Szczęśliwa hańba. Wybór wierszy/Lieto disonore. Poesie scelte

Wielka jest siła poezji prostej, opartej na codziennych obserwacjach i doświadczaniu piękna, bólu oraz innych wartości i emocji. Jeżeli dodamy do tego niemal nadludzką wrażliwość, uważne oko flaneura i talent, pozwalający dotykać istoty rzeczy w kilku słowach, otrzymamy poetę tak niezwykłego, jak Sandro Penna. Choć zdecydowanie bardziej wolę tomy poetyckie nie będące wyborami wierszy z różnych lat, w przypadku Szczęśliwej hańby dobór tekstów wydaje się reprezentatywny.

Penna daje się poznać w swoich wierszach jako ten, kto poszukuje sensu życia i odnajduje go w błahostkach codzienności. "Fraszka!" - mógłby zawołać polski poeta okresu renesansu; jego włoski kolega kilka wieków później mógłby odpowiedzieć, że w tych drobnych skrawkach kryje się piękno, które pozwala oddalić ból istnienia, zapomnieć o nim choćby na chwilę. Te skrawki to może być "chłopiec który nudą się bawił", para na plaży albo miłość - ratunek przed rzuceniem się w otchłań, przed smutkiem i cierpieniem. Wiele w tych wierszach nadziei i pociechy w smutku, a jednocześnie bólu. Często pojawiającym się elementem jest figura chłopca, który może symbolizować dzieciństwo pełne beztroski, nieskażone kłamstwem, grą, udawaniem, ale także melancholię podmiotu za utraconym czasem.

Poezja Penny nie wybrzmiałaby tak mocno, gdyby nie wspaniały przekład Jarosława Mikołajewskiego, który w posłowiu opowiada swoją historię zapoznania się z twórczością włoskiego poety. Wybór wierszy Penny ukazał się w serii "Klasycy poezji włoskiej dwudziestego wieku", powstałej dzięki współpracy Włoskiego Instytutu Kultury w Krakowie i Wydawnictwa Austeria - serii nie tylko zawierającej wspaniałą poezję, ale i równie wspaniale wydanej.