Żniwo Ognia. Ciernie i osty

"Wierzę, że istnieje jakaś wyższa siła, która zawiaduje całym wszechświatem".

Jeden z bohaterów pierwszego tomu nowej trylogii Andrzeja H. Wojaczka zadaje pytanie dotyczące tego, czy chcielibyśmy znać datę swojej śmierci. Ja wolałabym wcześniej nie wiedzieć kiedy umrę, ale na pewno chciałabym już teraz poznać dalsze losy Teofila Kłoska, którego postać stała mi się niezwykle bliska za sprawą fenomenalnego cyklu "Wrzeciono boga".

Andrzej H. Wojaczek to urodzony 1981 r. filolog polski. Autor z zawodu jest nauczycielem, a z zamiłowania muzykiem i instrumentalistą. Zadebiutował w 2021 r. powieścią pt. "Kłosy" będącą pierwszym tomem trylogii "Wrzeciono boga". Jest autorem, którego najbardziej poruszają i zajmują ludzkie zmagania z losem, walka człowieka z pustką oraz poszukiwanie sensu i prawdy.

Rok 1939, rozpoczęcie II wojny światowej. Teofil Kłosek ma 37 lat, jest mężem Klary i jak wielu w tamtym czasie, staje się żołnierzem kampanii wrześniowej. W trakcie swojej drogi walczy z Niemcami i Sowietami, a także z samym sobą. Uczestniczy w bitwie pod Pszczyną, staje się świadkiem ukraińskich mordów i w końcu trafia do Lwowa. Wielka historia ma ponownie wpływ na jego dramatyczne losy.

"Żniwo ognia. Ciernie i osty" to tom rozpoczynający kolejny etap w życiu Teofila, który jest już dojrzałym mężczyzną. Towarzyszenie jego dalszym losom okazuje się więc frapujące, gdyż to Teofil nieco inny, niż ten, którego znamy z poprzedniej trylogii. Andrzej H. Wojaczek uchwycił mentalną przemianę bohatera i targające nim lęki ujęte symbolicznie w samym tytule książki. Ciernie i osty okazują się bowiem największym przeciwnikiem protagonisty w jego wędrówce przez życie i to kolejne biblijne nawiązanie, jakie autor stosuje w swojej prozie.

W tej części tłem do ukazania życiowych zmagań Teofila staje się początek II Wojny Światowej i na tym polu autor kreśli istotną oraz wzbogacającą linię fabularną. Mało znaną okazuje się bowiem informacja o tym, że wówczas tabory konne były dla wojska prawdziwą kulą u nogi. Wiele emocji wywołuje rozwinięty wątek ukraińskich mordów czy też refleksja o kolosalnej rzezi zwierząt w wojennej zawierusze. Nad tym i nad wieloma innymi aspektami wojny pomiędzy ludźmi pochyla się Teofil, a razem z nim również czytelnik i to największa wartość tej książki.

Andrzej H. Wojaczek doskonale wie, jak zbudować powieść z historią w tle, aby wywoływała ona w czytelnikach wiele emocji i przede wszystkim budziła zainteresowanie od pierwszej do ostatniej strony. Na kolejnym etapie życia Teofila nie sposób bowiem uciec od pytań dotyczących śmierci i strachu, jaki jej towarzyszy, a także tych odnoszących się do definiowania historii i istnienia siły wyższej. Jest także w tej powieści ukazana destrukcyjna strona naszej duszy, która często prowadzi do dramatycznego końca.

Warto przy lekturze pierwszego tomu "Żniw ognia" podążać czytelniczo tropem pojawiającego się w fabule pegaza. Biały pegaz z utrąconymi skrzydłami, pegaz pohańbiony smugami czerwieni czy też gwiazdozbiór Pegaza to bowiem mitologiczne konotacje, jakie Andrzej H. Wojaczek w umiejętny sposób uchwycił poprzez wojenną soczewkę. Warto też czekać cierpliwie na kolejną część losów Teofila Kłoska, gdyż ta zwykła i zarazem niezwykła odyseja jego życia wzbogaca nas wszystkich na wielu poziomach.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

Dla Teofila Kłoska wrzesień 1939 to koniec znanego mu świata. Obserwując świat, w którym panuje wojenny chaos uświadamia sobie, że przyjdzie im walczyć nie tylko z wojskiem III Rzeszy i Armią Czerwoną, ale własnymi słabościami. Przemierzając przez ogarniętą wojną Ojczyznę widzi ludzi, którzy zostali rzuceni w sam środek wielkiej historii. W końcu dociera do Lwowa...

Głównego bohatera, Teofila Kłoska poznałam dzięki wspaniałej trylogii Wrzeciono Boga. Trylogii, która pokazała drogę mężczyzny do tego, kim był we wrześniu 1939. Była to trudna droga okupiona wieloma stratami. Droga, która pozwoliła mu zastanowić się nad sensem życia. A teraz... Teraz Teofil na własne oczy musi obserwować jak świat, którego znał i o niego walczył obraca się w ruinę. Musi obserwować festiwal nienawiści i bezsensownej śmierci i w końcu musi odbudować namiastkę normalności. Normalności, której trudno znaleźć w nowej sytuacji. A my obserwując losy Teofila Kłoska, który przemierza Polskę ogarnięta wojenną pożogą możemy poczuć się jakbyśmy na własne oczy widzieli to co on. Możemy zastanowić się nad tym co czuli w tym czasie nasi rodzice lub dziadkowie. Ponadto autor w szalenie autentyczny sposób pokazał pierwsze tygodnie okupacji ZSRR. Pokazał nienawiść, jaka zapanowała względem Polaków na wschodnich terenach II RP ze strony m.in. Ukraińców. Pokazał walkę o każdy dzień z systemem, który upodlał naszych rodaków.  Pokazał biedę. Niesprawiedliwość. I przede wszystkim absurdy. Żniwo ognia. Ciernie i osty można by uznać za niezwykle realistyczny zbeletryzowany opis tamtych dni, które zabrały Polakom wolną i niepodległą Ojczyznę. Dni, podczas których Polacy dostali się w łapy dwóch totalitarnych systemów. Przez to niesie ona ze sobą spory ładunek emocjonalny a to sprawa, że nie jest to łatwa lektura. Jednak zapewniam, że warto po nią sięgnąć. Dzięki niej możemy docenić pokój.

Andrzej H. Wojaczek jest autorem bestselerowej trylogii Wrzeciono Boga, sagi opartej na prawdziwych losach śląskiej rodziny. Trzy tomy cyklu odsłaniają przed czytelnikiem kolejne lata życia Teofila Kłoska, który jest również głównym bohaterem pierwszego tomu nowej serii autora pt.: "Ciernie i osty".

Na początku Teofil nam się przedstawia. Aktualnie jest mężem Klary, ma prawie trzydzieści siedem lat i mieszka w Miasteczku, a pochodzi z Brzozowa, wsi na Górnym Śląsku. Ponieważ jego marzeniem od dziecka było zostać żołnierzem, mobilizację w przededniu wojny przyjął jako oczywistość i ruszył wraz z innymi powołanymi do miejsca przeznaczenia. Od chwili otrzymania przez niego munduru uczestniczymy w niełatwej codzienności Teofila Kłoska.

Książka podzielona jest na dwie części: Konie i świnie oraz Orły i lwy. W pierwszej Teofil wędruje przez Polskę, uczestnicząc w wielu zdarzeniach i podejmując różne decyzje, a w drugiej mężczyzna osiada we Lwowie, gdzie pracuje i znów może dzielić życie z żoną. Od pierwszych stron tej historii czytelnik dosłownie wsiąka w świat zwykłego człowieka, którym jest Teofil. Nie ma tu martyrologii, heroizmu czy patosu. Jest za to mężczyzna, podobny do innych, szary człowiek, któremu towarzyszymy w kolejnych dniach, tygodniach i miesiącach wojny, obserwując jak rozwiązuje napotykane problemy.

Postać Teofila jest złożona i dopracowana, szczególnie, jeśli ktoś czytał poprzednią serię traktującą o jego losach. Wtedy towarzyszy mu od chwili, gdy jako trzynastoletni chłopiec był bohaterem "Kłosów". To szmat czasu, biorąc pod uwagę, że teraz jest prawie czterdziestoletnim mężczyzną, pełnym empatii i chęci pomocy innym. Jak stwierdziła jego żona, całe życie pomagał i wspierał potrzebujących, nawet w obliczu niebezpieczeństwa.     

Dynamikę w tej powieści wyznacza tempo wędrówki Teofila, który jako żołnierz wojska polskiego musi odnaleźć się w wojennym chaosie, a następnie jego życie we Lwowie. Nie liczcie zatem na szybkie i niespodziewane zwroty akcji, bo ich tutaj nie ma. Ramy czasowe tej historii obejmują mniej więcej rok wojennej zawieruchy.

Nie jest to opowieść z happy endem. I nie jest to też cukierkowa bajka wojenna, jakich ostatnio pojawiło się wiele na rynku wydawniczym. To po prostu życie. Jeśli zdecydujecie się na tę lekturę, spodziewajcie się zwykłego człowieka, który w obliczu okropieństw wojny pozostał sobą.