Zbrodnia w rezydencji

"Zbrodnia w rezydencji" Heleny Dixon to drugi tom serii Tajemnice panny Underhay, ale znajomość tomu pierwszego nie jest konieczna, by dobrze się przy tym tytule bawić. Historia osadzona jest w roku 1933, co jest wyraźnie w tle wyczuwalne - pojawiają się głosy propagujące komunizm i faszyzm, czuć, że niepokój społeczny może jeszcze nie w samej Anglii, ale tuż obok jej granicy wyraźnie się pogłębia. Jednak w tym czasie w Anglii ciągle jeszcze panują stare obyczaje - podziały klasowe i według płci, ścisła etykieta towarzyska i maniery, jakie zawsze trzeba zachować na wieczornych spotkaniach wokół wspólnego stołu. Cała opowieść rozgrywa się w dużej rezydencji, w której chwilowo pomieszkuje kilka osób - to zamknięte grono postaci, które choć przedstawione jest na początku lektury, to jednak dopiero, gdy po kradzieży następuje potencjalne morderstwo, staje się ewidentnym gronem podejrzanych. A choć może nie są to kreacje specjalnie rozwinięte, to na potrzeby tej powieści w zupełności wystarczające - niosą sobą zagadkę i wspomniane już wyraźne tło społeczno-polityczne. Najważniejsza jednak jest główna bohaterka, Kitty Underhay, która w tym tomie staje się bardziej wyrazista - już nie polega na innych, po pierwszej swojej kryminalnej sprawie nabrała odwagi i przekonania, że niczym nie ustępuje inteligencją mężczyznom. Bardzo mi się ta zmiana spodobała! Sama intryga toczy się tempem spokojnym, wyraźnie klasycznym, dopiero finał dodaje jej nieco dynamizmu. Zagadka może i toczy się znajomym torem fabularnym, a jednak jej detale zaskakują, co daje miłą i przyjemną rozrywkę, ale też przynosi czytelnikowi poczucie spokoju - to zasługa tego klasycznego spojrzenia na gatunek kryminału. Z niecierpliwością czekam na tom kolejny!