Zemsta i przebaczenie. Rzeka tęsknoty

Wydawnictwo: Videograf
Data wydania: 2017-05-24
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788378355366
Liczba stron: 376
Tytuł oryginału: Zemsta i przebaczenie. Rzeka tęsknoty
Język oryginału: polski

Ocena: 5.47 (15 głosów)

II wojna światowa dobiega końca. Europa podnosi się ze zgliszcz i czuć powiew wolności. Jednak nie dla wszystkich oznacza to koniec kłopotów, a z biegiem czasu następuje głęboki podział nowego świata. Los rozdziela czwórkę bohaterów i każdego z nich stawia przed trudnymi wyborami i wyzwaniami, a brzemię wojny odciska na ich życiu bolesne piętno. Czy uda się pokonać rosnące mury, a miłość i przyjaźń wygrają z nienawiścią i egoizmem, gdy ludzkie ścieżki wyznacza historia? Ucieczki nazistów, stalinowskie rządy, kołymskie gułagi i walka o władzę, a gdzieś pomiędzy toczące się życie zwykłych ludzi.

Kup książkę Zemsta i przebaczenie. Rzeka tęsknoty

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Zemsta i przebaczenie. Rzeka tęsknoty

Avatar użytkownika - leonia
leonia
Przeczytane:2017-08-12, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2017,

Bezlitosna i  jakże prawdziwa rzeczywistość ludzi  żyjących  w przerażającej  wojennej rzeczywistości. Brak  nadziei  na rychłe zakończenie wojny  skłania do  refleksji i przewartościowania  własnych  poglądów.  Ogromna  samotność  i tęsknota za ukochanymi ludźmi, o których  nawet nie wiadomo czy nadal żyją.

Książka, którą  powinien przeczytać każdy.

Link do opinii

W piekielnych czasach przyszło im żyć, wojna niszczy nie tylko miasta, ulice i piękne ogrody, ale przede wszystkim ludzi. Zżera ich od środka, każdego dnia załamuje kawałek po kawałeczku. Zbiera śmiertelne plony na niewinnych. Zabija, dławi, dusi, chwyta w szpony i wycieka z resztek życia i człowieczeństwa.

http://www.ksiazkomiloscimoja.pl/2017/07/zemsta-i-przebaczenie-rzeka-tesknoty.html

Link do opinii
Avatar użytkownika - majkanew
majkanew
Przeczytane:2017-05-25, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2017,

„Rzeka tęsknoty”, trzeci tom z cyklu „Zemsta i przebaczenie”, skonstruowany został wokół kolejnego uczucia – szeroko pojętej tęsknoty. Bohaterowie marzą o powrocie do swych domów, miejscowości, krajów. Pragną przedwojennej normalności, nudnych, codziennych obowiązków, stabilizacji. Najbardziej jednak łakną spokoju i bliskości. Tutaj postacie wystawione są na prawdziwą próbę samodzielności i odwagi, ale czy ktokolwiek wyjdzie bez uszczerbku podczas tej swoistej lekcji przetrwania?
Joanna Jax najpierw przedstawiła bohaterów, bezpiecznie doprowadziła do pewnego punktu, a potem jednym ruchem pióra przeniosła w samo centrum piekła. Pierwsze dwa tomy pokazały postacie w ruchu, ich relacje oraz wzajemne zależności. Szczególnie drugi tom to literackie odzwierciedlenie hasła „jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”. W „Rzece tęsknoty” natomiast pisarka rozdziela bohaterów, bada czy są w stanie sami sobie poradzić nie tylko w okolicznościach wojennych, gdzie potrzeba nie lada odwagi i sprytu, ale przede wszystkim w codziennym życiu z dala od luksusów i przyjaciół. Lektura tomu jednak pokazuje, że w ekstremalnie trudnych warunkach człowiek potrzebuje bliźniego, który nie zawaha się podać pomocnej dłoni, nawet, gdy ryzyko jest wyższe niż potencjalne korzyści (Kary, Szymek, Alicja, Irena, Ritz, Łyszkin). To było ważne. Czucie. Nawet bólu. Jak zwykle pierwszoplanową rolę w powieściach Jax grają emocje. Autorka z wielką atencją przygląda się danemu uczuciu, dokładnie ogląda je z każdej strony oraz wnika w jego istotę, sięga tak głęboko, aż odkryje wszystko, co w sobie skrywa. Co więcej, pisarkę interesuje także wszystko to, co wokół emocji – przyczyny, konsekwencje, wpływ itp. W „Rzece tęsknoty” jeszcze bardziej niż w poprzednich tomach widać jak cienka jest granica między poszczególnymi uczuciami – szczególnie między miłością i nienawiścią. I że po jej przekroczeniu nie ma już odwrotu. W tym tomie autorka baczniej przygląda się także wojnie. Dość płytkim opisem byłoby stwierdzenie, że Jax pokazuje bezsens wojny i niczym nieuzasadnione bestialstwo. I niedopowiedzeniem. Mam wrażenie, że pisarce zależy na tym, żeby tę „wojnę”, którą wszystko się tłumaczy, jakby uczłowieczyć, wskazać odpowiedzialnych za to piekło – czyli ludzi. To przecież ludzie (konkretni) zabijali, gwałcili, okaleczali, grabili, napadali, palili itd. Jax bardzo poważnie podchodzi do tego tematu, co warte podkreślenia – staje ponad wszelkimi podziałami. Tu nie ma wyraźnego wyróżnienia, że np. Polak to ofiara, a  Niemiec jest zły. Pisarka przełamuje te kłamliwe stereotypy. Jax wychodzi także poza granice Polski – daje szeroki obraz działań wojennych ora ich skutków w różnych zakątkach, szczególnie przejmujące są opisy leningradzkiego kanibalizmu czy zbrodni katyńskiej. Wojna w „Zemście i przebaczeniu” jest ukazana na wielu płaszczyznach – nie tylko jako bitwy żołnierzy i strategów, akcje szpiegów i agentów, działania podziemia, ale przede wszystkim jako walkę zwykłego człowieka o godność i życie. Istotna jest w „Rzece tęsknoty” także rola kobiet. One nie mają tu wyłącznie statusu ofiary. Nie są słabe i biernie znoszące koszmar, który co rusz serwują im (przede wszystkim) mężczyźni. Wielokrotnie wykorzystywane, traktowane przedmiotowo, pomiatane, a jednak potrafią znaleźć w sobie siłę, nie dają się złamać. Choćby Olga Iwanowna, cierpiąca w samotności, upokarzana przez oprawców, szkalowana przez sąsiadów zachowała zdrowy kręgosłup moralny, pokazała hart ducha. W ogóle to raczej słaba płeć jest w całym cyklu tą dominującą – Olga, Marina, Teresa, Hanka, Irena, Alicja, Adrianna – wszystkie one działają, ryzykują, poddają się sprawdzianom, próbują. Kreacje postaci to mistrzowski element (obok języka) w twórczości autorki „Długiej drogi do domu”. Wszyscy są tak bardzo ludzcy, a ich niedoskonałość – paradoksalnie – czyni ich bohaterami idealnymi. Idealnymi oczywiście w rozumieniu ciekawych osobowości. Wiecznie błądzą, poszukują, popełniają błędy i (czasem nieudolnie) próbują poprawić swój wizerunek w oczach osób, na których im zależy. Doświadczenia kształtują ich charaktery, rozmaite okoliczności sprawiają, że stają przed dramatycznymi wyborami. Kochają i nienawidzą, często jednocześnie – są pełni sprzeczności, działają zgodnie z oczekiwaniami, by za chwilę zaskoczyć niespodziewanym odruchem. Pisarka stawia kilka pytań o naturę człowieka – wśród tych najważniejszych to, czy jesteśmy w stanie się zmienić. Czy osobiste tragedie lub szokujące informacje posiadają tak wielką siłę, że mogą przeistoczyć potwora w anioła? Niektóre postacie przechodzą małe metamorfozy, jak np. Alicja – ale czy w jej nagłym przypływie altruizmu chodzi naprawdę o innych, czy jej pobudki pozostają jednak nieco egoistyczne? Każda książka Joanny Jax to istna kopalnia tematów do refleksji i analiz, bogate studium uczuć oraz postaw (nie)moralnych. Nie inaczej jest także w „Rzece tęsknoty” . I mimo iż wydaje się, że ciągle chodzi tu o to samo – o emocje i ludzkie wybory oraz ich powody, to za każdym razem autorka poszerza spektrum zainteresowań – a więc to już nie tylko gniew, miłość, zazdrość, duma, pycha, strach, ale również tęsknota i przywiązanie, potrzeba akceptacji i wsparcia, altruizm. „Rzeka tęsknoty” to, poza oczywistymi kwestiami i motywami, powieść o samounicestwieniu, zabijaniu w sobie człowieczeństwa, często z przyczyn przerażająco banalnych. To też ważny głos przestrzegający przed niebezpieczeństwami indoktrynacji. Wreszcie to książka o dobru i pięknie, których odnajdywanie w tym bezwzględnym świecie wojny bywa czasem jedyną iskrą nadziei na przyszłość. Ja wierzę w dobro. I w to, że powraca do nas (…). Warto o to walczyć i ryzykować. Dla kilku bohaterów „Rzeki tęsknoty” ważne jest piękno, muzyka, sztuka w ogóle. Niekiedy to np. literatura zachowuje ich przy zdrowych zmysłach, jest namiastką normalności. Jest dla nich (umownym i chwilowym) wybawieniem. Pisarka głosem swoich postaci pyta dlaczego – mając do wyboru miłość i piękno, radość i dobro – ludzie idą za głosem mrocznej strony swej natury i wolą otaczać się nienawiścią, brzydotą i destrukcją.
Styl Jax pozostaje niezmiennie znakomity. Jedyną modyfikacją jest bodaj większa odwaga i pewność słuszności (radykalnych) rozwiązań, które autorka wybiera. Przy okazji każdej recenzji (a pisałam o wszystkich książkach Jax) podkreślam ogrom pracy i niewiarygodny rozwój warsztatu autorki. Tym razem również nisko kłaniam się przed talentem, wyobraźnią i umiejętnością ogarnięcia wszelkich mikroskładników, które finalnie tworzą tak spójną i fascynującą całość.

Link do opinii
Avatar użytkownika - awiola
awiola
Przeczytane:2017-05-19, Przeczytałam, 52 książki 2017, Mam,
"(...) czasami spojrzenie prawdzie w oczy zrzuca z barków ogromny ciężar i pozwala uwierzyć, że istnieje lepsze jutro bez względu na to, co wydarzyło się wczoraj". Gdy proza, którą czytam pozwala mi współodczuwać wszelkie emocje, jakie targają bohaterami oraz niemalże uczestniczyć w wirze wydarzeń skrojonych na kartach książki, jestem wówczas usatysfakcjonowana. Cykl "Zemsta i przebaczenie" z każdą kolejną częścią, pozwala mi przeżywać to wszystko jeszcze więcej i jeszcze głębiej. Uwielbiam to. Joanna Jax to absolwentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, która pasjonuje się malowaniem na szkle unikatową techniką warstwową. Uwielbia także czytać biografie i publikować krótkie opowiadania. Na co dzień pracuje jako manager w dużej firmie ogrodniczej. Autorka zadebiutowała w 2014 r. książką pt. "Dziedzictwo von Becków". Bohaterowie znani z dwóch poprzednich części trwają nadal w wojennej zawierusze. Alicja i Julian oczekują narodzin dziecka, do którego nigdy nie dochodzi ze względu na wyjazd bohaterki do Warszawy. Tymczasem Hanka nadal ukrywa się na wsi, Emil Levin znajduje nowy sposób zarobkowania, Igor kończy romans z Mariną, a Walter zajmuje się propagandą. Akcja trzeciego tomu obejmuje lata 1942-1943. Joanna Jax w trzecim tomie swojego cyklu dość pokrętnie zagmatwała losami bohaterów, w wyniku czego kilka razy zostałam zaskoczona rozwojem poszczególnych wątków. W pierwszej kolejności nie spodziewałam się ukazanego zwrotu akcji w relacjach Alicji i Juliana - pary, której najbardziej kibicuję od samego początku. Niezrozumienie pomiędzy nimi, pogłębiająca się oschłość i wzajemne pretensje skutecznie osłabiły żar ich uczucia, który wywoływał we mnie tyle pozytywnych emocji. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Drugim wątkiem, który mnie zszokował było zabicie jednej z bohaterek powieści, która towarzyszyła mi od pierwszego tomu. Cóż, jak widać Joanna Jax kryje w swojej głowie scenariusze fabularne, które trudno mi przewidzieć. "Rzeka tęsknoty" to podobnie jak dwa poprzednie tomy, wielotorowe poprowadzenie fabuły, w której cały czas akcja gna do przodu. Autorka już przyzwyczaiła mnie do takiej konwencji, jednak odniosłam wrażenie, że w tej części fabuła została skierowana bardziej na ukazaniu aspektów narodowościowych. Dylematy bohaterów, walka o kraj, akcje konspiracyjne i trudne wybory to właśnie na tym Joanna Jax skupia się najbardziej w tej części. Miłość jest oczywiście obecna, ale została nieco zrzucona na dalszy plan, stając się swoistym antidotum na okrucieństwa wojny. Najbardziej wstrząsającymi fragmentami tej książki okazały się dla mnie opisy oblężonego Leningradu, w którym panował wszechobecny głód, kanibalizm i nędza. Fragment o jedzeniu ludzkich zwłok przez matkę, której jedno z dzieci umarło, do tej pory nie chce wyjść z mojej głowy. To wstrząsające, ale jakże prawdziwe. Trzeci tom wielowątkowej sagi o ludziach, którzy wrzuceni w wojenną zawieruchę musieli dokonywać tragicznych wyborów, tym razem wywołał we mnie refleksje dotyczące istoty szczęścia. Joanna Jax dzięki niespodziewanym zwrotom akcji, zaskoczyła mnie także na wielu płaszczyznach, co pozwala mi stwierdzić, że "Rzeka tęsknoty" to bezsprzecznie powieść pełna niespodzianek dla fanów tego cyklu.
Link do opinii
Avatar użytkownika - KarenKa
KarenKa
Przeczytane:2020-06-04, Ocena: 6, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - Agatonik
Agatonik
Przeczytane:2020-04-01, Ocena: 4, Przeczytałam, 2020,

Trochę to zaczyna być nużące i zaczyna przypominać romansidło. Panienki ciągle się zakochuja i odkochują i a panowie jak tylko zobaczą jakąś dziewczynę twierdzą, ze nie widzieli jeszcze nigdy piękniejszej. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - jolantasatko
jolantasatko
Przeczytane:2019-07-01, Ocena: 5, Przeczytałam, 2019,
Avatar użytkownika - Gramona97
Gramona97
Przeczytane:2019-04-25, Ocena: 6, Przeczytałam,

Trzeci tom. Ciąg dalszy losów Alicji, Juliana, Igora, Hanki, Waltera rozrzuconych w wojennej rzeczywistości, w świecie bez złudzeń, a jednak w tęsknocie za minionym spokojem, ciszą, beztroską. Przeżyć i pomóc innym przeżyć, tym z getta, z ulicy, z Katynia, Leningradu, Smoleńska i wielu innych miejsc, gdzie człowieczeństwo jest na wagę złota. Gdy powoli zanika nadzieja, ta najbardziej krucha ze wszystkich i pozostaje tylko rozpaczliwa tęsknota za ciszą. 

Link do opinii

Kolejna ciekawa część, tym razem przybliża nam autorka zamieszanie z Katyniem i obrzucanie się winą Rosjan i Niemnców a także powstanie w getcie warszawskim. Bohaterowie jak zwykle niejednoznaczni. Najdzielniejsza okazała się Alicja, która pomagała wyciągać dzieci z getta by ich ratować. Emil będąc cwany sam dał się złąpać i jest szpiegowany. Hanka, cóż zbisiła się z Niemcem. Igor niby kocha Hankę a sypa z innymi. Najgorszy jest Julian. Jest to egoista, widzący tylko czubek własnego nosa. Na dodatek widzi tylko wady innych, nie swoje i lubi jak kobiety kochają go bezwarunkowo. Weronika, ta zachowywałą się jak kotka w rui. Nie ładnie względem Alicji się zakochała. I Sergiusz..., który pokachał Alicję i jej wady oraz był kiedy potrzebowała pomocy po stracie dziecka. 

Link do opinii
Inne książki autora
Zemsta i przebaczenie. Dolina Spokoju
Joanna Jax0
Okładka ksiązki - Zemsta i przebaczenie. Dolina Spokoju

Ostatni tom sagi "Zemsta i przebaczenie". Bohaterowie próbują odpowiedzieć sobie na pytania, co jest w życiu najważniejsze i czym dla nich jest...

Piętno von Becków
Joanna Jax0
Okładka ksiązki - Piętno von Becków

Julia Kunis, prawnuczka Wernera von Becka, postanawia prześledzić dzieje rodu von Becków. W trakcie swoich wędrówek poznaje historyczkę Martę...

Zobacz wszystkie książki tego autora