Zwierzę ofiarne

Wyobrażacie sobie funkcjonowanie z luką w pamięci obejmującą kilkanaście początkowych lat życia? Przecież to właśnie do czasów dzieciństwa i wczesnej młodości wracamy najczęściej i to one najbardziej nas kształtują. Taką traumę funduje swojemu bohaterowi Henrik Fexeus w „Zwierzęciu ofiarnym”, pierwszym tomie nowej serii thrillerów psychologicznych „Memento”. Autor wykorzystuje tu z powodzeniem wszystko to, co jako światowej sławy ekspert od mowy ciała i manipulacji wie o meandrach ludzkiej psychiki.

Poznajemy 35-letniego Davida, wycofanego programistę z problemami w relacjach. Dawid nie pamięta swojego dzieciństwa, a jedynym śladem przeszłości są dręczące go koszmary, które próbuje przepracować na terapii. Wszystko zmienia się wraz z otrzymaniem intrygującego maila od osoby twierdzącej, że zna prawdę o jego najwcześniejszych latach.

Decyzja o spotkaniu z tajemniczą kobietą jest jak popchnięcie pierwszego klocka domina, które uruchamia lawinę zatrważających zdarzeń i włącza alarm na biurku kogoś wysoko postawionego. Komu i dlaczego może zależeć, by mężczyzna nie odzyskał wspomnień? Zależeć tak bardzo, że nie cofnie się nawet przed m0rderstwem? David, jego partnerka Florence oraz Paulina, nadawczyni maila, szybko orientują się, że są na celowniku. Pozostaje im tylko poznać prawdę, zanim będzie za późno.

Autor prowadzi narrację w sposób dynamiczny, ukazując różne perspektywy i pozwalając czytelnikowi być o krok przed bohaterami, co wręcz potęguje napięcie. Nieraz miałam chęć zawrócić ich z obranej drogi, wiedząc na jakie ryzyko się narażają. Ale z fascynacją śledziłam również stopniowe uwalnianie wspomnień Davida, tak dziwnych i niepokojących, odkrywając kolejne szokujące elementy tej mrocznej układanki.

Ten thriller budzi obezwładniający niepokój, który sprawia, że zaczynamy kwestionować własną pamięć. Skłania do pytań o to, jak bardzo można nagiąć ludzką tożsamość i do czego zdolny jest człowiek z przerośniętym ego, dla którego własna misja staje się usprawiedliwieniem dla bestialstwa. O relacji matki z synem nawet nie wspomnę, bo to, co tu odkryjecie, przekracza wszelkie granice pojmowania rzeczywistości.

Zakończenie daje sporo odpowiedzi, ale też znakomicie, wręcz fascynująco otwiera bramę do kolejnej części, której już nie mogę się doczekać. Jeśli i Wy chcecie poczuć, jak to jest, gdy grunt ucieka Wam spod nóg, sięgnijcie po „Zwierzę ofiarne” i dajcie się porwać tej mrocznej grze.

Powieści z tajemnicą przeszłości w tle zwykle są dla mnie obietnicą dobrze spędzonego czasu. Niedopowiedzenia, luki w pamięci, sekrety sprzed lat - to motywy, które potrafią wciągnąć bez reszty. Czy Zwierzę ofiarne Henrika Fexeusa spełnia tę obietnicę?

David Lund to dorosły mężczyzna pozbawiony wspomnień z pierwszych dwunastu lat życia. Bez dzieciństwa, bez korzeni, bez prawdziwej odpowiedzi na pytanie: kim właściwie jest. Funkcjonuje w pewnym kloszu - prowadzi pozornie normalne życie, ale trzyma ludzi na dystans. Odrzucony przez chłodną, emocjonalnie niedostępną matkę, wychowany pod opieką psychologa, który z czasem stał się kimś więcej niż tylko terapeutą - substytutem ojca, którego nigdy nie poznał. David ma wąski, bezpieczny krąg bliskich osób i świat, który stara się kontrolować.

Wszystko zmienia jeden e-mail. Wiadomość od nieznajomej kobiety, która twierdzi, że zna prawdę o jego dzieciństwie. To impuls, który uruchamia lawinę zdarzeń, a ciekawość szybko zamienia się w strach i obsesyjną potrzebę poznania prawdy. Ta jedna decyzja, by odpowiedzieć, staje się przepustką do przeszłości pełnej sekretów i traum. Z ogromną satysfakcją weszłam razem z Davidem w tę zagadkę. Pytanie tylko: czy było warto?

Fabuła zdecydowanie działa na korzyść tej powieści. Fexeus bardzo sprawnie buduje napięcie i psychologiczny ciężar historii. Rozbudowane portrety bohaterów - także drugoplanowych - oraz liczne wątki poboczne momentami pogłębiają atmosferę niepokoju i niepewności. Bywają jednak fragmenty, które można by spokojnie skrócić lub pominąć bez straty dla dynamiki opowieści. Ta nadmiarowość chwilami spowalnia narrację i wybija z rytmu.

Mam też swoje indywidualne zastrzeżenie dotyczące finału. Zakończenie oraz sposób rozwiązania tajemnicy z przeszłości nie do końca mnie satysfakcjonowały - wydały mi się nieco przekombinowane i mało prawdopodobne. To ten moment, w którym oczekiwałam mocniejszego, bardziej przekonującego uderzenia.

Największą siłą Zwierzęcia ofiarnego pozostaje jednak napięcie i bezwzględność antagonistów - para złoli, którzy konsekwentnie i metodycznie niszczą życie kolejnym postaciom. Ten mrok, poczucie osaczenia i ciągłego zagrożenia to najmocniejszy element tej historii i wyraźny znak, że mamy do czynienia z pierwszym tomem większej całości.

Czy sięgnę po kontynuację losów Davida Lunda? Tak. I to jest najlepsza rekomendacja. Mimo niedoskonałości autor skutecznie wciąga w swój świat i zostawia z poczuciem, że to dopiero początek. Skandynawskie know-how w budowaniu niepokoju znów zadziałało - a północ już nieraz udowodniła, że potrafi przyciągać czytelnika na długo.

Witam Was moi drodzy książkomaniacy. 

Dziś przychodzę do Was z książką, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Książka sporych rozmiarów ale nic tu nie jest zbędne, wszystko dopracowane na ostatni guzik, a tworzy taką historię,  ze czacha dymi. W trakcie lektury domyślałam się pewnych rzeczy, które z biegiem stron mi się potwierdziły. Ale kiedy byłam blisko zakończenia książki w życiu bym nie wpadła na taki pomysł jakim uraczył nas autor. Bardzo mi się podobała ta książka i ciekawa jestem czy będzie ciąg dalszy. 

 Zanik pamięci, zmowa milczenia, wyrafinowane tortury, tajemnica i śmierć, to tylko ułamek tego czego możecie się spodziewać w tej książce.