W krainie słodkiego jutra

Zuza Kordel w „W krainie słodkiego jutra” zabiera nas do świata cukierniczych marzeń Hani, ale niech słodycz okładki nikogo nie uśpi, bo pod lukrem kryje się sporo goryczy.

Hania tkwi w toksycznym związku z Wiktorem, który zamiast wsparcia funduje jej upokorzenia, a na dodatek żyje na jej koszt. Przełom przychodzi dopiero wraz z poważnym kryzysem zdrowotnym. Kolejne badania nie przynoszą odpowiedzi, a złe samopoczucie bohaterki zaczyna budzić realny niepokój, zarówno jej, jak i przyjaciółek. W końcu okazuje się, że źródłem problemów jest przewlekły stres. To moment, w którym Hania musi zawalczyć o siebie i swój dobrostan, co oznacza konieczność zmierzenia się z najbardziej destrukcyjnym elementem swojego życia.

Dopiero gdy zostaje sama, może zacząć myśleć o sobie i swoich marzeniach, w tym o otwarciu własnej cukierni. Bardzo przypadł mi do gustu wątek psi, fragmenty ukazane z perspektywy czworonogów są ciepłe, poruszające i dodają historii uroku. Równie interesująca jest pasja Hani do pieczenia.

Motyw przytłaczającego stresu i toksycznej relacji jest tu przedstawiony bardzo życiowo. To historia, w której łatwo dostrzec odbicie realnych doświadczeń wielu kobiet, które zbyt długo pozostają w niszczących związkach, tłumacząc wszystko uczuciem. Z drugiej strony autorka pokazuje też siłę przyjaźni, która daje wsparcie i pomaga w podejmowaniu trudnych decyzji.

Zuza Kordel skupia się przede wszystkim na emocjach i wewnętrznych przeżyciach bohaterek. Dodatkowym smaczkiem jest pojawienie się Patrycji i Maliny z „W domu najlepiej”, a zakończenie wyraźnie zapowiada zmiany w życiu kolejnej z przyjaciółek: Dominiki.

"W krainie słodkiego jutra" to dobra propozycja dla osób, które cenią historie osadzone w codzienności, opowiadające o wychodzeniu z trudnych sytuacji i sięganiu po własne marzenia.

„W krainie słodkiego jutra” Zuzy Kordel to proza, która pod nęcącym, niemal deserowym tytułem skrywa treść zaskakująco gęstą, momentami gorzką, ale ostatecznie przynoszącą niezwykłe oczyszczenie. Rzadko spotykam powieści obyczajowe, które tak umiejętnie balansują między ciepłem domowego ogniska a chłodnym realizmem psychologicznym, nie wpadając przy tym w pułapkę taniego sentymentalizmu.

Autorka kreśli portret Hani - kobiety, która jest mistrzynią w doprawianiu cudzego życia, podczas gdy jej własna codzienność zaczyna przypominać zakalec. Hania to postać, którą pokocha każdy, kto choć raz w życiu postawił cudze oczekiwania nad własny oddech. Jej cukiernicza pasja nie jest tu tylko malowniczym tłem; to genialna metafora fasady. Pod warstwą idealnego kremu i precyzyjnych dekoracji bohaterka ukrywa pęknięcia, których świat ma nie dostrzec. To przejmujące studium „siłaczki”, która w pewnym momencie orientuje się, że trzymanie wszystkiego na swoich barkach odebrało jej prawo do bycia kruchą.

Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki Zuza Kordel portretuje toksyczność w relacji. Nie robi tego w sposób oczywisty czy krzykliwy. Przemoc, o której pisze, odbywa się w białych rękawiczkach - poprzez subtelną manipulację, gaszenie pewności siebie i emocjonalny szantaż. Czytając te fragmenty, czuje się narastający niepokój i niemal fizyczną chęć wyciągnięcia Hani z tej matni. Autorka z wielką wrażliwością pokazuje, że najtrudniejszą walką nie jest ta z partnerem, ale ta z samą sobą - o odzyskanie granic i przyznanie się do wstydu, który często więzi ofiary bardziej niż sam sprawca.

Stylistycznie pióro autorki jest bardzo dojrzałe, pełne trafnych aforyzmów, które chce się wypisywać na marginesach. Potrafi opisywać zapach pieczonego ciasta tak, że staje się on obietnicą bezpieczeństwa, by za chwilę uderzyć w czytelnika bolesną refleksją o dziedziczonej melancholii i cieniu depresji, który ciągnie się za bohaterką od dzieciństwa. To kontrastowanie świata słodyczy z emocjonalnym chaosem jest zabiegiem niezwykle trafnym i rzetelnie poprowadzonym.

Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, to momentami tempo akcji zwalnia na rzecz wewnętrznych monologów, co dla jednych będzie atutem pozwalającym na autorefleksję, dla innych drobnym przestojem w fabule. To książka-plaster, ale taki, który najpierw trzeba oderwać, by oczyścić ranę. Nie jest to lekka lektura do kawy, mimo że kawa i ciasto grają tu ważne role. To opowieść o tym, że „słodkie jutro” nie jest prezentem od losu, ale efektem żmudnej, często bolesnej pracy nad własną wartością. Finał nie jest przesłodzony - jest prawdziwy, daje lżejszy oddech i nadzieję, że wyjście z cienia jest możliwe w każdym momencie.

To bez wątpienia obowiązkowa lektura dla każdej kobiety, która czuje, że w pogoni za uszczęśliwianiem innych, zgubiła po drodze własny uśmiech.

Przemoc nie zawsze ma twarz awantury, wyzwisk, bicia. Odbywa się też w ciszy, bez podnoszenia głosu, przez ignorowanie, ale buduje się atmosfera strachu, do tego szantaż emocjonalny, pozorowane samookaleczanie. Ofiara jest tak udręczona, że nie ma siły na konfrontację. I choć ma do kogo się zwrócić o pomoc, to jest jeszcze wstyd. A przecież wie, że życie jej przyjaciółek nie było idealne. Trochę czasu im zajęło wyjście na prostą. I jest jeszcze coś, kiedy Hania była dzieckiem jej mama zachorowała na depresję. To na nią i na jej wrażliwość wpłynęło. Nie lubi swojej pracy, jej pasja to pieczenie ciast, opracowawynie własnych receptur. Chciałaby mieć cukiernię. I wreszcie ma pieniądze, jest lokal. I jest coś co daje jej odwagę, trochę żartobliwe stwierdzenie przyjaciółki "do­brze za­sta­nów­cie się, czy facet, z któ­rym je­ste­ście, je­ste­ście, to taki, z któ­rym warto mieć dziec­ko i psa".

Książka jest kontynuacją historii czterech przyjaciółek Anastazji, Dominiki, Patrycji i Hanki. Świetna, pełna emocji powieść o drodze do odnalezienia siebie, o pokonaniu własnej słabości.