Wyspa

Sielankę wrocławskiej Wielkiej Wyspy burzy brutalna śmierć skrzypaczki Róży Marczyńskie. Do zbrodni doszło w jej własnym domu, a jedyną osobą, która w tym czasie była na miejscu, jest Konstanty, syn ofiary. Szczepan Turski - psycholog dziecięcy - zostaje poproszony o rozmowę z chłopcem i wybadać, czy wybitnie inteligentny nastolatek mógłby zabić własną matkę. W toku śledztwa na jaw wychodzą niewygodne fakty z przeszłości Róży, a na dodatek Wyspą wstrząsa kolejna zbrodnia. 

Wyspa to druga powieść z cyklu ze Szczepanem Turskim, która dotyka tematyki rodzinnej. Wkraczamy tu na niepewny grunt mrocznych, rodzinnych tajemnic, trudnej przeszłości, o której nikt nie chce mówić, wieloletnich manipulacji i brzemiennych w skutkach wyborów życiowych. 

Wyspa (podobnie jak cała seria z Turskim)  to głęboki thriller psychologiczny, który w centrum uwagi stawia dziecko - wybitnie 

uzdolnione i ponadprzeciętnie inteligentne. Taki jest Kostek Marczyński - pętnastolatek, którego geniusz zdecydowanie wyprzedza rozwój emocjonalny. Analiza psychologiczna Kostka i obserwacje, które prowadzi Turski pokazują to ścieranie się dwóch osobowości zamkniętych w jednym ciele. Kostek - nad wyraz dojrzały intelektualnie, którego wiedza i umiejętności wykraczają znacznie ponad przeciętną vs. wciąż niedojrzały, podatny na manipulacje chłopiec, zagubiony w świecie dorosłych.

Autor nie szczędzi nam też skomplikowanej psychologii pozostałych bohaterów. Ich kreacje są wnikliwe i dobrze korespondują z rozgrywającymi się wydarzeniami. 

Na uwagę zasługuje Wielka Wyspa. To tak naprawdę bohaterka drugiego planu. Pasierski nie tylko wspaniale ją opisał, ale i zbudował wokół niej fantastyczny klimat, przedstawiając ją jako enklawę spokoju, a jednocześnie jako miejsce mroczne, niepokojące, niedostępne. Kryjące wiele sekretów i ludzkich dramatów. Integralną cześcią Wyspy są też jej mieszkańcy. Zamknięta społeczność pięknych i zamożnych. Pasierski uchwycił ten specyficzny rodzaj relacji międzyludzkich, właściwy dla hermetycznej grupy ludzi, kryjących się za fasadowymi przyjaźniami, fałszywymi uśmiechami, sztuczną uprzejmością i bezwzględnym ostracyzmem, gdy nie wpisujesz się w schemat. 

Wyspa to ciekawa, nieschematyczna powieść psychologiczna z dosyć zawiłą intrygą. To nie jest dynamiczny rajd przez kryminalną zagadkę, raczej spokojny spacer przez meandry psychiki, motywacje i tajemnice postaci. Pasierski stawia na powolne odkrywanie kart wydarzeń i stonowane emocje. 

Ja się bardzo zaprzyjaźniłam z tym cyklem, a Wyspa podobała mi się bardziej od Wodnika, za co z pewnością odpowiada klimatyczne tło Wrocławia.