To nie mój dzień

*współpraca reklamowa*

Urocza okładka, powieść opisywana jako bardzo kobieca, a do tego inna strona autorki, która tym razem poszła w stronę komedii. Jak wiecie nie to nie do końca mój gatunek, ale taka lekka książka czasami jest potrzebna więc z ogromną przyjemnością po nią sięgnęłam. To powieść komediowo obyczajowa, z romansem i życiowymi zawirowaniami.

Bożena znalazła się w kropce. Po zdradzie narzeczonego nie umie się odnaleźć, co gorsza do mieszkania wprowadza się nieco postrzelona babcia, która ma na celu znalezienie wnuczce porządnego chłopa. Bożenka nie może uciec nawet w świat swoich ukochanych krzyżówek, bo tuż sprzed nosa zabrał je jej pewien przystojniak, który nagle zjawia się u jej progu wraz ze znajomymi. Kobieta przeżywa kolejne prywatne dramaty, Daniela spotyka na każdym kroku, a jej już nieco zwariowany świat, coraz bardziej daje jej się we znaki, więc Bożenka robi to co umie najlepiej - ucieka.

Nie miałam co do tej lektury wymagań, nie zakładałam niczego, po prostu poszłam na żywioł. A ten żywioł okazał się dość potężny, bo ta lektura to istny huragan, tyle się działo, ze głowa mała, z każdej strony dramat gonił dramat, a życie Bożenki zostało ukazane tak trochę w krzywym zwierciadle. Komedie mają to do siebie, że mnie ogromnie drażnią, tutaj też pojawiło się u mnie to delikatne uczucie, ale jednak zdecydowanie z tego całego ambarasu wyszło jedno, niektórzy naprawdę mają gorzej niż inni, więc jeśli macie poczucie, ze w waszym życiu dzieje się źle i nie może być gorzej, to zapraszam do poznania losów Bożeny, u której zawsze może być gorzej.

Historia choć może nico podkoloryzowana, to jednak bardzo realistyczna, opisane problemy są jak najbardziej prawdziwe, opisane w powieści typy ludzi są znane każdemu z nas, co więcej patrząc na bohaterów można ich utożsamiać z osobami, które dobrze znamy, są tak prawdziwe, że aż się w głowie nie mieści. Nikomu nie życzę, żeby babcia zabrała się za swatanie, ja przeżyłam to na własnej skórze, i uwierzcie to zostaje w człowieku na zawsze, do dziś mam jej to za złe, także patrząc na Bożenkę wiedziałam co czuje i co się dzieje w jej głowie. Jednak ja i ona to całkowite przeciwieństwa więc też, szczerze mówiąc w większej ilości kwestii jej nie rozumiałam i naprawdę strasznie, ale to strasznie mnie ona irytowała, swoim zagubieniem, decyzjami, niepewnością i lawirowaniem pomiędzy tym co by chciała, tym co powinna.

Książka przyjemna i lekka, zdecydowanie poprawia humor i pokazuje świat w nieco satyryczny sposób. Co bardzo fajne niektóre sytuacje zostały nam zobrazowane z różnych punków widzenia, co jeszcze bardziej pokazuje, że każdy inaczej podchodzi do życia. No a Bożenka cóż, miała po prostu problem sama ze sobą i to właśnie najbardziej wpływało na to co się wydarzyło lub nie wydarzyło. Autorka wykorzystała tutaj fajne motywy, niektóre dobrze znane i lubiane, a inne nieco niszowe, przykładowo age gap, dostaliśmy odwrócony, ona była nieco starsza, ale to tylko wedle metryki, bo pod innym kątem Bożenka była bardzo dziecinna.

Autorka na przykładzie Bożenki pokazała nam zagubioną kobietę, dziecinną, która stanęła w miejscu, której zabrakło odwagi i ambicji na to by cokolwiek zmienić w swoim życiu. Zobaczyliśmy jak brak działania, asertywności, nieumiejętność podejmowania decyzji, wpływa na codzienność, oraz na to jak odbierają nas inni ludzie. Bożenka stała się tutaj kimś, kim ja nigdy nie chciałabym być i utwierdziła mnie w tym, co myślę od dawna, by nie opierać się zbytnio na innych i nie dać innym możliwości ingerowania we własne wybory.

Książka pomimo tego, że zabawna i prosta, niesie ze sobą wiele wartości. Bawi ale też i uczy, daje wskazówki, motywuje do działania. Pomimo tego komediowego zabarwienia to ważna i potrzebna lektura, przy której można się nie tylko świetnie bawić, ale i wynieść z niej coś pożytecznego. Mam nadzieję, że ta historia będzie miała kontynuację, bo jeszcze wiele może się tutaj zadziać. Tymczasem zapraszam do lektury, warto, i pamiętajcie nie dajcie sobie wejść innym na głowę.

,,To nie mój dzień" to współczesna powieść obyczajowa, która w niezwykle trafny sposób oddaje moment w życiu, gdy wszystko zaczyna się sypać. Joanna Puchalska przedstawia historię Bożeny - kobiety po trzydziestce, która w krótkim czasie staje w obliczu zdrady partnera, problemów zawodowych i mieszkaniowych oraz emocjonalnego chaosu. Choć brzmi to przytłaczająco, autorka umiejętnie równoważy trudne tematy humorem i lekkością narracji.

Największą siłą tej książki jest autentyczność bohaterki. Bożena bywa zagubiona, impulsywna i momentami irytująca - i właśnie dlatego jest tak ludzka. Nie jest idealną postacią z romansów, lecz kimś, kogo łatwo spotkać w codziennym życiu (a czasem zobaczyć w lustrze). Puchalska nie próbuje jej wybielać ani na siłę ,,naprawiać", ukazując, że proces dochodzenia do równowagi bywa długi i pełen potknięć.

Na uwagę zasługują także dialogi - naturalne, dynamiczne i często zabawne. Humor nie jest tu nachalny; raczej dyskretnie rozładowuje napięcie, sprawiając, że nawet trudniejsze momenty czyta się bez poczucia przytłoczenia. W tle pojawiają się barwne postacie drugoplanowe, które dodają historii koloru i energii, nie odciągając uwagi od głównej bohaterki.

Jeśli miałabym wskazać słabszy punkt, byłoby nim tempo w środkowej części książki - momentami akcja zwalnia, a emocjonalne rozterki Bożeny mogą wydawać się powtarzalne. Z drugiej strony, dla wielu czytelników właśnie ta ,,codzienność" i brak spektakularnych zwrotów akcji mogą być zaletą.

,,To nie mój dzień" to książka dla osób, które szukają historii bliskiej życiu: o zagubieniu, presji, samotności i powolnym odzyskiwaniu kontroli nad własnym światem. Nie oferuje bajkowych rozwiązań, ale daje coś cenniejszego - poczucie, że nawet jeśli dziś wszystko idzie nie tak, jutro wciąż może być inaczej.

,,Nawet jeśli dziś to nie jest mój dzień, jutro wciąż może być mój."

,,Czasem trzeba wszystko stracić, żeby w końcu odnaleźć siebie."

,,Czasem wszystko wali się naraz, jakby los chciał sprawdzić, ile jeszcze jesteśmy w stanie unieść."

Bożenka nie ma najłatwiejszego dnia, miesiąca, a może i roku.  

Dziewczyna zamieszkała ze swoją babcią, na dodatek zdradził ją chłopak (a jakby tego było mało jego nową wybranką została sąsiadka) i jeszcze wisi nad nią widmo utraty pracy.  

Nie jest jednak jedną z tych kobiet , które gdy im nie wychodzi za wszelką cenę chcą pokazać, że sobie poradzą i są niezależne. 

Nie. Nasza bohaterka jest bardzo pogubiona a jej przemyślenia niejednokrotnie sprawiały, że miałam ochotę nią potrząsnąć i posiedzieć Kobieto weź się ogarnij, gdzie Twoja wiara w siebie i poczucie własnej wartości? 

Oczywiście dobra historia nie obędzie się bez przystojnego i bardzo miłego adoratora, albo nawet.. trzech? 

Daniel zdaje się wprost stworzony dla Bożeny- i już nawet nie o wygląd chodzi a o opiekuńczość, charakter, wspólne pasje i fakt ,że mężczyzna chce naprawdę poznać kobietę budzącą w nim tak wiele uczuć.. 

To jednak nie wszystko bo są jeszcze Maurycy z Gdyni i trener personalny Patryk.  

Największe zawirowania w tej opowieści serwuje jednak Kornelia- naprawdę ta starsza pani to istny wulkan energii kradnie każdą scenę , a jej teksty po prostu rozbrajają. 

Emocje w tej książce są naprawdę ogromne mimo ,że zarówno okładka jak i opis sugerują lekką lekturę. 

Relacja Bożeny i Daniela jest naturalna, a przez to bardzo prawdziwa.  

Jest w niej sporo niepewności, drobnych gestów, zawahań i rozmów, które nie zawsze prowadzą do prostych odpowiedzi. Autorka nie przyspiesza na siłę emocji, pozwala im dojrzewać - i właśnie dlatego ta historia tak dobrze wybrzmiewa. Bożena nie zmienia się z dnia na dzień w silną, pewną siebie kobietę. Jej droga jest kręta, momentami irytująca, ale bardzo ludzka.

,,To nie mój dzień" to opowieść o tym, że czasem naprawdę wolno się pogubić. Że nie każdy kryzys musi od razu zamienić się w spektakularny triumf, a odbudowywanie siebie bywa procesem pełnym potknięć i wątpliwości. To także historia o relacjach - tych, które ranią, i tych, które dają ciepło, nawet jeśli nie od razu wiadomo, dokąd prowadzą.

Ogromnym atutem książki jest humor, który rozładowuje trudniejsze momenty i sprawia, że lektura nie przytłacza. Dialogi są żywe, bohaterowie barwni, a Kornelia... cóż, dla niej samej warto sięgnąć po tę historię.

To opowieść która udowadnia, że nawet jeśli dziś wszystko idzie nie tak, jutro wciąż może przynieść coś dobrego. Czasem wystarczy jeden krok, jedna rozmowa albo jedna osoba, by przypomnieć sobie, kim naprawdę jesteśmy. 

Serdecznie polecam ??