Wymarzona kolacja Yoru

Yoru, kiedy chce zjeść coś ludzkiego, najpierw musi popić. Krwi. A jako że nasz wampir jeść lubi, to sobie czerwonego płynu nie żałuje.

Ja natomiast jednak żałuję.

Początek był całkiem spoko. Yoru wybiera na ofiary bandziorów, a do tego czuć w nim coś w rodzaju samobiczowania za, cóż, za żywota. Zapowiadało się na mroczną, moralnie niejednoznaczną opowieść. Niestety potem wszystko zaczyna skręcać w stronę bezkrytycznego uwielbienia wampiryzmu.

Bohater czyści półświatek jak leci, zabija też seryjnego mordercę i fakt, że to ,,źli ludzie", ma nam to wszystko usprawiedliwić. No nie kupuje tego, po prostu nie. Złol złolem, ale nadal uważam, że powinien gnić w celi, a nie zostać wydrążony z krwi i uznany za ,,rozwiązany problem". Bo gdzie tutaj kara? Ostateczna, jasne, ale... niech cierpi, skoro zadawał ból.

Yoru... nie lubię go. Otacza się aurą niedostępnego emo-wampira, wyższego ponad resztę świata, z wyraźnym fetyszem jedzenia. Dlaczego fetyszem? Bo momentami sposób, w jaki reaguje na jedzenie, jest zwyczajnie niesmaczny. Jedyne, co mogę mu oddać, to fakt, że jest całkiem ładnym emochłopkiem.

Przeczytałam i nie wrócę. Nie chce mi się też dłużej nad tym tytułem rozwodzić. Wyszło na to, że mam po prostu inną moralność niż ten wiekowy trzydziestolatek.