Zaginieni

Nie, nie i jeszcze raz nie !. Dochodzę do wniosku, że bardzo trudno jest napisać dobry kryminał, nie uzdatniając go cierpieniem zwierząt, opisami jakichś chlapiących na wszystkie strony flaków, czy robiąc z kryminału harlequina. W tym wypadku występuje opcja trzecia:

"Wstydziłam się, że pielęgniarka zaskoczyła mnie w jego ramionach, ale jeszcze bardziej byłam na siebie zła, że znowu się na niego rzuciłam. A moje zdradzieckie ciało wibrowało podnieceniem i frustracją" (str.211).

Już mi się nie chce enty raz powtarzać, że jak zechcę poczytać harlequina to sobie go znajdę, a jak chcę poczytać coś,  co się mieni kryminałem i literaturą detektywistyczną, czy thrillerem, to niech to właśnie będzie pozycja z tej kategorii. Gzie, tu kryminał??  Niby są jego jakieś szczątki, niby coś się dzieje, bo paniusia wtrąca się w śledztwo niczym Erika Falck, bohaterka książek pani Camilli Läckberg, ale tamta robi to rozumnie i z głową (przeważnie, poza pewnymi wyjątkami).  Za to Sarah Finch robi to tak bezmyślnie, że nie wiadomo czy się śmiać, czy może rozpłakać z powodu jej ignorancji, by nie rzec głupoty.

Zaczęło się naprawdę dobrze i wielce obiecująco, niestety im dalej, tym gorzej. Od momentu, kiedy to babsztyl zupełnie obcy lezie do zupełnie obcego faceta i zwyczajnie włazi mu bezczelnie do wyra, wszystko, co  "kryminalne i thrillerowe, zaczyna się rozłazić i rozjeżdżać jak łapy szczeniaka w kałuży sików, kiedy ten jeszcze nie za bardzo potrafi utrzymać się na swoich mało  stabilnych łapkach. 

Na koniec autorka próbowała zastosować plot twist, niestety i to wyszło jej mocno byle jak. Ja nie poczułam tutaj żadnego zwrotu napięcia, czy czegokolwiek, co powinnam poczuć przy okazji literatury z tej kategorii. Tak więc ode mnie ocena też dość mierna...