Zadry

„Zadry” to książka, która na długo zostaje w pamięci. Z jednej strony to opowieść o kobietach – matkach, córkach, przyjaciółkach – a z drugiej historia Mazur i ich tajemnic, spleciona z codziennością współczesnych bohaterek.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka potrafi łączyć różne perspektywy. W jednej chwili jesteśmy w świecie nastolatek, z ich buncem i poszukiwaniem własnej drogi, by za chwilę przenieść się do czasów wojny i losów Lotte, które brzmią tak prawdziwie, jakby ktoś opowiadał historię własnej babci. To właśnie ten wątek sprawia, że Zadry są nie tylko powieścią obyczajową, ale i książką z historią w tle.

Czyta się ją jednym tchem – choć liczy ponad 600 stron, ani na chwilę nie miałam poczucia znużenia. Każdy rozdział zostawia emocję: wzruszenie, zadumę, czasem uśmiech. To nie jest lekka opowieść na jeden wieczór, ale książka, która zostawia w sercu ślady – tytułowe „zadry”.

Polecam szczególnie kobietom, które lubią mądrą literaturę – taką, w której znajdą kawałek swojego życia, a jednocześnie przeniosą się w zupełnie inny świat. To piękna i mocna książka o Mazurach, z wątkiem historycznym, idealna na długie jesienne wieczory.

Znakomity debiut. Jestem naprawdę pod wrażeniem, że osoba po raz pierwszy mierząca się z popwieścią dała radę i a/ wymyśliła wciągającą historię b/ napisała ją tak, że nie chciało mi się w ogóle zamykać książki. Mnóstwo pięknych zdań i prawdziwy wzrusz na koniec. To mnie urzeka. Plus za postać Dzidy, której kibicowałam od początku, chociaż moją cichą ulubienicą jest "zwykła" Dana.