Zew Pustki

„Zew Pustki” Mateusza Piotrowskiego to moja pierwsza powieść w klimacie dieselpunk, więc idealnie wpisuje się w mój tegoroczny plan poszerzania czytelniczych horyzontów. To historia wielowątkowa i gęsta, łącząca w sobie science fiction, futuryzm i noir. Efekt? Dzień po przeczytaniu przekopywałam internet w poszukiwaniu kolejnych tytułów w podobnym klimacie. Przepadłam. Piotrowski łączy retro z futurystycznymi elementami, tworząc świat mroczny, a jednocześnie pełen koloru i energii. Dzięki temu książka zdecydowanie wybija się na tle tego, co czytałam do tej pory, i na pewno zostanie ze mną na długo.

Historia zaczyna się dość niewinnie. Wojskowy banita, Crenshaw, w ramach odkupienia win i odzyskania wolności zostaje wysłany na misję: ma eskortować Jacka Prestona do jednej z militarnych placówek. Cel? Nieistotny. Dla Crenshawa liczy się tylko perspektywa powrotu do domu — a ta nie wymaga dodatkowych pytań. Jednak gdy w końcu zaczyna zastanawiać się nad sensem rozkazu i zadaje niewygodne pytania, rozpętuje się chaos, a wolność, która była już na wyciągnięcie ręki, zaczyna się oddalać.

Co zadziałało? Uwielbiam historie, w których tajemnica odsłaniana jest stopniowo, a autor nie tłumaczy wszystkiego wprost, zostawiając przestrzeń na interpretacje. Wielowątkowość to kolejny ogromny plus — pozwala zanurzyć się w futurystycznej przeszłości i poczuć klimat świata. Akcja jest dynamiczna, pełna zwrotów i scen rodem z filmów. Zdarzały się momenty lekkiego znużenia, gdy fabuła na chwilę zwalniała, ale szybko wracała na właściwe tory, utrzymując tempo, które przez większość czasu było dla mnie bardzo satysfakcjonujące.

No i moje ulubione… estetyka lat 20. i 30. XX wieku. To był dla mnie absolutny hit. Ukryte ukłony w stronę tamtych czasów sprawiały, że co chwilę uśmiechałam się pod nosem. Art déco, nieme kino, swing i blues, a do tego industrialna, mroczna sceneria związana z wojną, polityką i społecznym niepokojem. W tym świecie nauka miesza się z magią, a technologia z duchowością. Całość doprawiona jest tajemnicą, moralną szarością, bohaterami z przeszłością, intrygami i manipulacjami. Pożerałam to bez zastanowienia.

Czy to książka dla każdego? Zdecydowanie nie. Ale jeśli choć jeden z elementów, o których wspomniałam, Cię zaciekawił, sięgaj bez wahania. „Zew Pustki” potrafi niemal fizycznie przenieść czytelnika do przeszłości w zupełnie nowej, rzadko spotykanej perspektywie.