Wyspa mojej siostry

„… niewielu ma w sobie na tyle odwagi, aby dotrzeć do nieznanej wyspy i postawić nogę na jej brzegu…”

Przed rozpoczęciem czytania tej książki odpowiedzcie sobie na pytanie: Jak Wy reagujecie na osoby niepełnosprawne idące ulicą? Co wówczas myślicie, a może mówicie po cichu albo głośno?
Jestem przekonana, że wielu z Was po przeczytaniu książki, zmieni swoje myślenie i nastawienie do osób niepełnosprawnych i niepełnosprawności.

Marysia z siostrą i z tatą mieszka w mieście. Jej mama zmarła, kiedy dziewczynka była bardzo mała. Jej starsza-młodsza siostra Pippi choć urodziła się wcześniej od niej, to jest emocjonalnie młodsza. Mysia (tak mówi na nią Pippi) opowiada czytelnikowi o swoim dzieciństwie z Pippi, o wspólnej lekcji w szkole, o tym, jak jej siostra świetnie gotuje, jak lepi bałwana…
Historia dwóch sióstr trwa od momentu, gdy Mysia idzie do pierwszej klasy, aż do czasu zdania przez nią matury, czyli ukończenia szkoły średniej. Dowiadujemy się z niej jak żyje się pod jednym dachem z osobą niepełnosprawną. Jak ważne jest, aby nie wprowadzać do jej życia zbyt wielu zmian oraz jak boli, że osoba nam bliska nie jest akceptowana przez otoczenie.
Marysia pomaga nam odkrywać „wyspę” swojej siostry – osoby niepełnosprawnej.
Czy macie odwagę dotrzeć do tej wyspy i postawić nogę na jej brzegu?

Piękna, mądra i wzruszająca książka. Pokazuje nam, że każdy ma prawo do godnego życia, szacunku, podziwu i miłości. Polecam.
Autorka słusznie otrzymała za nią pierwszą nagrodę w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren.