. Jednak kiedy dowiaduje się o tym, że jednak żyje, radość przepełnia go z każdej strony. Za wszelką cenę pragnie odnaleźć swoją ukochaną i zaparcie wierzy w jej niewinność, kiedy inni w nią zaczynają wątpić. W imię miłości stawia dosłownie wszystko na szalę, nie baczy na swoją przyszłość zawodową, najważniejsza jest dla niego ukochana.

Widać, iż Hanna Greń dołożyła wszelkich starań, by powieść okazała się strzałem w dziesiątkę. Moim skromnym zdaniem tak właśnie jest. Od początku dużo się dzieje, akcja jest wartka, wspólnie z Gerardem próbujemy odnaleźć Pliszkę, która zniknęła nagle i nie daje o sobie żadnego znaku życia. Jeśli myślicie, że uda Wam się odgadnąć, gdzie i dlaczego przebywa, to muszę przyznać, że jesteście w błędzie. Książka nie jest przewidywalna, autorka umiejętnie kieruje nas w różne zakamarki umysłu, grając na naszych emocjach.

Od tej książki nie można wprost się oderwać. Przeczytałam na jednym wdechu, gdyż nie mogłam zostawić jej, nie dowiadując się prawdy. Zarówno Gerard jak i Kornelia to osoby z niezwykłym temperamentem. Czasem ciężko jest ich zrozumieć, gdyż zarówno przez jedno jak i drugie przemawia upartość. Wybaczcie, ale nie mogę wspominać tutaj za wiele o Kornelii, gdyż musiałabym za dużo zdradzić, a nie o to tutaj przecież chodzi. Jeśli jesteście ciekawi jej losów, koniecznie musicie się o nich dowiedzieć sami.

Hanna Greń zdecydowanie stała się ekspertem w pisaniu powieści obyczajowej połączonej z wątkiem kryminalnym. Nie mam żadnych zastrzeżeń, gdyż książka w każdym calu mnie usatysfakcjonowała. Dostałam w ręce to, czego oczekiwałam i się nie zawiodłam.

Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę to kontynuacja losów Gerarda i Korneli, która już od pierwszych stron ocieka mnóstwem emocji i napięcia, które wzrasta z każdą kolejną stroną powieści. To nie tylko doskonale wykreowani bohaterowie, ale rzetelna konstrukcja całej powieści w każdym calu. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam!

Link do opinii
Avatar użytkownika - martucha180
martucha180
Przeczytane:2017-10-03, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki w 2017 r.,

Dom przypominał ogromną pochodnię. (s. 13)

Dom Kornelii Pliszki, jego zmarłej tragicznie narzeczonej. To tylko fragment koszmaru, który śni się Gerardowi od pamiętnej nocy 23 czerwca. Mężczyzna jest przekonany, że bezpowrotnie utracił to, co było dla niego najcenniejsze, najważniejsze. Za każdym razem, gdy rozpamiętywał zdarzenia sprzed pożaru, dochodził do tego samego wniosku - Kornelia zginęła przez niego. Po ukochanej zostały mu wspomnienia i mały kociak Plamka. Po 2-tygodniowym urlopie nadkomisarz Skrzyński wraca do pracy w policji.

Jesteś teraz gliniarzem specjalnej troski. (s. 19)

Jest. Jest odsunięty od sprawy Kornelii Pliszki, lecz ma wgląd do wszystkich dokumentów. Sprawę prowadzi jego przyjaciel Paweł Asaprowicz. To od niego Gerard dowiaduje się, że ciało znalezione w domu przy ulicy Kaliskiej w Bielsku-Białej to ciało innej kobiety. Kornelia żyje! Ale... gdzie jest? Dlaczego milczy?

Wszystko pięknie, ładnie, ale dalej coś mi nie gra. Zgrzeszmy jeszcze raz, może jak zapalę, to mi zaskoczy. (s. 21)

Paweł punktuje różne nieścisłości w prowadzonym śledztwie, podpowiada rozwiązania itp. Jednak i on w końcu staje pod ścianą, kiedy jego koledzy policjanci stawiają Kornelii Pliszce zarzuty, w mniemaniu nadkomisarza absurdalne. Ofiara staje się podejrzaną. W dodatku zmienia się zastępca komendanta, co nie ułatwia sprawy. Teraz będzie nim pani podinspektor... Gerard wierzy, że jego ukochana jest niewinna i rzuca na szalę swoją zawodową przyszłość. Tylko wpierw musi odnaleźć podejrzaną Kornelię Pliszkę, a przecież...

Pliszka wyfrunęła. (s. 104)

Drugi tom dylogii Polowanie na Pliszkę tak mnie przykuł do siebie, że inne sprawy musiały zejść na bok, dopóki nie skończyłam. Kończąc pierwszy tom wiedziałam, że to nie mogła być prawda. I miałam rację. Tylko nie wiedziałam, jaki pomysł ma autorka na rozwiązanie tej sprawy. Może niezbyt oryginalny, ale za to dobrze opowiedziany. I na początku już spis treści zaskakuje czytelnika, jak będzie ogólnie wyglądała fabuła i w jaki sposób zostaną przedstawione wydarzenia.

Gdy w grę wchodzi ładna kobieta, mężczyźni na ogół robią z siebie kretynów, i ich wiek nie ma tu nic do rzeczy. (s. 162 )

Ot, taka ogólna uwaga narratora wszechwiedzącego. Tam, gdzie przebywała Kornelia, można było spotkać różne osobowości, taki mały przekrój społeczeństwa. Nawet, gdy były to krótkie spotkania z Kornelią, to opis tych postaci wywoływał różne reakcje, od śmiechu, przez sympatię, do irytacji i złości. A emocji jest też sporo między głównymi bohaterami. Ich silne osobowości, cięty język i duma ciągle się ze sobą ścierają, ciągle wywołują między nimi skrajne emocje. Można się pośmiać z ich celnych ripost, gry słów, poczucia humoru, można im współczuć i się wzruszyć, ale także zdenerwować i chcieć mocniej nimi potrząsnąć. Scena z urzędnikiem czy scena przesłuchania - mogą doprowadzić czytelnika do wzburzenia lub do zdenerwowania. Znane są powszechnie kawały o policjantach.

A jakie to ma znaczenie. Wszyscy walczyli z okupantem, jedni i drudzy ginęli za wolność. Czy teraz zaczniemy dzielić poległych na lepszych i gorszych?! (s. 174)

Mnie zaintrygował wątek historyczny związany z II wojną światową, który można odnieść do rzeczywistych zdarzeń. Srebrzysty las gdzieś w Polsce skrywa tajemnicę, która przypadkiem odkrywa Kornelia. Moim zdaniem autorka świetnie wplotła ten wątek do fabuły i przedstawiła go oczami 30-letniej kobiety. Kobiety, której babcia wpoiła pewne ważne wartości. Podoba mi się zdanie i postawa Kornelii oraz walka w słusznej sprawie. A przy okazji czytelnik dowie się, do czego jeszcze może się przydać olejek do opalania.

Przeszkadzała mi tylko jedna rzecz. Kawę pominę, ale o papierochach muszę wspomnieć. Bohaterowie palili jak smoki! Czasami jednego papierosa za drugim. Normalnie czułam smród dymu papierochów i wszędzie widziałam popiołki.

Światełko w tunelu to bardzo dobra kontynuacja pierwszego tomu Jak kamień w domu. To kryminał przykuwający uwagę czytelnika i trzymający go aż do końca drugiego epilogu. To kryminał, w którym obecny jest burzliwy wątek uczuciowy, walka o miłość i zaufanie, paleta emocji i Plamka wtulający się w szyję.

 

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - awiola
awiola
Przeczytane:2017-09-01, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2017,

"W końcu kobieta nie powinna od razu odkrywać wszystkich kart. To byłoby danie plamy. Albo plamki".


Po zupełnie nieprzewidywalnym zakończeniu książki "Jak kamień w wodę", byłam przekonana, że w fabule kolejnej części, pojawi się światełko w tunelu, które przyniesie wyczekiwaną nadzieję. Drugi tom losów Pliszki dosłownie "połknęłam" w dwie godziny. Mój apetyt czytelniczy w tym przypadku był zwyczajnie nienasycony.

Hanna Greń to ekonomistka z wykształcenia, a "kryminalistka" z wyboru. Autorka jest magistrem ekonomii i właścicielem biura rachunkowego w stanie spoczynku. Mieszka na stałe w Bielsku-Białej. Jej dorobek pisarski to "Cień Sprzedawcy Snów", "Cynamonowe dziewczyny", "I choćbym szedł doliną ciemną" oraz opowiadania.

Gerard zatraca się w rozpaczy po stracie Kornelii. Niespodziewanie jednak, w jego życiu pojawia się nieoczekiwany zwrot akcji w postaci odkrycia, że znalezione w domu zwłoki należą do innej kobiety. Bohater cieszy się z tego faktu, ale jednocześnie zastanawia nad tym, gdzie podziewa się jego ukochana?

Nie zaprzeczam, że uknuta przez autorkę intryga, która rozpoczęła się pod koniec pierwszego tomu, okazała się dość przewidywalna, gdyż chyba nikt z czytelników nie wyobrażał sobie, by Pliszka naprawdę umarła. Jednak to, co działo się dalej było dla mnie jedną, wielką niewiadomą, gdyż nie pomyślałabym, że bohaterka zostanie oskarżona o zabójstwo. Cała fabuła "Światełka w tunelu" jest więc niezwykle wciągająca, a do tego pełna zwrotów akcji, za które już kocham prozę Hanny Greń.

Autorka w doskonały sposób łączy ze sobą warstwę obyczajową, kryminalną oraz dużą dawkę humoru. Świetnie skrojone dialogi, w tym niezapomniane przesłuchanie na komendzie, które wywołało we mnie sporo wybuchów śmiechu oraz dające się odczuć przyciąganie pomiędzy Kornelią, a Gerardem to elementy, będące w moim przekonaniu najmocniejszymi stronami tej powieści. Słabych bowiem nie znalazłam, jestem zupełnie subiektywna.

Przyznam, że nie spodziewałam się dość mocno zaakcentowanego wątku fabularnego pod postacią odkrycia przez Pliszkę zapomnianego grobu z okresu II wojny światowej. Jego rozwinięcie i kończący książkę pogrzeb z piękną, patriotyczną pieśnią, wywołał we mnie wiele wzruszenia. Wydawałoby się, że tak poważny temat raczej nie znajdzie swojego miejsca w tego typu książce, a jednak Hannie Greń udało się z dużą dozą wyczucia wpleść go w fabułę.

"Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę" to niezwykle udana kontynuacja losów Kornelii i Gerarda. Jest wzruszająco, jest śmiesznie, jest namiętnie i niebezpiecznie. Jest także jeden z moich ulubionych literackich kotów, czyli Plamka. Czegóż chcieć więcej? Chyba kolejnych książek wychodzących spod pióra Hanny Greń.


Link do opinii
Avatar użytkownika - Stenka
Stenka
Przeczytane:2021-01-19, Ocena: 3, Przeczytałam, 52 książki 2021,

Druga część cyklu "Polowanie na Pliszkę." Ta część jest dużo słabsza. Wątków kryminalnych prawie nie ma, typowa książka obyczajowa. Akcja się dłuży, wprowadzone zostały wątki bez sensu, np. znaleziona mogiła w lesie. Nieporozumienia między głównymi bohaterami wyolbrzymione. Trudno też uwierzyć, że trzy tygodnie nie pomyślała o włączeniu telefonu, przecież prowadziła własną działałalność, a to wymaga możliwoś kontaktów. Sytuacja mało prawdopodobna, trochę jestem zawiedzonia, inne książki autorki były dużo bardziej ciekawe.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Ewfor
Ewfor
Przeczytane:2020-11-26, Ocena: 5, Przeczytałam,

Jeżeli ktoś zastanawia się, czy sięgnąc po tę książkę, to na wstępie napiszę, że jest to lektura z tych, które zaczynasz czytać i wówczas cały świat wokół znika, bo nagle przenosisz się ze swojego świata do świata bohaterów powieści.

Ta książka to połączenie kryminału policyjnego z dramatem, romansem i powieścią psychologiczną.Poruszone w powieści tematy szokują i frustrują wywołując czasami złość i poczucie ludzkiej klęski.

Pięknie, aczkolwiek bardzo dosadnie i dramatycznie opisany został w powieści pewien konflikt rodzinny, w którym dziecko, z którego wyrasta samodzielna, inteligentna kobieta od początku swojego życia jest nie tyle ignorowana przez najbliższych, tu mam na myśli rodziców, co wręcz potępiana za swoje istnienie.

Smutny, a może raczej tragiczny w skutkach jest też pokazany wątek solidarności pseudo-przyjacielskiej, i to w środowisku policyjnym. Muszę przyznać, że bulwersowałąm się czytając o bezgranicznej wierze w niewinność jakiegoś człowieka, gdzie nawet nie było próby zrozumienia drugiej strony. Prawie cały czas nasuwało mi się pytanie: jak dobrze znasz drugiego człowieka? Nawet tego, którego nazywasz swoim przyjacielem.

Muszę zwrócić uwagę również na wątek romantyczny, zrodzony w dość kontrowersyjnej sytuacji, gdzie dwoje ludzi nastawionych do siebie wrogo, nagle zaobaczyło w tej drugiej osobie kogoś bliskiego, kogoś komu wbrew wszystkiemu starało się zaufać. Tylko jak daleko można się zapuścić w tym zaufaniu. Czy szczęśliwy związek nie opiera się właśnie na takich emocjach?

Jak już wspominałam na początku, jest to kryminał policyjny, ale trochę nietypowy, jakkolwiek cały czas czytelnik jest w środku prowadzonego śledztwa dotyczącego tajemniczych anonimów podrzucanych głównej bohaterce. I tu mamy przestępstwo, mamy potencjalnych podejrzanych ale i ofiarę, która… no cóż nie mogę zdradzić, bo to będzie spojler.

Książka ma dość zaskakujące zakończenie, które zapewne niejednego czytelnika zszokuje, mnie przynajmniej doprowadziło do łez.

Biorąc do ręki tę lekturę, wiedziałam że się nie zawiodę, znam bowiem „pióro” autorki i wiem, że jej bohaterowie nie są nudni, a ich dopracowane w szczegółach osobowości są na tyle ciekawe, że w pewnym momencie może nie utożsamiamy się z nimi, ale jesteśmy dość blisko emocjonalnie.

Tu nie ma nudy, książkę czyta się na przysłowiowym wdechu i nawet jak jest konieczność odłożenia jej na jakiś czas, to myśli wciąż krążą wokół fabuły.

Polecam tę książkę, jak i część drugą oczywiście tym, którzy lubią dobre polskie kryminały. Proponuję jednak zarezerwować sobie na czytanie więcej czasu, bo myślę, że trudno będzie się oderwać od fabuły.

Gdybym miała znaleźć ciemne strony tej powieści, to z pewnością byłyby to papierosy. Sama nie palę, ale wiem, że autorka jest czynną palaczką i właściwie nie powinno mnie to bulwersować, ale bohaterowie moim zdaniem za dużo i za często sięgali po papierosy. No, ale to taka mała dygresja osoby niepalącej.

Autorka drobiazgowo wprowadza czytelnika we wszystkie zdarzenia i zachowania bohaterów, dzięki czemu fabuła staje się bliższa. Chociaż pewnie znajdą się tacy, którzy stwierdzą, że taka drobiazgowość jest zbędna.

Jak wspomniałam wcześniej, w drugiej części jest więcej obyczaju, ale wątek kryminalny dalej jest obecny i z całą pewnością mocno intryguje.

W tej części bardzo poruszył mnie dość ciekawy i obszerny wątek opuszczonego, samotnego grobu w lesie. Mogiły, która mogła kryć szczątki partyzanta walczącego w oddziałach Gryfu Pomorskiego. Pomyślałam, że nikt nie wie, ile takich smutnych grobów znajduje się w polskich lasach.

Postanowiłam podzielić się opinią o przeczytanych książkach sumując wrażenia po jednej i po drugiej części, dlatego POLECAM sięgnąć po te dwie książki w ciągłości czytania. Jak dla mnie mogła to być jedna część, ale pewne wówczas książka byłaby za gruba.

Myślę jednak, że ktoś kto sięgnie po te książki, nie zawiedzie się, a kończąc część pierwszą natychmiast będzie chciał przeczytać dalszy ciąg. Ale oczywiście decyzję każdy podejmuje sam.

Cóż mogę jeszcze dodać, ciekawa fabuła, niespodziewane zwroty akcji, wyjątkowi bohaterowie i świetna narracja. Myślę, że to wystarczy aby zachęcić do sięgnięcia po Pliszkę.  

Link do opinii
Avatar użytkownika - Agata89
Agata89
Przeczytane:2020-07-10, Ocena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2020,

Lubię gdy kontynuacja cyklu nie odbiega od wcześniejszych pozycji lub jest lepsza. Pani Hanna, w mojej ocenie, utrzymała poziom z pierwszej części. Nie podobała mi się jedynie okładka. Wiem, że główna bohaterka zajmowała się krawiectwem, ale stara maszyna do szycia do mnie nie przemawia. Gdybym nie wiedziała czego mogę spodziewać to nawet nie spojrzałabym na taką okładkę i ominęła książkę dużym łukiem. A to byłaby zbrodnia, ponieważ jest to kryminał z humorem, który polecam.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Ola2911
Ola2911
Przeczytane:2019-02-19, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2019, 2019,

Do drugiej części o Pliszce podeszłam z dużym dystansem, ponieważ pierwsza nie zrobiła na mnie najlepszego wrażenia, i o dziwo stwierdzam, że druga podobała mi się znacznie bardziej. Mniej w niej było kiczu i błahości, a więcej spójności, sensu i spokoju. Nadal pozostaje to powieścią kobiecą, prostą i niewymagającą. Pojawiają się elementy, które mogą skłonić do myślenia, ale jest ich namiastka i występują w stopniu znikomym. Niemniej jednak była to lektura dość przyjemna, lekka, dobrze napisana, którą czyta się błyskawicznie. W ramach odpoczynku od trudniejszych książek może być.

 

Link do opinii
Inne książki autora
Wioska kłamców
Hanna Greń0
Okładka ksiązki - Wioska kłamców

Po odejściu z pracy w policji Dioniza Remańska postanowiła odszukać zabójcę swojego ojca. Jego zagadkowa śmierć od pewnego czasu nie dawała jej...

Północna zmiana
Hanna Greń0
Okładka ksiązki - Północna zmiana

Rok 1980. Inga Piątkowska staje u progu dorosłego życia z niemałym bagażem doświadczeń. Choć od samobójstwa jej przyjaciela minął rok, wciąż nie...

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Kwestia winy
Małgorzata Rogala
Kwestia winy
Bóg Maszyna
Joanna W. Gajzler
Bóg Maszyna
Przepustka do męskości
Paweł Pollak
Przepustka do męskości
Prezydentka
Marika Krajniewska
Prezydentka
Żyje się tu i teraz
Katarzyna Kaźmierczak
Żyje się tu i teraz
Joker
Natalia Nowak-Lewandowska
Joker
Znieczulenie
Kamil Wala-Szymański
Znieczulenie
Dwa królestwa. Jedna krew
Renata Czarnecka
Dwa królestwa. Jedna krew
Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy