Żniwo Ognia. Ostrze sierpa

Hop hop!

Jesteście tu jeszcze czy pochłonęły Was wielkanocne przygotowania? 🐣

**

Ten tom był dla mnie zdecydowanie cięższy niż poprzedni. Autor, nie szczędząc Teofila, umieścił go najpierw w więzieniu na Brygidkach we Lwowie, gdzie poddawany był brutalnym przesłuchaniom, by później wysłać go bydlęcym wagonem do syberyjskiego łagru, bezkresnych kazachskich stepów, aż po Morze Kaspijskie. 

 

Opisy więzień, karygodnych warunków, wszechogarniającego głodu, brudu, mrozu, tabunu insektów są wręcz obrazowe, fizyczne. 

Sowieci fundowali zesłańcom prawdziwe piekło na ziemi. Każdy dzień był dla nich walką o zachowanie nie tylko życia ale także resztek godności. 

 

Teofil od początku był heroicznym bohaterem. Znając go z Wrzeciona Boga, pamiętam, że już jako młokos nie dał sobie w kaszę dmuchać, znając swoją wartość. W Żniwie Ognia dostaje porządne baty, bywają momenty, kiedy chce powiedzieć "dość", szczególnie, kiedy dopadała go choroba i niemoc. Chciał się poddać, osiągnąć wieczny spokój. Jednak zawsze trafia się "to coś", motywacja, która pomaga mu odbić z dna zwątpienia.

 

 

Stale zadawałam sobie pytanie, gdzie leży granica wytrzymałości człowieka. Ile jeszcze będzie w stanie znieść Teofil. 

 

Autor jak zawsze zachwyca, czytając jego książki nie doznasz zawodu. Nie koloryzuje - fabuła to przede wszystkim prawdziwa historia zesłańców, hołd ku pamięci tym, którym udało się wrócić do ukochanej ojczyzny, ale także tym, którzy polegli na obcej ziemi. 

 

Choć książka nie jest łatwa, zdecydowanie warto ją przeczytać. Nie ukrywam, że trzeba sobie robić przerwy, wręcz ją dawkować, bo skala brutalności może przeciążyć. Jednocześnie pojawia się duma i podziw dla Polaków, których nic nie jest w stanie złamać.

 Biję tutaj także pokłony ku niebywałemu talentowi pisarskiemu Pana Andrzeja H. Wojaczka.

 

Jest to porządna i cenna dawka wiedzy historycznej, którą warto poznać, by pamiętać o ludziach takich jak Teofil. 

Zdecydowanie bardzo polecam i tak jak wspominałam przy pierwszym tomie, zanim sięgniesz po tę serię, radzę nadrobić Wrzeciono Boga, by lepiej zżyć się z głównym bohaterem i zobaczyć jego przemianę. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Na nieludzkiej ziemi nieszczęścia nie mierzy się własną miarą".

 

 

Drugi tom cyklu "Żniwo ognia" wita nas okładką z metaforycznym ujęciem sedna życia, które przecież jest swoistą podróżą. Dla jednych dłuższa, dla innych krótsza, zawsze jednak z pasażerami, którzy albo towarzyszą nam cały czas, albo wysiadają na swojej stacji. Taką podróżą jest też odyseja Teofila Kłoska, którą po tym tomie śledzę z jeszcze większym zaangażowaniem i trwogą w sercu.

 

Andrzej H. Wojaczek to urodzony 1981 r. filolog polski. Autor z zawodu jest nauczycielem, a z zamiłowania muzykiem i instrumentalistą. Zadebiutował w 2021 r. powieścią pt. "Kłosy" będącą pierwszym tomem trylogii "Wrzeciono boga". Jest autorem, którego najbardziej poruszają i zajmują ludzkie zmagania z losem, walka człowieka z pustką oraz poszukiwanie sensu i prawdy.

 

Teofil Kłosek staje się jednym z tysięcy ludzi zesłanych na koszmar syberyjskich łagrów. Tam, na nieludzkiej ziemi, próbuje przetrwać każdy dzień, by zachować człowieczeństwo i nie rozpłynąć się w nicości. Mężczyzna przemierza syberyjski step i trafia nad Morze Kaspijskie, gdyż chce odzyskać utraconą wolność.

 

"Ostrze sierpa" otwiera kolejny rozdział w życiu urodzonego na początku ubiegłego stulecia chłopaka spod Rybnika, który swoim życiorysem mógłby obdarzyć kilka osób. W drugiej części cyklu "Żniwo ognia" Teofil poddany zostaje kolejnej próbie, którą zsyła na niego dziejowa zawierucha. Główną osią fabularną tej książki staje się bowiem obraz sowieckiego terroru, jakiego doświadczali więźniowie syberyjskich łagrów. I to właśnie ta płaszczyzna angażuje najbardziej, gdyż Andrzej H. Wojaczek z odczuwalną surowością pokazuje historię oczami zwyczajnych ludzi, jacy zostali uwikłani w konflikt, nie mając na swój los żadnego wpływu. Autor odziera tę sferę z heroizmu, pokazując jednocześnie, że w tych warunkach liczył się wyłącznie instynkt przetrwania.

 

Teofil Kłosek widzi i sam doświadcza tego, co człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi na nieludzkiej ziemi. Jednak to, co najciekawsze dzieje się w jego głowie, gdyż bohater obserwuje siebie w różnych odsłonach. Warstwa ta, obrazująca jego zmagania moralne zmusza do myślenia, angażuje i wymusza zasadne pytanie o to, co sami byśmy zrobili na miejscu bohatera. To niezwykle wzbogacające doświadczenie i kolejna cegiełka w budowaniu obrazu tak barwnej postaci, jaką jest Teofil.

 

Andrzej H. Wojaczek do fabuły drugiego tomu wprowadza ciekawe postacie drugoplanowe. Jest nim chociażby Batiuszka, który dla czytelników znających poprzedni cykl autora, okaże się wielkim zaskoczeniem. Jest nim również Oleg, bohater niosący swoją postawą skrajne emocje, którego losy także wywołują zdziwienie. Podziwiam zdolność autora do budowania tak wyrazistych i realistycznych postaci, które żyją w mojej głowie jeszcze długo po odłożeniu powieści.

 

Muszę przyznać, że "Ostrze sierpa" to książka, która wywołała we mnie więcej emocji i jeszcze więcej autorefleksji, niż pierwszy tom tego cyklu pt. "Ciernie i osty". To głównie zasługa poruszanej tematyki, ale także nieprzewidywalnych perypetii Teofila, którego losy potwierdzają słowa, jakie padają w książce: "Skoroś Polak, to chyba wiesz, że wszyscy Polacy to trochę wariaci". Andrzej H. Wojaczek to także po trosze literat wariat, bo zakończenie tej części jeszcze bardziej wikła zagmatwane losy Teofila, zostawiając czytelnika z wieloma znakami zapytania.

 

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Pochodzący ze Śląska Teofil Kłosek podobnie jak niezliczona rzesza Polaków trafia pod sowiecki but na nieludzką ziemię. Tam codzienne życie to tak naprawdę walka o przetrwanie. Mężczyzna przeżywa koszmar syberyjskich łagrów, przemierza bezkresny syberyjski step by trafić nad Może Kaspijskie. Jednak, gdy wolność jest na wyciągnięcie jego ręki, jeszcze raz będzie musiał zawalczyć o własne życie.
Teofil Kłosek nosi w sobie cząstki milionów Polaków, którym przyszło urodzić się i żyć w XX wieku.  Na własne oczy widział wiele wydarzeń, które kształtowały granice i czuł  emocje towarzyszące wielu jego rodakom. Teraz przyszło mu ,,posmakować gościnności radzieckiej'' na dalekim Sybirze... Przyszło mu na własnej skórze poczuć co znaczy pobyt na nieludzkiej syberyjskiej ziemi. I o mało nie przypłacił tego życiem... Jednak miał wielkie szczęście, bo kilkukrotnie na jego drodze stanęli dobrzy ludzie. Ludzie, których  nie zdemoralizowało miejsce, w którym się znaleźli. Miejsce, które odzierało z człowieczeństwa. Owo miejsce sprawiało, że człowiek stawał się przedmiotem a nie podmiotem. Miejsce którym śmierć była codziennością. Na podstawie przygód Teofila Kłoska mogliśmy zobaczyć brutalną sowiecką rzeczywistość.  Mogliśmy wraz z nim doświadczyć gehenny, którą niezliczonej rzeszy Polaków zafundował sowiecki okupant. Mogliśmy doświadczyć trudów codzienności,  niesprawiedliwości będącej częścią systemu i pracy ponad siły.
Ostrze sierpa to książka pełna emocji. Pełna negatywnych emocji. Przez to nie należy do najłatwiejszych lektur. Czy wobec tego nie warto po nią sięgnąć? Wprost przeciwnie! Ostrze sierpa to prawdziwa lekcja życia. To książka pokazuje, że nie wolno się poddawać. Nawet w momencie jeśli wszystko wskazuje, że poniesiemy klęskę. Ponadto to książka opowiadajaca  o sile większej niż ludzka nienawiść. To książka, którą absolutnie warto poznać. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Powieść "Ostrze sierpa" autorstwa Andrzeja H. Wojaczka to historyczna opowieść osadzona w realiach II wojny światowej, ukazująca dramat ludzi deportowanych w głąb Związku Radzieckiego.    Głównym bohaterem jest Teofil Kłosek, który po wydarzeniach z tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku zostaje zmuszony do trudnej wędrówki przez łagry, stepy i obce, nieprzyjazne miejsca.   Autor skupia się przede wszystkim na doświadczeniu przetrwania w nieludzkich warunkach. Pokazuje codzienność zesłańców - głód, ciężką pracę i ciągłą niepewność jutra - ale jednocześnie podkreśla znaczenie solidarności i siły charakteru. Dzięki temu historia nie jest jedynie opisem cierpienia, lecz także opowieścią o walce o zachowanie godności.    Dużą rolę odgrywa symbolika tytułu. ,,Sierp" można odczytać jako nawiązanie do systemu, który doprowadził do tragedii bohaterów, ale także jako znak narzędzia w rękach człowieka - mogącego zarówno niszczyć, jak i chronić.    "Ostrze sierpa", drugi tom cyklu Żniwo ognia, to poruszająca powieść historyczna o losie jednostki w starciu z brutalną rzeczywistością wojny. Książka skłania do refleksji nad tym, jak w skrajnych sytuacjach ujawniają się prawdziwe cechy ludzkiego charakteru.   Podczas lektury odniosłam wrażenie, że druga część jest bardziej dynamiczna niż pierwsza. Wiele się dzieje, autor przygotował Teofilowi całe mnóstwo problemów i rzucił mu wiele kłód pod nogi. Obserwujemy mężczyznę w tej nierównej walce z wojenną codziennością przez dwa lata. Dwa lata udręki i cierpienia, ale także niezłomnej siły, która wciąż tli się delikatnym płomieniem. Krótkie chwile stabilizacji związane są ze spotkaniami z ludźmi, którzy pojawiają się na jego trudnej drodze. To dzięki tym ludzkim relacjom w nieludzkim świecie Kłosek idzie dalej, w kierunku przetrwania.   Jestem bardzo ciekawa finału tej poruszającej historii.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)