Światło, którego nie widać

Wydawnictwo: Czarna Owca
Data wydania: 2015-09-23
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788380152021
Liczba stron: 640

Ocena: 5.54 (35 głosów)
Inne wydania:

Marie-Laure mieszka w Paryżu tuż przy Muzeum Historii Naturalnej, w którym pracuje jej ojciec. Kiedy dziewczynka kończy 6 lat traci wzrok, tata buduje dla niej wierną makietę miasta, by mogła się swobodnie poruszać w sąsiedztwie i zawsze znaleźć bezpieczną drogę do domu. W wieku 12 lat Marie-Laure wraz z ojcem uciekają z okupowanego przez nazistów Paryża do Saint-Malo, i zamieszkują w domu nad brzegiem morza. Werner Pfennig, wychowanek domu dziecka dorasta z młodszą siostrą w Zagłębiu Ruhry. Podczas jednej z zabaw znajduje radio, wkrótce staje się ekspertem w budowaniu i naprawianiu radioodbiorników. Dzięki swoim umiejętnościom zostaje wcielony do Wehrmachtu, gdzie służy w elitarnej grupie żołnierzy zajmującej się namierzaniem wrogich transmisji radiowych. Po powrocie z frontu wschodniego trafia do Saint-Malo w Bretanii, gdzie w sierpniu 1944 roku, podczas oblężenia miasta przez wojska amerykańskie, spotyka przypadkowo Marie-Laure i ratuje jej życie… Tak zaczyna się poruszająca historia zakazanej miłości dwojga ludzi, która najpierw zachwyciła Amerykanów, a wkrótce cały świat.

Kup książkę Światło, którego nie widać

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Światło, którego nie widać

Avatar użytkownika - Poczytajka
Poczytajka
Przeczytane:2016-07-03, Ocena: 6, Przeczytałam, ***Wojenne czasy,

Z całą pewnością historia przedstawiona przez Anthonego Doerra w powieści „Światło, którego nie widać” zasługuje na miano książki niezwykłej, nietuzinkowej i niebanalnej. Cieszę się, że właśnie ta opowieść została uhonorowana „Pulitzerem”. 

II wojna światowa – temat tak powszechny i chętnie wykorzystywany w różnych gatunkach literackich, w powieści Anthonego Doerra zyskał zupełnie inny, nowy, niemalże magiczny obraz. Autor przedstawił tę straszną i brutalną rzeczywistość z punktu widzenia dwojga dzieci, które dorastają pod ostrzałem bomb i szrapneli. Francuska dziewczynka Marie-Laure, która we wczesnym dzieciństwie utraciła wzrok z powodu nieuleczalnej choroby, szybko musiała zaprzyjaźnić się z laską i otaczającą ją ciemnością. Ale świat dziecka wcale nie jest czarny i bezbarwny. Jej doznania są tak różnorodne, intensywne i pełne emocji, że otaczająca dziewczynkę rzeczywistość nabiera zupełnie nowego wymiaru. Także i wojnę Marie-Laure odbiera wszystkimi pozostałymi zmysłami – słuchem, węchem, dotykiem, smakiem, a także dodatkowo niezwykłą wyobraźnią. Bezpieczny i szczęśliwy świat, jaki stworzył jej ojciec – ślusarz w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu nagle przestaje istnieć. Marie-Laure wraz z ojcem wyrusza w podróż do Saint-Malo nad Oceanem Atlantyckim aby chronić siebie i pewien bezcenny eksponat muzealny, ale i na wybrzeże z czasem dociera wojna.

W tym samum czasie w domu dziecka w Zollverein wychowuje się Werner Pfenning i jego siostra Jutta. Chłopak jest niezwykłym pasjonatem mechaniki. Konstruowanie odbiorników radiowych to jego ulubione zajęcie. Zainteresowanie dziedzinami fizyki i techniki pozwala mu rozwijać zdolności. Dzieciństwo spędzane w sierocińcu jest spokojne i poukładane, można by nawet rzec – beztroskie. Dostrzeżony przez niemieckich oficerów Werner rozpoczyna naukę w Narodowo-Politycznym Zakładzie Wychowawczym w Essen. Wówczas kończy się jego dzieciństwo, chłopak staje się świadkiem twardego i bezwzględnego wychowania, a jego zainteresowania i zdolności są odtąd wykorzystywane dla potrzeb III Rzeszy. I tak w wieku kilkunastu lat Werner staje się maleńkim trybikiem w machinie wojennej Furera. W wieku 15 lat zostaje wysłany na front i od tej pory jego życiu towarzyszy ciągły lęk i niepewność.

Te dwie odrębne historie łączy II wojna światowa i to właśnie dzięki wojnie drogi tych dwojga nastolatków, którzy musieli przedwcześnie dojrzeć i dorosnąć, krzyżują się ze sobą…

Anthony Doerr w mistrzowski sposób pokazał realia tamtych czasów posługując się dwiema odrębnymi płaszczyznami. Wojna przedstawiona z punktu widzenia agresora i ofiary – te dwa obrazy różnią się od siebie znacznie, ale też pozwalają stworzyć bardzo obiektywny odbiór.

„Światło, którego nie widać” to powieść – łamigłówka, w której szczęśliwa i beztroska przeszłość dzieciństwa zazębia się z brutalną i okrutną teraźniejszością wojny, aby wreszcie ukazać spokojne, lepsze jutro. Kolejne elementy układanki powoli, ale systematycznie tworzą wiarygodny, sugestywny i przepełniony całą gamą emocji obraz. Historia Marie-Laure i Wernera niesamowicie pobudza wyobraźnię i pokazuje więcej niż niejeden film. Ogromna dbałość o szczegóły i detale potęguje realizm, ale brutalna i okrutna rzeczywistość wojenna ma też swoją magię, dzieje się na pograniczu baśni.

„Światło, którego nie widać” to piękna powieść, którą można polecić każdemu bez wyjątku. Autor ma prawdziwy dar do opowiadania o sprawach trudnych, bolesnych, nieludzkich. Nie oczekujcie jednak rzetelnej wojennej historii przepełnionej faktami. To raczej wysmakowana opowieść o wojnie odbieranej wieloma zmysłami.

Link do opinii

Masowo sprzedawana w księgarniach na całym świecie, zachwalana przez większość czytelników, obsypywana wysokimi ocenami, wyróżniana nagrodami podkreślającymi jej wysoką jakość – właśnie te czynniki spowodowały, że nie potrafiłam przejść obojętnie obok „Światła, którego nie widać” Anthony'ego Doerra. Rozochocona takimi rekomendacjami, wprost nie mogłam doczekać się, aż sama zrozumiem, co w niej tak wyjątkowego. Zanim jednak książka rozkręciła się na dobre (Pozwalając mi przy tym zrozumieć jej fenomen.), wywołując w człowieku ten słynny dreszczyk emocji, musiałam zmierzyć się z czymś zupełnie innym. Z czymś, co teoretycznie można było śmiało pominąć, ale w praktyce...

... nie wyobrażam sobie, aby tego zabrakło!

Doprawdy ciężko mi powiedzieć, czy w pierwszej połowie książki działo się coś na tyle dynamicznego, aby człowiekowi zaparło dech w piersi od nadmiaru zaserwowanych wrażeń. W moim skromnym odczuciu, autor – w tym jakże rozwiniętym wstępie – postanowił poprowadzić nas dłuższą drogą, pomijając przy tym myślowe skróty czy dziury fabularne mogące wywołać „dezorientację w terenie”. Anthony Doerr pozwolił nam na spokojnie obserwować widoki dwudziestego wieku, gdzie świat powoli przygotowywał się do wybuchu II wojny światowej, serwowanych w postaci retrospekcji oddzielającej nas od chwil, kiedy to ludzie powoli dążyli do samozagłady. I właśnie ten element – jak już wcześniej raczyłam wspomnieć – można było śmiało pominąć, coby nie maltretować czytelnika nadmiarem informacji, jednak naprawdę nie wyobrażam sobie, by go tak po prostu zlikwidować. Właśnie dzięki temu zabiegowi znacznie lepiej zdołałam zrozumieć sens poczynań bohaterów w ich rzeczywistości. Zapoznałam się z rodzinnymi historiami, które w większym lub mniejszym stopniu ukształtowały Marie-Laure oraz Wernera, tym samym dokładniej rozumiałam, czemu postępowali właśnie tak, a nie odwrotnie. A, mówiąc szczerze, żadnego z nich życie nie oszczędzało, co niekiedy powodowało lawinę przykrych niespodzianek, gdzie w połączeniu z realiami wojny każdy starał się jak mógł, byle tylko przetrwać. Dlatego też warto przedrzeć się przez te strony, bo druga połowa to już bomba z opóźnionym zapłonem! Kiedy do niej dotarłam, podziękowałam sobie za cierpliwość, która mnie ani na chwilę nie opuściła. Ja się totalnie bałam mrugać, aby niczego nie przegapić! Muszę nawet się przyznać do tego, że nie raz czy dwa uroniłam łzy, bo już nie potrafiłam utrzymywać emocji na wodzy. Anthony Doerr doskonale wiedział, co robi, stopniowo budując napięcie. Gdybym nie wiedziała, że bohaterowie są fikcyjni, to powiedziałabym, że to piekielnie dobrze przedstawiona prawdziwa historia.


„Otwórzcie oczy i popatrzcie na to, co możecie zobaczyć, nim zamkniecie je na zawsze [...]”.


Dzięki „natarczywemu” wtargnięciu w życie Marie-Laure oraz Wernera było mi dane znacznie lepiej poznać tę dwójkę. Tym samym niewidoma, pozornie zdana na łaskę bliskich sobie osób Francuzka oraz zafascynowany radiami, chcący uciec przed obowiązkową pracą w kopalni Niemiec udowodnili mi, że wcale nie trzeba ślepo podążać przetartymi szlakami. Marie-Laure, pomimo swej „ułomności”, wielokrotnie pokazywała, że jest silną i odważną młodą kobietą, która jest gotowa zrobić wszystko, aby ochronić ukochane osoby oraz samą siebie. Natomiast Werner, choć próbowano przekształcić go w maszynę do zabijania ludzi, którzy nie podporządkują się hitlerowcom, nadal pozostawał tym zagubionym, pragnącym zdobywać wiedzę na temat technologii chłopcem. Wprost nie mogłam doczekać się chwili, kiedy drogi obu tych bohaterów się skrzyżują i nastąpi wielkie zwarcie mogące wywołać harmider w ich małych światach. Tylko czy do tego doszło? Tego już nie zdradzę.

Anthony Doerr prawie skupił całą swoją uwagę na Marie-Laure oraz Wernerze, gdzie to właśnie ich losy zostały najlepiej ukazane na kartach „Światła, którego nie widać”. Prawie, ponieważ dopuścił również do tego minimalistycznego grona innych bohaterów, którzy w równym stopniu albo podbili moje serca, albo spowodowali to, że miałam ochotę wziąć ich za fraki i zrzucić z klifu. Jednakże nikomu nie można odmówić hartu ducha, gdyż każdy – niezależnie od tego, po czyjej stronie działał i jakie miał z tego korzyści – próbował zrobić jedno: przeżyć. A przecież nie ma nic gorszego jak opuszczenie świata w bardzo młodym wieku.

 
Jak jestem wielką zwolenniczką narracji w czasie teraźniejszym, tak w przypadku tej książki dość długo nie umiałam zrozumieć, dlaczego Anthony Doerr postanowił ją tutaj zastosować. Mówiąc szczerze, pasowała mi ona jak wódka do spotkania abstynentów, ale z czasem udało mi się z nią oswoić, a co więcej – stwierdzam, że wraz ze stylem pisania autora, jakimś cudem, stworzyła doskonały duet. Także krótkie, zwięzłe rozdziały przyczyniły się do tej ogromnej zmiany w odbiorze tekstu, bo choć wydawałoby się, że zawierały niewiele treści, Anthony Doerr zdołał pomieścić w nich nie tylko najistotniejsze fakty, ale również przyczynić się do tego, że zdołałam się znacznie lepiej zżyć z bohaterami. Także w przystępny sposób przemycił skrawek historii, pokazując przy tym, że wydarzenia toczące się w tamtych krwawych latach wcale nie muszą nużyć. Można śmiało stwierdzić, że udało mu się odtworzyć kawałek historii w taki sposób, że człowiek ma ochotę znacznie więcej poczytać o podobnych wydarzeniach. Co jak co, ale te dziesięć lat dopieszczania „Światła, którego nie widać” pod każdym możliwym kątem doprawdy się opłaciło!

 
Podsumowując, może „Światło, którego nie widać” odstrasza swoimi gabarytami oraz podjętą tutaj tematyką (bo przecież nie każdy uwielbia powieści przesiąknięte faktami historycznymi), to jednak nie warto oceniać tej książki po pozorach. Tym bardziej że wewnątrz znajdziecie magiczną historię dwójki młodych ludzi, którzy pozwolą wam uwierzyć, iż nawet pomimo paskudnego położenia, jesteście w stanie dokonać niemożliwego. A w połączeniu z dopracowaną fabułą, lekkim piórem autora oraz łagodnym przekazywaniu drobnej historycznej wiedzy, otrzymujecie pakiet doskonały. Także nie lękajcie się – nawet się nie spostrzeżecie, kiedy ta „cegiełka” skradnie wasze serca!

Link do opinii
Avatar użytkownika - lady_foe
lady_foe
Przeczytane:2017-09-09, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2017,

Marie-Laure to niewidoma, ciekawa świata  dziewczynka. Za pomocą liczenia kroków, kratek ściekowych przemierza Saint-Malo: do piekarni po chleb, do groty w murach obronnych, na plażę. Werner Pfennig to niemiecki chłopiec zafascynowany radiem, fizyką, a miłość ta zrodziła się m.in. dzięki potajemnie słuchanym wraz z siostrą audycjom o świecie. Trafia na front, a jego droga wiedzie prosto pod kamienicę nr 4 na Rue Vauborel... Saint-Malo, Niemcy, Wiedeń, Paryż i front Wschodni to miejsca w jakie Anthony Doerr wrzuca losy swoich bohaterów. Książka trzyma w napięciu aż do ostatnich stron: od pierwszych stron wiadomo, że tych dwojga połączonych jest nicią, która plecie się przez cała powieść. Oczekiwanie na to, kiedy i w jaki sposób los połączy bohaterów staje się wręcz nieznośne. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - anka920
anka920
Przeczytane:2016-07-27, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2016, 52 książki 2016, Mam,
Poruszająca, urzekająca historia, opowiadająca o dwójce bohaterów - niewidoma dziewczynce z Francji oraz chłopaku z Niemiec. Historia toczy się w czasie II wojny światowej. Bardzo krótkie rozdziały, przez które w moim przypadku nie potrafił odłożyć książki nawet na chwilę. Przeskakiwanie z narracją w czasie oraz pomiędzy bohaterami jest dodatkowym walorem książki. Jednak nie spodziewajcie się romansu między głównymi bohaterami, ta historia będzie dużo głębsza..
Link do opinii
Książka przedstawia bariery osoby niewidomej jakie pokonuje w życiu codziennym oraz dramat wojny. Stylem pisania przypominała mi nieco "Złodziejkę książek". W powieści poznajemy losy Marie-Laure niewidomej Francuzki oraz Wernera osieroconego chłopca, który ma zainteresowania pod kątem technicznym. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, miałam wrażenie, że jestem w ich świecie, jedynie pod koniec ta historia mi się trochę dłużyła. Nie widzę w tej książce nic niestosownego,że autor wybiela Niemców. Według mnie nie przykleja każdemu łatki,że jest zwolennikiem Hitlera, w końcu nie każdy Niemiec to chodzący zbrodniarz, nie jestem zwolenniczką wrzucania wszystkich do jednego worka, nawet w szkole natrafiałam na wypowiedzi od których aż wiało uprzedzeniami. Narażę się tym stwierdzeniem,ale nigdy nie miałam wrogiego nastawienia do tych ludzi, bo w końcu nikt nie odpowiada za winy swoich przodków, dla mnie winni są tylko Ci co rzeczywiście rozpętali wojnę, takie mam spostrzeżenie i nie zamierzam go zmieniać. Podobało mi się, że losy bohaterów są przedstawione w różnej przestrzeni czasowej, dzięki temu można poznać ich dzieciństwo, młodość i późniejsze życie. Jeśli kogoś oczarowała "Złodziejka książek" to myślę, że na tej powieści też się nie zawiedzie. Komu nie spodobała się "Złodziejka książek" może być tą książką rozczarowany. Ja jestem pod wrażeniem, że autor pracował nad tą powieścią aż 10 lat.
Link do opinii
Avatar użytkownika - bemeraude
bemeraude
Przeczytane:2016-01-13, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książki 2016 ,
Cudowne połączenie literatury, psychologii i nauki.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Azzmon
Azzmon
Przeczytane:2016-03-18, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książek 2016, Przeczytane,
Magiczna książka. I co z tego, że znów o wojnie? Baśniowy klimat przeplatany z okrucieństwem okupacji hitlerowskiej. A wszystko to, to tylko tło dla dwojga młodych ludzi, którzy na swój sposób próbują ogarnąć to, czego nikt nie jest w stanie ogarnąć. Żyją w zawierusze wojny po obu stronach barykady, ale próbują żyć swoimi marzeniami.
Link do opinii
Avatar użytkownika - justyna929
justyna929
Przeczytane:2016-03-10, Ocena: 6, Przeczytałem, Mam, 52 ksiąkżki 2016,
Książka w dobitny sposób przedstawia II wojnę światową. Zmienia nasze postrzeganie tego okresu. Pokazuje, że w całym tym okrutnym zamieszaniu, ludzie nie dzielili się tylko na złych Niemców i dobrych poszkodowanych Żydów. Widzimy, że przy tak ogromnym upadku człowieczeństwa niewiele osób zdecydowało się na akt humanitaryzmu. Jestem pod wrażeniem!
Link do opinii
Avatar użytkownika - zaczytana_owca
zaczytana_owca
Przeczytane:2016-01-15, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016, domowe zapasy,
Autor 10 lat pracował nad tą książką i to widać. Każda strona jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Ogrom miłości ojca do Marie Laure wyciska łzy z oczu. Plus za pokazanie, że nie było tak, że po stronie niemieckim byli sami źli, a po drugiej stronie sami dobrzy. Od książki nie można się oderwać - nie da człowiekowi spokoju, aż ten jej nie skończy. Jeżli miałabym się już czegoś czepnąć to może zakończenia - jak dla mnie książka mogłaby się zakończyć na "zakończeniu" losów Wernera, cała reszta po tym wydarzeniu wydaje mi się niezrozumiała i nie pasuje do reszty książki. Szkoda też, że nie wyjaśnione zostało co tak naprawdę stało się z ojcem Marie Laure.
Link do opinii
Avatar użytkownika - leonia
leonia
Przeczytane:2016-01-03, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016,
Piękna, refleksyjna powieść napisana bardzo plastycznym językiem. bogactwo emocji i wspaniały klimat. Historia Marii-Laure i Wernera obrazuje dzieciństwo dzieci w czasie wojny. Jedno cierpi,gdyż najpierw traci wzrok i z pomocą makiet budowanych przez ojca uczy poruszać się w otaczającym świecie. Następnie traci ojca, który był najbliższą dla niej osobą. Werner zmierza się z biedą niemieckiego sierocińca oraz ideologią nazizmu i wciągnięcia do Hitlerjugen. Wernera i Marie dzieli wszystko, pochodzenie, narodowość, status społeczny, tysiące kilometrów i cały wszechświat wojny. A jednak od początku połączeni są magiczną nicią, która plecie się przez cała powieść. W końcu spotykają się, choć na krótko. Ta książka wymaga niesamowitego skupienia, lecz nie można się oderwać. Ta książka "potrzebuje" niesamowitego skupienia, dla tej książki trzeba mieć bardzo dużo czasu, od tej książki nie można się oderwać i tę książkę długo się pamięta. Skłania do refleksji i przemyśleń. Polecam!
Link do opinii
Avatar użytkownika - eyesOFsoul
eyesOFsoul
Przeczytane:2016-01-03, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2016,

Światło, którego nie widać
kategoria: literatura współczesna
liczba stron: 636
cena: 39,90 zł
wydawnictwo: Czarna Owca
ocena: 9/10

„Przekonałem się wielokrotnie, że człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach, i uważam za upiorny nonsens naszych czasów próby sądzenia go według uczynków, jakich dopuścił się w warunkach nieludzkich – tak jakby wodę można było mierzyć ogniem, a ziemię piekłem.”

~ Inny Świat, Gustaw Herling-Grudziński

POZA CZASEM

Literatura współczesna o tematyce powojennej (tudzież wojennej) kojarzy mi się zawsze z książkami Hanny Krall i Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Kiedy o nich myślę, przenoszę się w czasy szkolne. Pakuje plecak, piórnik, notatki. W głowie wciąż świszczy mi jedno słowo: dlaczego? Anthony Doerr przełamał trochę konwencję książek związanych z wojną. Nie jest to jedna z tych pozycji, które wyciskają łzy. Ale może to i dobrze? W końcu ciężko jest czytać z łzami w oczach.

„Otwórzcie oczy i popatrzcie na to, co możecie zobaczyć, nim zamkniecie je na zawsze.”

~ Światło, którego nie widać, Anthony Doerr

Jest to jedna z tych książek, w których talent autora-gawędziarza przezwycięża wszelakie niedociągnięcia. Historia toczy się podczas niemieckiej okupacji Francji. Autor przenosi nas do Saint-Malo, gdzie poznajemy Marie-Laure LeBlanc. Bohaterka wygląda jak skrzyżowanie piegowatej Ani z Zielonego Wzgórza oraz książkowej Pollyanny. Nastolatka jest niewidoma. Jej ojciec, który pracuje w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu, konstruuje dla córki miniaturowy model Paryża, dzięki czemu dziewczyna poznaje Paryż za pomocą rąk. Jej ulubionym miejscem jest Ogród Botaniczny, gdzie czuje zapach drzew i kwiatów. Równolegle poznajemy historię młodziutkiego Wernera Pfenniga i jego siostry Jutta. Oboje są sierotami i mieszkają w niemieckim mieście Zollverein nieopodal Essen (Zagłębiu Ruhry). Chłopak dzięki niezwykłym uzdolnieniom wstępuje do elitarnej szkoły nazistowskiej. Już jako dziecko interesował się odbiornikami radiowymi – potrafił je sam skonstruować. Dlatego ta szkoła jest dla niego wielkim wyróżnieniem. W dużej mierze nie patrzy na to, jaką ideologię wiedzie elitarna szkoła… Chodzi mu tylko o to, by wyrwać się z biedy.

Werner „dzięki swoim umiejętnościom zostaje wcielony do Wehrmachtu, służy w elitarnej grupie żołnierzy zajmującej się namierzaniem wrogich transmisji radiowych. Po powrocie z frontu wschodniego trafia do Saint-Malo w Bretanii, gdzie w sierpniu 1944 roku, podczas oblężenia miasta przez wojska amerykańskie, spotyka przypadkowo Marie-Laure i ratuje jej życie…”

~ materiały prasowe

Książka podzielona jest tak jakby na trzy strefy czasowe: przed wojną, w czasie wojny i w 1944 roku, który jest teraźniejszością dla ówczesnych bohaterów. Sami bohaterowie są niezwykli. Autor zadbał o to, by ich opisy były bogate. Dlatego tak łatwo jest nam zapamiętać Marie-Laure LeBlanc, która przypomina nam młodziutką i zaczytaną Anię z Zielonego Wzgórza. Żadna postać z książki nie jest przypadkowa. Każda ma osobną historię i wkład, dzięki czemu czytelnik widzi obraz wielowymiarowo. (To takie 3D wśród zapisanych kartek.)  Autor nie zapycha książki zbędnymi dialogami. Zdania są dość radiowe: krótkie i zwięzłe. Ale poprzez to czytelnik czuje ten osobliwy klimat, jaki Anthony Doerr chciał przekazać.

„Światło, którego nie widać”: jest pomysłową i skomplikowaną powieścią inspirowaną okropnościami II wojny światowej i napisaną w krótkich, eleganckich rozdziałach, które odkrywają ludzką naturę i kontrowersyjną moc technologii.”

~ jury działające przy Wyższej Szkole Dziennikarstwa Uniwersytetu Columbia ws. Nagrody Pulitzera

„Światło, którego nie widać” to historia o miłości po dwóch stronach barykady. Czymś co nigdy nie powinno się zdarzyć. Ta opowieść sprawia, że człowiek patrzy na wojnę z perspektywy tych młodziutkich nastolatków. Którzy nie powinni martwić się o życie, bo przecież… dopiero co do niego wkraczają. Oni nie powinni podejmować tych decyzji, które byli zmuszeni podjąć. Jednak jeśli jesteś osobą, która poszukuje romansu – to ta książka nie jest dla Ciebie. Powieść Anthonego Doerra jest mi ciężko zakwalifikować. Z jednej strony mamy wątek sensacyjny – poszukiwanie „przeklętego” brylantu. Z drugiej strony czytamy o całej tej okupacji we Francji, o przemijaniu, o szczęśliwym zrządzeniu losu, o poznawaniu siebie i indywidualizmie w zdrowych dawkach… To istna mozaika, dlatego ta książka tak szybko wciąga i dlatego warto po nią sięgnąć już dziś.

_______________________

Katarzyna Starostka
~ eyesOFsoul ©

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - awiola
awiola
Przeczytane:2016-01-15, Ocena: 3, Przeczytałam, 52 książki 2016, Mam,
"Po czterdziestu tygodniach sześć bilionów komórek przeciska się przez drogi rodne matki. Krzyczymy. Później atakuje nas świat". Nagroda Pulitzera, zachwyty czytelników, entuzjastyczne recenzje pokazujące, że dla wielu to książka roku oraz wielkie odkrycie literackie. Nie dziwcie się więc, że miałam wobec tej powieści naprawdę duże oczekiwania. I niestety na oczekiwaniach się skończyło, bowiem o takim dużym zachwycie tą książką w moim przypadku mowy być nie może. Średniak - tak mogłabym podsumować to dzieło. Anthony Doerr to amerykański pisarz, który zadebiutował w 2002 r. zbiorem opowiadań pt. "The Shell Collector", pierwszą powieść wydał natomiast w 2004 r. Autor otrzymał m. in. Barnes & Noble Discover Prize oraz nagrodę Nowojorskiej Biblioteki Publicznej. Powieść "Światło, którego nie widać" przyniosła mu otrzymaną w 2015 r. nagrodę Pulitzera. Doerr pisał tę książkę przez dziesięć lat. Francuskie miasteczko Saint-Malo, położone nad Oceanem Atlantyckim. To właśnie tutaj łączą się losy niewidomej nastolatki Marie-Laure, która przybywa do tego miasta wraz z ojcem w czasie wojennej zawieruchy oraz niemieckiego, wrażliwego i inteligentnego nastolatka Wernera, który aby uciec od pracy w kopalni, wstępuje w szeregi nazistowskiej, elitarnej szkoły. Życie niemieckiego chłopca i francuskiej dziewczyny łączy się podczas II wojny światowej, na zawsze zmieniając ich losy. Po lekturze książki amerykańskiego pisarza dominuje we mnie swoisty niesmak. Niesmak spowodowany zabiegiem autora polegającym na tym, iż świadomie bądź też nieświadomie, postarał się o umniejszenie i widoczne usprawiedliwienie Niemców w zakresie ich czynów popełnianych w czasie II wojny światowej, którą przecież sami de facto wywołali. Mowa tutaj głównie o głęboko zarysowanym portrecie psychologicznym pasjonata odbiorników radiowych, jakim jest Werner, a którego postępowanie Anthony Doerr stara się niejako wybielić. Werner bowiem nie interesuje się ideologią nazistowską, a wstępuje do jednostki Wehrmachtu tylko po to, by uniknąć losu pracy w kopalni. A jednak, z czasem nasiąka faszyzmem, by w późniejszym czasie służyć Hitlerowi i jego całej, morderczej machinie. Oczywiście, wiadomą rzeczą jest, iż podczas wojny nic nie jest tylko czarne i tylko białe bowiem pośrednie kolory są także obecne. Jednak nie można zapominać o tym, że to właśnie Niemcy byli okupantami i najeźdźcami, a nie ofiarami, jak próbuje to czasami przeforsować autor w swojej książce. Nie znajduję niestety rozgrzeszenia dla postępowania Wernera, a epitety jakimi autor nazywa Rosjan, mogłyby zostać dokładnie tak samo odniesione do Niemców i ich okrucieństwa w czasie wojny. Po lekturze tej powieści, mam wrażenie jakoby Anthony Doerr dzielił ówczesną ludność Europy na dziki, mało znaczący Wschód z Polską na czele, i ten lepszy Zachód, cywilizowany. Nie podoba mi się takie spłaszczenie, dlatego też w żadnym wypadku nie nazwałabym tej książki arcydziełem. Według mnie jej warstwa historyczna jest zbyt płytka oraz zakłamuje nieco ówczesną rzeczywistość. Nie mogę jednak odmówić autorowi pewnego rozmachu z jakim przedstawił losy Marie-Laure i Wernera, bowiem akcja powieści toczy się w okresie aż osiemdziesięciu lat, od 1934 r. do 2014 r. Saint-Malo, Niemcy, Wiedeń, Paryż i front Wschodni to miejsca w jakie Anthony Doerr wrzuca losy swoich bohaterów, przekrój ten więc jest naprawdę spory. Dobrym zabiegiem, pozwalającym na odnalezienie się w fabule jest także podział książki na krótkie, kilkustronicowe rozdziały, które ukazane są z perspektywy kilku bohaterów. Dzięki takiej narracji, powieść czyta się płynnie, z zaciekawieniem, a sugestywne opisy rzeczywistości jaką odbiera niewidoma dziewczyna, dodają całości swoistego, mistycznego wydźwięku. "Sea of flames" to owiany złą sławą diament, który wpływa na losy bohaterów tej powieści. Niestety bywa czasami tak, że klejnot taki okazuje się zręczną podróbką, nie mającą większej wartości. W moim przypadku podobnie rzecz ma się z lekturą tej książki. Miałam otrzymać prawdziwy diament, a dostałam tylko jego dobrze wykonaną imitację. Spore rozczarowanie, które trudno przełknąć.
Link do opinii
Avatar użytkownika - addictedtobooks
addictedtobooks
Przeczytane:2015-11-10, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, Egzemplarze recenzenckie,
Marie-Laure mieszka wraz ze swoim ojcem w Paryżu i wiedzie niezwykle szczęśliwe życie, pełne ojcowskiej miłości oraz wsparcia. Mężczyzna pracuje w Muzeum Historii Naturalnej i każdego dnia zabiera dziewczynkę ze sobą do pracy. To właśnie tam Marie-Laure zdobywa zamiłowanie do nauki oraz przeżywa najszczęśliwsze chwile w swoim życiu. W wieku sześciu lat dziewczynka traci swój wzrok i od tego czasu musi nauczyć się radzić sobie w zupełnie nowym i nieprzychylnym jej świecie. Kiedy wybucha II wojna światowa Marie-Laure wraz z ojcem są zmuszeni opuścić Paryż. Oboje zatrzymują się w Saint-Malo na wybrzeżu Bretanii i mają nadzieję, że w końcu będą mogli poczuć się bezpiecznie. Jednak ojciec dziewczynki skrywa pewną tajemnicę, która już wkrótce może zagrozić życiu obojga z nich ... ,,Otwórzcie oczy i popatrzcie na to, co możecie zobaczyć, nim zamkniecie je na zawsze." Werner Pfening stracił rodziców jako mały chłopiec. Teraz wraz siostrą Juttą przebywają w domu dziecka wraz z innymi podopiecznymi. Pewnego dnia chłopiec podczas zabawy znajduje zepsute radio, które udaje mu się potem naprawić. Tak rozpoczyna się jego fascynacja najróżniejszymi radioodbiornikami, która odegra kluczową rolę w jego przyszłości. Już wkrótce Werner rozpoczyna naukę w elitarnej szkole niemieckiej, w której doskonali swoje zdolności w zakresie mechaniki. Jednak już wkrótce chłopiec przekona się, że to co wydawało się wcześniej darem, już wkrótce może okazać się dla niego największym przekleństwem ... - Ciągle wierzysz, że posiadasz własne życie, Wernerze. Właśnie na tym polega twój problem." Pewnego dnia losy tej dwójki splatają się w małym miasteczku Saint-Malo, które jest otoczone ze wszystkich stron morzem. Jest ono ostatnią twierdzą wojsk niemieckich i to właśnie tam toczy się zaciekła walka pomiędzy wojskami alianckimi, a niemieckimi. Werner jako elitarny żołnierz Luftwaffe ma wykonać w tym miasteczku pewną misję, która jak się okaże, będzie prawdziwym testem jego lojalności wobec Niemiec. Tymczasem niewidoma Marie-Laure będzie zdana tylko i wyłącznie na siebie podczas licznych ataków bombowych oraz zaciekłym strzelaninom. Wkrótce dziewczyna zdaje sobie sprawę, że jej życie jest zagrożone przez pewnego człowieka, który wydaje się czegoś od niej chcieć ... ,,Jak cudownie bezsensowne jest budowanie pięknych budowli, komponowanie muzyki, śpiewanie piosenek [...]. Po co komponować muzykę, skoro Cisza i wiatr są znacznie potężniejsze? Po co zapalać lampy, skoro w nieunikniony sposób pochłonie je ciemność" Anthony Doerr jest z wykształcenia historykiem, a tę książkę pisał przez dziesięć lat. Jestem pod naprawdę ogromnym wrażeniem opisanej przez niego historii. Temat wojny cały czas wplata się w losy bohaterów, ale nie jest on głównym wątkiem. Warto zwrócić uwagę na niesamowity klimat tej powieści oraz na nietuzinkowych bohaterów. To niezwykłe doświadczenie móc zobaczyć, jak osoby niewidome postrzegają świat. Marie-Laure może stać się dla niektórych prawdziwą inspiracją, a dla innych wręcz bohaterką. Pomimo wielu przeciwności losu dziewczynka nigdy nie skarży się na swój los, a kolejne wyzwania wcale nie osłabiają jej ducha, a można powiedzieć, że go wręcz wzmacniają. j,,Światło którego nie widać" okazało się niezwykle wciągającą lekturą, której akcja osadzona jest podczas II wojny światowej. Myślę, że jeśli ,,Złodziejka książek" Markusa Zusaka Wam się spodobała, to ta pozycja z pewnością podbije Wasze serca, podobnie jak moje. Jedyne co mogłabym zarzucić tej książce to wolny rozwój akcji, która dopiero od połowy nabiera szybszego tempa. ,,Światło którego nie widać" ma swój niezaprzeczalny urok, który oczarowuje czytelnika i przenosi go do zupełnie innego, chwilami przerażającego świata. Ta książka otrzymała w tym roku Nagrodę Pultizera. Według mnie ta pozycja jak najbardziej na to zasługuje. Polecam!
Link do opinii
Avatar użytkownika - barwinka
barwinka
Przeczytane:2015-10-21, Przeczytałam, Ebook, Mam,

Okrucieństwo II wojny uświadamiają nam liczne publikacje i ekranizacje, nie raz prezentacja jego ogromu staje się nie do uwierzenia. Czasem jednak trafia się obraz, który uświadamia, że to co tej pory poznaliśmy było tylko igraszką, pokazuje jak tragiczne skutki niesie ze sobą wojna, obraz ten jest tak wstrząsający, że ciężko pojąc go w całości. Tak było w przypadku mojej lektury "Światła, którego nie widać". Podczas lektury działo się ze mną coś dziwnego, przeżywałam przerażającą atmosferę stworzoną przez pisarza, bałam się widm spacerujących po ulicach, te obrazy na długo zostaną w mojej głowie.

Marie-Laure straciła wzrok jako paroletnia dziewczynka, od tej pory uczy się życia na nowo w czym pomaga jej ojciec, pracownik paryskiego muzeum. Dziewczynka poprzez dotyk i słuch stara się nadrobić straty, coraz bardziej pochłania ją przyroda i nauka z nią związana. Werner wraz z siostrą wychowuje się w domu dziecka w górniczym niemieckim mieście. Chłopiec od dzieciństwa jest ciekawy świata, zadaje pytania i stara się rozwiązywać zagadki, dość szybko odnajduje w sobie zdolności techniczne, które pozwalają mu naprawiać różne sprzęty. Krok za krokiem zbliża się wojna, który zniszczy świat obojga bohaterów, zmusi ich do ciężkich wyborów, pozostawi życiowe blizny.

Byłam bardzo ciekawa tej książki. Opis z okładki, nagroda Pulitzera zdobyta przez autora oraz czas, który musiał minąć aby doczekała się ona publikacji były składnikami, które spowodowały moje zainteresowanie ale również od początku dość wysoko postawiły poprzeczkę podczas lektury. Historia Marie-Laure i Wernera oraz wielu osób, które pojawiły się w ich otoczeniu, zmusza do myślenia, przeraża, ale przede wszystkim wciąga. To historia ciężka, nie każdy będzie w stanie się z nią zapoznać. Z tej lektury przez większość czasu przebija smutek, trwoga, groźba czająca się przy następnej stronie, żal na wydarzenia, które w ten sposób pokierowały życiem. 

"Światło..." zmusza do głębszej refleksji nad wyborami ludzkimi i życiem jednostki. Zarówno Marie -Laure jak i Werner zostali postawieni w sytuacji, która nie daje im większego wyboru. Chłopiec aby wyrwać się z przerażającego losu pracy w kopalni decyduje się na szkołę wypaczającą umysły dzieci, tworzącą nowych nadludzi według wyobrażenia Hitlera, aby później przeżyć wojnę, doświadczyć całego jej zła. Marie-Laure ma niewiele ponad dziesięć lat kiedy zaczyna się wojna. Nie jest w stanie zająć się sama sobą, ucieczka z Paryża jest koszmarnym przeżyciem, przybycie do Saint-Malo, gdzie mieszkają jej krewni, poznanie nowego świata, konspiracja, strach zostają w niej do końca życia. Punktem który łączy bohaterów jest nalot alianckich samolotów na miasteczko Saint-Malo. Bomby, pożary, strach, niepewność i oczekiwanie łączy bohaterów, chwilowo splata ich losy pozwalając poznać się wzajemnie. 

Książka opowiada też o postaciach w otoczeniu pierwszoplanowej dwójki, ojcu dziewczynki, jej stryjecznym dziadku oraz Madam, siostrze Wernera, jego przyjacielu, koledze z wojska. Postacie niby pobocze a jednak bardzo ważne dla historii i co najważniejsze bardzo charakterystyczne, odpowiednio nakreślone i przez to nie do zapomnienia. 

"Światło..." to nie tylko historia wojny, ale także radia, Morza Ognia, indywidualności, spełnianiu marzeń, nauce i wielu sprawach, które pojawiają się dopiero podczas ponownych powrotów do lektury. Żadne wydarzenie nie jest oderwane od reszty, całość tworzą elementy, które dopiero po zakończeniu dają pełen obraz kunsztu autora.

Pisarz w sposób beznamiętny opowiada o okrucieństwach wojny, trupach na ulicach, konwojach więźniów, zdzieraniu ubrań, gwałcie na berlińskich kobietach, to wszystko bardzo mocno odbija się na psychice, powoduje że ta książka jest mroczna, przerażająca. Autor przedstawia szeroki obraz wojny od Francji po Rosję, nie gloryfikuje nikogo, nie pokazuje złych i dobrych. W tej historii poznajemy państwo niemieckie w przededniu wojny i w czasie jej trwania, możemy zobaczyć, że nic nie jest czarno-białe, wszystko przedstawione jest w odcieniach szarości, nie ma dobrych wyborów.

Ciężko czytało mi się ten tytuł wieczorami, ze względu na strach, który pojawiał się zwłaszcza podczas fragmentów opisujących Saint-Malo tuż po bombardowaniu. Widziałam widmowe miasto, żywych zakopanych żywcem, pożary, trupy. Na pewno nie jest to książka dla każdego, właśnie ze względu na ogrom cierpienia, smutku, przerażenia jakie powoduje jej lektura. Ale jest to jednocześnie lektura niesamowicie wciągająca, którą powinien poznać każdy, kto interesuje się okresem II wojny światowej. Ta książka na pewno na długo zostanie w mojej pamięci.

Lektura "Światła, którego nie widać" jest trudna i wspaniała, zmusza do refleksji i pokazuje przerażający obraz wojny, marzenia przeplatają się tu ze śmiercią, walka z trudnymi wyborami, świat nauki daje nadzieję na lepsze życie a jednocześnie ją odbiera. To wszystko opakowane jest we wspaniały język, wyraziste postaci bohaterów i historię, która podnosi włosy na głowie. Jeśli jesteście gotowi na tę lekturę, serdecznie zapraszam.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Zakladka
Zakladka
Przeczytane:2015-10-12, Ocena: 6, Przeczytałam,
Jak wiemy, książka otrzymała nagrodę Pulitzera. Czy była jej warta? Bez dwóch zdań! Jest wręcz niesamowita. Poczałkowo, gdy dowiedziałam się, że autor pisał ja przez dziesięć lat, byłam zszokowana. Oczywiście, jest to grube tomisko,jednak 10 lat to naprawdę dużo. Teraz już jednak wiem, że autor faktycznie potrzebował czasu na stworzenie tak misternie złożonego dzieła. Historia jaka jest przedstawiona, zaciekawia już od pierwszych stron. Tak, od samego początku wiedziałam że tak książka mnie zauroczy. Co ważne realia II wojny światowej zostały oddane bardzo realistycznie, zatem czytając, miałam wrażenie, jakbym była bezpośrednim świadkiem wydarzeń. Istotne jest też to, że perspektywy Marie oraz Wernera przeplatały się, a dodatkowo rozdziały były bardzo krótkie, co nadawało czytaniu ogromne tempo. Jeśli już mowa o czytaniu, to pomimo dość ciężkich tematów, jakie podejmowała książka, było to bardzo łatwe i przyjemne, a czas spędzony przy lekturze mijał w zawrotnym tempie. Samo zakończenie, nieźle namieszało mi w głowie, gdyż takiego rozwiązania spraw się nie spodziewałam. Bohaterowie zostali też pokazani bardzo przystępnie, a zwłaszcza Marie-Laurie. To jak dziewczyna radziła sobie już po utracie wzroku, zostało ukazane tak realistycznie, że momentami utożsamiałam się z nią i równie mocno jak ona przezywałam razem z nią. Z kolei Warner urzekł mnie swoim zamiłowaniem do nauki i chęcią osiągania wcześniej zamierzonych celów. „Światło którego nie widać” przedstawia piękną historię o miłości ojca i córki, o woli walki i o złożoności ludzkiego umysłu. Idealnie pokazuje, jak wygląda życie osoby niewidomej oraz realizm świata wojennego.
Link do opinii
Avatar użytkownika - jagna1978
jagna1978
Przeczytane:2021-01-23, Ocena: 5, Przeczytałam, 26 książek 2021, 52 książki 2021,

Losy Marie i Wernera krzyzuja sie podczas wojny .Ciezkie zycie i warunki wojenne w jakich przyszlo im zyc i nie przewidywalna rzeczywistosc zbliza dwojke mlodych.Nie jest to zadne romansidlo ale literatura faktu w ktora autor wplatal przyjazn i milosc .Momentami bardzo emocjonujaca lektura ,czasami sklaniajaca nawet do uronienia lez. Dobrze napisana.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Palisiaka
Palisiaka
Przeczytane:2020-11-07, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2020,

Cudowna książka, trzyma w napięciu, cały czas martwisz się o bohaterów. Polecam.

Link do opinii

Ostatnimi czasy rzadko kiedy sięgam po książki z historią w czasach wojny ale tu skusiła mnie informacja o niewidomej dziewczynce i bardzo dobrze, bo przegapiłabym coś naprawdę pięknego!
To historia o dwójce dzieci, dojrzewających w całkiem innych światach, obydwoje mają wielkie marzenia, wydaje im się, że świat stoi przed nimi otworem.
Dziewczynka Marie-Laurie, mieszka we Francji, jest niewidoma, poznaje świat z pomocą dotyku i słuchu.
Chłopiec Werner mieszkający w Niemczech, sierota tęskniący za rodzicami poznaje świat poprzez słuchanie radioodbiornika.
Obydwoje wychowywani w innych warunkach ale tak samo głodni wiedzy i ciekawi otaczającego ich świata.
Nadchodzi wojna i u każdego z nich życie diametralnie się zmienia, zostają wrzuceni w wir bezlitosnego losu. Naiwność dziecięca zostaje roztrzaskana przez potworność wojny.
Oboje poczują grozę wojny, utracą bliskich. Dotknie ich cierpienie i ból. Poczują się bezradni wobec bezdusznego systemu, będą z całych sił walczyć o jutro.
Połączy ich pod koniec wojny krótka chwila pośród kanonady wystrzałów artyleryjskich, która pokaże im kim tak naprawdę są i będzie miała wpływ na ich dalsze życie. Wbrew pozorom to nie jest romans! Dzięki temu książka jest oryginalna, nieprzewidywalna.
Ta historia pokazuje, że nawet w czasach kryzysu ludzie starają się żyć w miarę normalnie i jak tylko mogą to korzystają z niego garściami.
Rozdziały są krótkie, bardzo nastrojowe albo mocno trzymające w napięciu, mi o dziwo dzięki temu szybko się ją czytało. Zafundowała mi wiele emocji, mam wrażenie, że co bym o niej nie napisała to nie odda to w pełni wrażenia jakie na mnie wywarła. Jest po prostu piękna! Nagroda Pulitzera w pełni zasłużona.

Link do opinii
Avatar użytkownika - edytka222
edytka222
Przeczytane:2019-12-22, Ocena: 5, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - magdaxzawadzka
magdaxzawadzka
Przeczytane:2019-10-17, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książki 2019,